คุณชายไต้รู้ความจริง

หวังจิ้งเสวียนสะลึมสะลือลืมตาตื่น เขายืดกายบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้า กะพริบตาปริบ ๆ อย่างเชื้องช้าเพื่อปรับภาพเบื้องหน้าให้กระจ่างชัด

ครั้นมองเห็นแจ่มชัดแล้ว หวังจิ้งเสวียนก้มมองดวงหน้างามที่ยังคงหลับใหลอยู่อย่างสงบ ยิ่งจ้องมองยิ่งทำให้รู้สึกหลงใหลในความงามไม่รู้เบื่อ

“จ้องขนาดนั้น หม่อมฉันก็เขินอายแย่สิเพคะ”

เสียงแผ่วหวานดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง

“เจ้าตื่นแล้วหรือ หลับสบายหรือไม่?” หวังจิ้งเสวียนตรัสถามพลางยิ้มอ่อนโยน

“หลับฝันดีมากเลยเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าไปหอมแก้มฟอดใหญ่ ทำให้เกิดเสียงหัวเราะคิกคักตามมา

“อีกเดี๋ยวสำรับอาหารก็จะยกมาถวายแล้ว ระหว่างช่วงที่รักษาตัวอยู่อยากเสวยอันใดเป็นพิเศษหรือไม่?”

หลี่หลิ่งฟางทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะตอบกลับมาว่า “ซิ่งเหรินโต้วฟู่ [1] เพคะ และหม่อมฉันขอน้ำตาลดอกกุ้ยฮวามาเสวยคู่กันด้วยนะเพคะ”

“ได้ เราจะให้พ่อครัวหลวงจัดเตรียมเอาไว้ให้เจ้าทันที”

ในระหว่างนั้นเสียงเคาะหน้าประตูห้องบรรทมดังขึ้น ซึ่งคนที่มาเยือนคืออันฉีที่ยกสำรับอาหารมาถวายพร้อมกับถ้วยยาหนึ่งถ้วยใหญ่

หวังจิ้งเสวียนยกถาดสำรับอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง และตรัสถ่ายทอดคำสั่งกับนางกำนัลของหญิงสาวว่า “เจ้าไปบอกพ่อครัวหลวงให้เตรียมซิ่งเหรินโต้วฟู่พร้อมกับน้ำตาลดอกกุ้ยฮวาเอาไว้ด้วย หลังพระชายาเสวยสำรับนี้เสร็จ นางจะเสวยของหวานต่อทันที”

“รับทราบเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนหันกลับมาประคองร่างของหญิงสาวให้ค่อย ๆ ลุกขึ้นพิงพนักเตียง และถือถ้วยข้าวต้มซุปสมุนไพรตักขึ้นมาเป่าไล่ไอร้อน ก่อนจะยื่นไปจรดริมฝีปากบาง

หลี่หลิ่งฟางอ้าปากรับข้าวต้มที่ชายหนุ่มเป็นคนป้อนให้กับนางทุกคำอย่างว่าง่าย จนกระทั่งข้าวต้มหมดไม่หลงเหลือสักหยด และเป็นช่วงที่อันฉียกของหวานมาถวายพอดี

“ซิ่งเหรินโต้วฟู่มาถวายแล้วเพคะ” อันฉียื่นถาดไปให้กับองค์รัชทายาท และนางก็รับถาดสำรับอาหารกลับคืนมาเพื่อนำไปเก็บ

ดวงตากระจ่างใสทอแสงประกายแวววาว ยามเห็นของโปรดของตนอยู่ตรงหน้าห่างไปไม่กี่ชุ่น พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

หวังจิ้งเสวียนเผยรอยยิ้มเอ็นดู เขาตักชิ้นซิ่งเหรินโต้วฟู่ไปจิ้มกับน้ำตาลดอกกุ้ยฮวา และยื่นไปป้อนให้กับหลี่หลิ่งฟาง

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

“อะหย่อยมากเยยเอคะ!” หลี่หลิ่งฟางตอบพลางเคี้ยวตุ้ย ๆ

หวังจิ้งเสวียนหัวเราะขบขันออกมา “เคี้ยวให้หมดก่อนสิ เลอะริมฝีปากของเจ้าหมดแล้ว” หวังจิ้งเสวียนเอี้ยวตัวหาผ้าเช็ดปาก แต่เขากลับหาไม่เจอจนต้องหันกลับมา

ก่อนจะทันได้เอ่ยอันใดออกไป หลี่หลิ่งฟางก็สบตากับเขาอย่างฉงน หวังจิ้งเสวียนถอนหายใจยิ้ม ๆ ก่อนจะยื่นใบหน้าไปจุมพิตริมฝีปากอิ่มนั้น โดยที่หลี่หลิ่งฟางไม่ทันได้ตั้งตัว

‘เดี๋ยวๆๆ พระเจ้า! ไอ้หมอนี่มันหลอกกินเต้าหู้ข้าอีกแล้ว!’

จุมพิตรสหวานเริ่มต้นอย่างอ่อนโยน แล้วค่อย ๆ ละเมียดละไมขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากหนาขบเม้มเบา ๆ จนกระทั่งริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อย แล้วเขาก็ใช้โอกาสนั้นสอดลิ้นเข้าไปชกชิมความหวานในโพรงปากได้เต็มที่

“อือ...”

เสียงครางในลำคอดังขึ้นท่ามกลางจุมพิตลึกซึ้ง เรียวลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดพัวพันไม่หยุด ความหอมหวานลอยคลุ้งทุกซอกทุกมุมและทุกหยาดหยด ยิ่งลิ้นหนาไล่ตรอนมากเท่าใด อารมณ์ปรารถนาอยากจะกลืนกินยิ่งพุ่งขึ้นสูง

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...”

เมื่อริมฝีปากทั้งสองผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง สายใสที่เชื่อมต่อที่ปลายลิ้นยืดยาวอยู่ชั่วครู่ก่อนจะขาดออกจากกัน

หลี่หลิ่งฟางรีบก้มหน้างุดหลบซ่อนใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตน ซึ่งเรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากชายหนุ่มตรงหน้า

“ฟางเอ๋อร์ของเราช่างน่าเอ็นดูนัก” หวังจิ้งเสวียนเอื้อมฝ่ามือไปลูบผมหญิงสาวแผ่วเบา

‘เอาล่ะ ไอ้หมอนี่อันตรายเกินไปแล้ว! ทำมาเป็นสนิทเดี๋ยวเถอะ’

หลี่หลิ่งฟางกัดฟันพูด “รอให้หม่อมฉันหายดีก่อนเถิด หม่อมฉันจะแก้แค้นพระองค์แน่เพคะ!”

“ฮ่าๆๆ เช่นนั้นเราจะรอ”

หลี่หลิ่งฟางเงยหน้าถลึงตาขู่ชายหนุ่มจริงจัง ทว่าการขู่นั้นไม่อาจทำให้หวังจิ้งเสวียนกลัวได้ แต่กลับทำให้ชอบใจเสียด้วยซ้ำ

หลังจากวันนั้นหลี่หลิ่งฟางก็ใช้เวลารักษาตัวตลอดสองสามเดือน โดยไม่ได้ออกไปไหนนอกจากนอนพักผ่อนอยู่แต่ในตำหนัก แต่โชคยังดีที่องค์รัชทายาทแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนนางทุกครั้งหลังสามมื้อทุกวัน

กระทั่งบิดาของนางยังไม่ทำถึงขนาดนี้ แต่ก็ไม่อาจห้ามปรามความดื้อรั้นขององค์รัชทายาทได้

และเมื่อวันเวลาผ่านพ้นไปสามเดือน บาดแผลสมานจนแห้งสนิท ร่างกายกลับมามีน้ำมีนวลมากกว่าแต่ก่อน เพราะองค์รัชทายาทมักจะหาอาหารและของว่างที่มีคุณประโยชน์มาให้นางเสมอ

ผลลัพธ์นั้นจึงทำให้ร่างกายของหลี่หลิ่งฟางแข็งแรงจนน่าแปลกใจ

“พระชายาเพคะ วันนี้อากาศดีนัก พวกเราออกไปเดินเล่นกันดีไหมเพคะ?” อันฉีทูลถามในขณะที่นางกำลังนั่งพับผ้าอยู่

“เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน ตกลง ข้าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสูดอากาศบริสุทธิ์สักหน่อย” หลี่หลิ่งฟางกระเด้งตัวออกจากเตียงนอนเดินหายเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด

เพียงใช้เวลาไม่นานสองสาวได้ออกมายืนอยู่ท่ามกลางตลาดใจกลางเมืองหลวง ซึ่งการออกนอกวังโดยไม่มีองครักษ์คอยเฝ้าติดตามนับเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมก็ตาม

กระทั่งเวลานี้หลี่หลิ่งฟางยังคงถูกอันฉีนางกำนัลของตนยืนบ่นอยู่

“เหตุใดพระชายาถึงทำเช่นนี้เพคะ หากองค์รัชทายาทหรือท่านอัครมหาเสนาบดีทราบเรื่องเข้า พระชายาจะถูกลงโทษเอาได้นะเพคะ!”

“ข้าผิดเองที่ทำตามใจตนเองจนเคยตัว แต่ข้ามีสถานที่แห่งหนึ่งที่ข้าอยากไปให้จงได้ หากเรื่องนี้องค์รัชทายาทรู้เข้า เกรงว่าพระองค์จะมิทรงอนุญาตข้าน่ะสิ”

หลี่หลิ่งฟางพูดตามความจริง และเชื่อมั่นว่าหวังจิ้งเสวียนจะไม่อนุญาตตนแน่นอน

อันฉีทอดถอนใจออกมาอย่างจนใจ “รับปากหม่อมฉันนะเพคะ ถ้าหากเจออันตรายเมื่อใด พวกเราต้องรีบหนีออกมาทันทีนะเพคะ”

“ตกลง ข้ารับปากเจ้า”

เมื่อตกลงกันเสร็จสรรพทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในทันที

-----

ณ จวนเจ้ากรมอาญา

ไต้เนี่ยนเจินนั่งตัวสั่นเทาหวาดกลัวอยู่ในมุมหนึ่งของห้องนอนตนเอง ตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนที่เขาประสบกับเหตุการณ์อันตราย จนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด เขากอดเข่าเอาไว้แน่นสายตาล่อกแล่กสอดส่องไปมา แม้ว่าช่วงเวลานี้จะเป็นช่วงเช้าที่มีแสงสว่าง แต่มันก็ไม่อาจทำให้ไต้เนี่ยนเจินรู้สึกสบายใจได้

“ไม่...ได้โปรดไว้ชีวิตข้า ได้โปรด...”

เสียงพึมพำดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายในห้องที่เงียบกริบ ลมหายใจเข้าออกถี่ มือไม้ยังคงสั่นไม่หยุด

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ไต้เนี่ยนเจินผวาเบนหน้าไปมองที่ประตูห้องนอนของตน

“คุณชายไต้ขอรับ มีแขกมาขอพบคุณชายขอรับ”

ไต้เนี่ยนเจินจำเสียงที่พูดเมื่อสักครู่ได้ ซึ่งเป็นเสียงของบ่าวรับใช้ใกล้ชิดของตน ไต้เนี่ยนเจินลุกออกจากมุมห้องอย่างลังเล ก่อนจะสาวเท้าเดินไปที่บานประตู

แอ๊ด ~

“ผู้ใดกันที่มาหา...ข้า...”

ทันทีที่ไต้เนี่ยนเจินเปิดประตูห้อง ก็ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ตนไม่อยากพบเจอมากที่สุด

“ข้าเองที่มาขอพบคุณชาย” หลี่หลิ่งฟางตอบกลับพร้อมยกยิ้มอย่างเป็นมิตร

ไต้เนี่ยนเจินเกิดอาการตัวสั่นไปทั่วเรือนร่าง ลมหายใจสะดุด ริมฝีปากพะงาบ ๆ หาเสียงพูดของตนเองไม่เจอ

ทว่าหลี่หลิ่งฟางหาได้สนใจอาการเหล่านั้น นางเอ่ยถึงจุดประสงค์ของตนขึ้นมาว่า “ช่วยเชิญข้าไปนั่งที่โต๊ะรับรองของคุณชายได้หรือไม่ จะปล่อยให้แขกยืนรออยู่ตรงหน้าประตูงั้นหรือ?”

ไต้เนี่ยนเจินค่อย ๆ ขยับกายไปหลบซ่อนที่ด้านหลังบานประตูห้องนอน

ร่างของหญิงสาวเดินผ่านเขาเข้าไปที่โต๊ะรับรองอย่างสงบนิ่ง

ไต้เนี่ยนเจินแอบชำเลืองมองบ่าวรับใช้ของตน แต่เมื่อหันออกไปมองกลับไม่พบเจอเสียแล้ว

“คุณชายไต้เชิญมานั่งก่อนสิ”

ไต้เนี่ยนเจินสะดุ้งโหยงยามได้ยินเสียงของหญิงสาว เขาค่อย ๆ หันร่างอันสั่นเทาให้หันกลับไป และพาร่างอันแข็งทื่อไปนั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับหญิงสาว

เมื่อนั่งลงกับที่ความเงียบสงัดโรยตัวโอบล้อมรอบกายขึ้นมาทันที ไต้เนี่ยนเจินก้มหน้างุดมองต่ำไม่กล้าแม้จะสบตา ฝ่ามือหนากอบกุมเข้าหากันเพื่อประคองสติที่แทบจะหลุดลอย

หลี่หลิ่งฟางทอดมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ และการกระทำนั้นทำให้ร่างของไต้เนี่ยนเจินสะดุ้งโหยงจนตัวลอย

‘เจ้านี่ขวัญหนีดีฝ่อไปแล้วสินะ’

หลี่หลิ่งฟางพึมพำกับตนเองในใจ และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“คุณชายไต้ อาการดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่? ขาข้างที่หักสมานดีแล้วใช่หรือไม่? ไม่มีตรงที่ใดบาดเจ็บแล้วใช่หรือไม่?”

ไต้เนี่ยนเจินไม่อาจเข้าใจเจตนาเบื้องหลังคำถามพวกนั้น แต่หากรักชีวิตของตน เขาจึงผงกศีรษะตอบกลับไป

“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าจะได้มิต้องกังวลอันใด”

ไต้เนี่ยนเจินแอบช้ำเลืองมองหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งยามนี้นางนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ทำตัวสบาย ๆ ผ่อนคลาย กลิ่นอายบรรยากาศรอบกายไร้ความอึดอัดน่ากลัว เขาจึงรวบรวมความกล้าที่มีเอ่ยถามกลับไป

“พระชายา เสด็จมาหากระหม่อมด้วยเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ...”

“ที่ข้ามาหาคุณชายไต้ เพราะข้าจะมาดูให้แน่ใจ ข้ากลัวว่าคืนนั้นหลังจากข้าล่าถอยออกมาคุณชายจะได้รับอันตราย เพราะคนที่ข้าประมือด้วยฝีมือฉกาจมากนัก เขาสามารถทำให้ข้าบาดเจ็บสาหัสได้ ข้าเลยต้องท่อมาถึงที่นี่หลังข้ารักษาบาดแผลจนหายดีแล้ว”

ไต้เนี่ยนเจินค่อย ๆ เงยใบหน้าขึ้นมาสบตากับหญิงสาวตรงหน้า ที่ครั้งหนึ่งหมายจะเอาชีวิตตน

“วันนั้น...พระชายาประมือกับผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้าก็มิแน่ใจ เพราะบริเวณแถวนั้นมืดนัก รู้เพียงแค่ว่าเป็นบุรุษร่างกายกำยำสมเป็นชายชาตรี เขาสวมหมวกสาน สวมอาภรณ์สีเทา ข้างเอวห้อยลูกแก้วกะรุนสีเขียว ใบหน้าของเขาดูคมคาย แม้จะมองเห็นไม่ชัดก็ตาม” หลี่หลิ่งฟางนึกลักษณะชายปริศนาในคืนนั้น

ไต้เนี่ยนเจินแตะปลายคางกล่าวออกมา “แสดงว่ามิใช่นักฆ่า แต่ก็มิอาจละทิ้งข้อสมมุติฐานนี้ไปได้อยู่ดี”

“ใช่ บางทีตระกูลของเจ้าอาจจะถูกหมายหัวเอาไว้ หากข้ามิอยู่ที่นั่นในคืนนั้นเจ้าคงลงไปอยู่ในหลุมแล้ว”

ไต้เนี่ยนเจินมองหญิงสาวนิ่งพึมพำในใจ ‘แต่คืนนั้น...ผู้ที่หมายชีวิตข้าก็คือท่าน หากชายปริศนาไม่ได้เข้ามาขัด ข้าคงไม่มีโอกาสนั่งอยู่ตรงนี้อีกแล้ว’

“เอาเถอะ ถือว่าข้าบรรลุวัตถุประสงค์ของตนเองแล้ว ข้าจึงขอตัวกลับก่อน” หลี่หลิ่งฟางลุกขึ้นยืนเตรียมตัวกลับ

ไต้เนี่ยนเจินยืนขึ้นตามเอ่ยถามในสิ่งที่ตนสงสัย “พระชายา เหตุใดถึงทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ?”

หลี่หลิ่งฟางพอเข้าใจความหมายที่คุณชายไต้ถาม นางจึงตอบไปตามความจริง

“ข้าต้องการปกป้องคนรักของข้า เพราะเจ้ารังแกเขา ไม่แม้จะเคารพเขาในฐานะองค์รัชทายาท ข้าในฐานะพระชายา ย่อมมิอาจนิ่งดูดายให้ผู้ใดก็ตามทำร้ายจิตใจและร่างกายของเขาได้”

ไต้เนี่ยนเจินสะดุ้งโหยงยามสบตาคมกริบ ก่อนที่สายตาน่ากลัวจะมลายหายไป และน้ำเสียงเสียงอ่อนลงเล็กน้อยกล่าวต่อ

“เขาอ่อนแอ แม้จะเป็นบุรุษ เขาเป็นคนที่ไร้เดียงสา ใสซื่อบริสุทธิ์ แม้เขาเคยคิดจะสังหารข้า...”

‘ขอเติมคำให้ดูน่าสงสารหน่อยเถอะ เพราะอย่างไรตัวละครอย่างองค์รัชทายาท ก็อ่อนแอโง่เขลาในสายตาพวกตัวละครหลักอยู่แล้ว’ หลี่หลิ่งฟางครุ่นคิดพึมพำในใจ

ไต้เนี่ยนเจินตาเบิกกว้างเมื่อได้ยินประโยคคำพูดด้านหลัง แถมแววตาเศร้าหมองนั้นทำให้ไต้เนี่ยนเจินรู้สึกเศร้าตามไปด้วย

หลี่หลิ่งฟางจึงอธิบายต่อ “เพราะเขาเป็นโอรสของสวรรค์ จึงมักมีผู้ไม่หวังดีคอยจ้องจะกำจัดเขาทุกเมื่อ ข้าถึงต้องคอยอยู่เคียงข้างเขา ปกป้องเขามิให้ตกอยู่ในอันตราย และข้าไม่อยากให้เขาโดดเดี่ยวในโลกใบนี้ เพราะฉะนั้น หวังว่าคุณชายจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดออกไป”

 

---

[1] ซิ่งเหรินโต้วฟู่ คือ พุดดิ้งอัลมอนด์จีน