บุกรุกจวนเจ้ากรมอาญา

เมื่อหลี่หลิ่งฟางกลับถึงตำหนักเฟิ่งอี๋ ก็เก็บตัวขังอยู่แต่ในห้องบรรทม แม้แต่อันฉียังถูกไล่ให้กลับไปพักผ่อนที่ห้อง

ภายในห้องบรรทมมีเพียงความสลัวของแสงเทียน หลี่หลิ่งฟางฟุบหน้าอยู่แต่ในหมอนชื้นน้ำบอกเล่าความโศกเศร้าอย่างเงียบงัน เสียงสะอื้นเบา ๆ ฟุบหน้ากับหมอนอย่างไร้เรี่ยวแรง โลกทั้งใบของนางคล้ายถูกกลืนหายไปกับหยดน้ำตา

หลี่หลิ่งฟางพลิกกายขึ้นนอนหงายจ้องมองเพดานอย่างเลื่อนลอย น้ำตายังคงรินไหลออกจากหางตาเงียบ ๆ นางพยายามควบคุมความรู้สึกหลากหลายนี้ให้สงบลง

ทำไม...ทำไมเรื่องราวถึงได้โศกเศร้าเช่นนี้

หลี่หลิ่งฟางยกมือขึ้นปิดดวงตา พยายามกัดริมฝีปากอันสั่นเครือของตน ไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมา

มีหลายอย่างที่ตนยังรู้สึกไม่แน่ชัด แต่ทำไมถึงได้รู้สึกโศกเศร้าเสียใจถึงปานนี้ อาจเป็นเพราะความรู้สึกจริง ๆ ของเจ้าของร่างคนเดิมก็ได้ เรื่องนี้จบรวดเร็วทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันจะเริ่มเรื่องราว เพราะอย่างนั้น...

หลี่หลิ่งฟางกระเด้งตัวออกจากเตียง ดวงตาที่เคยเปียกชื้นกลับแข็งกร้าวสะท้อนเงาการตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยว นางเดินไปเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดที่ดูทะมัดทะแมง ถอดเครื่องประดับวางไว้บนโต๊ะคันฉ่อง ใช้มือทั้งสองสางและรวบมัดขึ้นสูง

แม้ดวงตาบอบช้ำยังคงคลอไปด้วยน้ำตา ทว่าสายตากลับถมึงลงจนดูน่ากลัว

ในความเงียบสงัดยามรัตติกาล หลี่หลิ่งฟางมุ่งหน้าไปยังทางออกด้านหลังของตำหนัก นางปีนขึ้นกำแพงสูงด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว และใช้ความสามารถที่ตนมีออกเดินทางไปจุดหมายที่ตั้งเป้าเอาไว้

ซึ่งที่แห่งนั้นก็คือ...

-----

เรือนของบุตรชายคนโตของเจ้ากรมอาญาตั้งแยกออกจากเรือนหลัก ล้อมรอบด้วยสวนต้นหลิวลู่ลม แสงโคมไฟส่องสว่างตัดกับแสงจันทรา

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนพลิกกระดาษหนังสืออ่านอย่างสงบภายใต้แสงเทียน ลมเหมันต์พัดโชยผ่านมาให้ความรู้สึกเย็นสบาย

โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีเงามืดอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา

ผัวะ! โครม!

เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังขึ้น อุปกรณ์บนโต๊ะเตี้ยล้มระเนระนาดกระจัดกระจายไปทุกทิศทาง ร่างของชายหนุ่มถูกเหวี่ยงกระเด็นเข้าไปในห้อง

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้า...”

ผัวะ!

หมัดหนักพุ่งเข้ากระแทกใบหน้าหลายต่อหลายครั้ง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง แม้ว่าใบหน้าจะบวมช้ำไปหมดแล้วก็ตาม

“ได้โปรดหยุดเถิด ข้าขอร้อง!”

แม้จะขอร้องอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ แต่เสียงนั้นกลับไม่มีผู้ใดยินยอมรับฟัง เขายังคงถูกทำร้ายร่างกายไม่หยุด ถูกซัดด้วยหมัดและฝ่าเท้าอย่างไร้ความปรานี จนสภาพในตอนนี้ไม่ต่างจากศพที่กำลังนอนรอความตาย

ฝ่ามือเย็นคว้าผมชายหนุ่มขึ้น รั้งให้เงยหน้าเผชิญสายตาอันไร้แววความเมตตา

เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้อง แต่ไร้ผู้คนในเรือนได้ยินเสียงนั้น เหมือนทุกสิ่งถูกกลืนหายไปในความมืดมิด

ใบหน้าของหญิงสาวในชุดดำค่อย ๆ ปรากฏใต้แสงจันทรา ดวงตาคู่นั้นเต็มเปี่ยมด้วยจิตสังหารที่ไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย เย็นยะเยือกและไร้แววมนุษย์

“ข้าขอร้อง...ฮึก” ชายหนุ่มพยายามคลานหนี

หมับ พรืด!

ร่างกายถูกกระชากให้กลับมาที่เดิม ก่อนที่จะถูกหักขาข้างขวา

“อ๊ากกก!!!”

เสียงกรีดร้องขาดห้วงคล้ายจะขาดใจ

ชายหนุ่มยังคงพยายามพาร่างกายเจ็บปวดบอบช้ำของตนออกจากห้อง โดยมีร่างในเงามืดจ้องมองและเดินตามมาอย่างเชื้องชา

ชายหนุ่มคลานจนมาถึงชานเรือนและล้มหน้าคว่ำทันทีที่ร่างกลิ้งตกลงมาบนพื้นหญ้า ดวงตาบอบช้ำปูดบวมหันไปมองจ้องคนที่ทำร้ายตน

ใบหน้าของสตรีในชุดสีดำทมิฬ แววตาจ้องเขม็งบ่งบอกถึงจิตสังหาร ไร้ความเมตตาน่าสงสาร แม้แต่ความเวทนาก็ไม่มี

ชายหนุ่มถูกม่านน้ำตาบดบังจนภาพบิดเบี้ยว ต่อให้พยายามร้องไห้ออกมาให้น่าสงสารอย่างไร หญิงสาวก็คงไม่ปล่อยให้ตนมีชีวิตรอดอยู่ดี

ภาพเรื่องราวที่ตนเคยทำไม่ดีใส่องค์รัชทายาทมากมาย ในตอนนี้ย้อนกลับมาลงโทษตนเป็นหลายพันเท่า

มีเพียงความตายเท่านั้นที่กำลังรออยู่

ฝ่ามือบางเอื้อมไปจิกผมของชายหนุ่มที่นอนปวกเปียกบนพื้นขึ้นมา เสียงร้องขอชีวิตของชายหนุ่มไร้ความหมาย สำหรับผู้ที่ถูกขนานนามว่า ‘ปีศาจไร้ใจ’ เหมือนคำขอเหล่านั้นไม่อาจแทรกผ่านเกราะความเย็นชาในใจของนางได้

หญิงสาวเดินอ้อมมายืนซ้อนหลังของชายหนุ่ม ใช้เท้ายันเข้าที่แผ่นหลังในขณะที่มือขวายังคงจิกผมอยู่ นางออกแรงทั้งหมดจนทำให้ร่างของชายหนุ่มตกอยู่ในเส้นตายง่ายดาย

“อ๊ากก!!!!”

ชายหนุ่มร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดขีดสุด ร่างทั้งร่างถูกเหยียบยันทำให้กระดูกร้าว ศีรษะถูกดึงกระชากจนรู้สึกว่าคอจะหลุดออกจากลำคออยู่รอมร่อ

ชายหนุ่มนึกเสียใจกับสิ่งที่ตนได้กระทำลงไป เมื่อความตายเข้ามาเยือนอยู่ตรงหน้า น้ำตาทะลักพรั่งพรู ดวงตาเบิกโพลง น้ำลายไหลย้อยตามคางลงมา ร่างกายสั่นเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน

ทว่าในห้วงวินาทีสุดท้ายของช่วงชีวิต ชายหนุ่มกลับได้รับอิสระ เมื่อร่างของหญิงสาวถูกบางอย่างพุ่งเข้าใส่ร่างจนล้มหงายหลังไป

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

ชายหนุ่มไอออกมาอย่างรุนแรง ก่อนอาเจียนออกมาเปรอะเปื้อนอาภรณ์ที่สวมอยู่ ทั้งร่างเปรอะเปื้อนไปด้วยปัสสาวะและดินโคลน ส่งผลทำให้ชายหนุ่มนอนหมอบไปกับพื้นอย่างน่าเวทนา

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

เสียงดาบปะทะกันรุนแรงจนเกิดสะเก็ดไฟในความมืดมิด สองร่างฟาดฟันดาบใส่กันอย่างไม่ลดละ ไร้ความปรานีใด ๆ

ชายหนุ่มนอนนิ่งมองสองร่างปะทะกันอย่างอ่อนล้า ดวงตาพร่ามัวเลื่อนลอยก่อนที่สติทุกอย่างจะดับวูบไป

-----

รุ่งอรุณวันต่อมามีข่าวลือแผ่กระจายไปทั่วเมืองหลวง เหตุการณ์ที่บุตรชายคนโตของเจ้ากรมอาญาเผชิญมาเมื่อคืนถูกเล่าขานปากต่อปาก

วังหลวงได้ส่งหมอหลวงให้ไปรักษาอาการบุตรชายคนโตของเจ้ากรมอาญา วันนั้นเจ้ากรมอาญาได้มีการเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ หลังประชุมในท้องพระโรงตอนเช้าสิ้นสุดลง

ผู้คนต่างร่ำลือกันไปต่าง ๆ นานา ว่าอาจเป็นฝีมือของกลุ่มกบฏที่หมายปองทำลายวังหลวง โดยเริ่มจากตระกูลขุนนางผู้มีอำนาจ

กระนั้นเหตุการณ์เรื่องนี้จึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ จนฮ่องเต้มีบัญชาให้เพิ่มกำลังองครักษ์ลาดตระเวนทั่วเมืองหลวงอย่างเข้มงวด

ส่วนทางด้านพระตำหนักเฟิ่งอี๋ ณ ขณะนี้ ร่างของหลี่หลิ่งฟางนอนหอบหายใจถี่หัวใจเต้นระส่ำ หลังนางกลับมาถึงตำหนักยามรุ่งสาง ร่างกายของนางเต็มไปด้วยโลหิตทั้งสดและแห้งกัง เปรอะเปื้อนอาภรณ์กับเตียงนอน บาดแผลถูกรักษาอย่างลวก ๆ

ใบหน้าซีดเซียวเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ดวงตาดอกท้อพร่ามัวเลื่อนลอย จนกระทั่งเสียงของนางกำนัลคนสนิทดังเข้ามาในห้องบรรทม

“พระชายา เสด็จตื่นบรรทมหรือยังเพคะ วันนี้อากาศดีมากเลยเพคะ หม่อมฉันได้จัดเตรียมชากับของว่างไว้แล้วเพคะ พระชายาทรงโปรดชานี้นัก...”

เสียงพูดหยุดลงทันทีเมื่ออันฉีเปิดประตูเข้ามา นางเบิกตากว้างรีบหันหลังวิ่งออกจากตำหนักด้วยความตกใจ

อันฉีรีบวิ่งสุดกำลังไปที่สำนักหมอหลวงของวังหลวง ใบหน้าของนางมีน้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสาย แม้นางจะสะดุดขาตนเองล้มหน้าคะมำ ร่างกลิ้งไปตามพื้นจนเนื้อตัวถลอกปอกเปิก เลือดไหลซึมออกมาจากฝ่ามือและหัวเข่า แต่นางกลับไม่หยุดพักแม้เพียงครู่ รีบยันกายลุกขึ้นยืนวิ่งต่อไป

เสียงฝีเท้าของนางดังก้องไปตามทางเดินในยามเช้า เมื่ออันฉีวิ่งมาถึงสำนักหมอหลวงก็ถลาเข้าไปในลานจนผู้คนแตกตื่น หมอหลวงหนุ่มเห็นจึงรีบเดินเข้ามาถามไถ่อาการของนางด้วยสีหน้าตกใจ

“แม่นาง เจ้าเป็นอันใด? ทำไมสภาพของเจ้าถึงเป็นเช่นนี้”

อันฉีคว้าแขนหมอหลวงหนุ่มไว้แน่น “ท่านหมอหลวงเจ้าคะ พระชายาของข้า ฮึก...นายของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ท่านหมอหลวงได้โปรดตามข้าไปเดี๋ยวนี้เถิด!”

หมอหลวงหนุ่มได้ยินเช่นนั้นไม่รั้งรอให้เสียเวลา รีบหันหลังกลับไปคว้าหีบยารักษาและเครื่องมือเท่าที่สามารถหยิบติดมือมาได้ ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามหลังนางกำนัลมุ่งหน้าไปที่เขตพระราชวังต้องห้ามทันที

ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่ววังหลวงดั่งไฟลามทุ่ง ว่ามีนางกำนัลผู้หนึ่งในสภาพสะบักสะบอมวิ่งมาขอหมอหลวงด้วยตนเอง แล้วทั้งคู่ก็รีบรุดหน้ากลับไปยังตำหนักใน

หนึ่งในผู้ที่ได้ยินก็คือ...องค์รัชทายาท

หวังจิ้งเสวียนเดินตามทางไปยังเขตพระราชวังต้องห้าม โดยวันนี้เขามีเรื่องอยากจะพูดคุยกับพระชายา หลังจากเมื่อคืนเขานอนคิดมาอย่างดีแล้ว เขาถึงได้ไปหานางในวันถัดมา

ระหว่างเดินเหม่อ ๆ ไปยังจุดหมาย เสียงซุบซิบรอบข้างดังขึ้นตลอดเป็นระยะ จนเขาอดไม่ได้ที่จะให้ความสนใจ กระทั่งเห็นเหล่าพระสนม นางกำนัล และขันทีมากมายออกมายืนออกัน

“ชิงหลาน วันนี้พระราชวังต้องห้ามมีการจัดงานอันใดหรือเปล่า?” องค์รัชทายาทหันมาตรัสถามอย่างสงสัย

“กระหม่อมมิมั่นใจพ่ะย่ะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมจะไปถามขันทีตรงนั้นให้พ่ะย่ะค่ะ” ชิงหลานองครักษ์ข้างกายก้าวฉับไปทางขันทีผู้หนึ่ง

หวังจิ้งเสวียนยืนรอไม่ห่าง จนเห็นใบหน้าของชิงหลานดูตื่นตระหนกรีบวิ่งกลับมาหาตนด้วยสีหน้าซีด

หวังจิ้งเสวียนรู้สึกลางสังหรณ์ไม่ดีรีบตรัสถามกลับไป “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

“ทูลองค์รัชทายาท พระชายา...”

ยังไม่ทันกล่าวจบเสียงฝีเท้าวิ่งระรัวตัดบทสนทนาไปทันควัน ชุดอาภรณ์ของเขาปลิวไสวตามแรงวิ่ง เมื่อร่างสูงพุ่งฝ่าเหล่าข้าราชบริพารที่หลบทางให้กับเขา

หวังจิ้งเสวียนวิ่งสุดกำลัง หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นป้ายตำหนักจุดหมายของตน ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปโดยไม่สนใจเสียงห้ามปรามจากองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าตำหนัก

เขาผลักประตูพรวดเข้าไปทันที ภายในตำหนักเงียบงันเย็นเยียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตน ร่างของชายหนุ่มวิ่งเข้าไปในตำหนักมุ่งตรงไปที่ห้องบรรทม

ทันใดนั้นภาพตรงหน้าปรากฏสู่ดวงตาหงส์ หวังจิ้งเสวียนถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้นเสียงดัง ดวงตาเบิกโพลง จิตใจเหมือนถูกฉีกขาดในพริบตา