ความเจ็บปวดที่ยากจะหยั่งถึง

ชายหนุ่มลุกพยุงร่างเดินโซเซเข้ามาในห้องบรรทม ที่ตอนนี้ภายในห้องมีกลิ่นกำยานสมุนไพรลอยคละคลุ้งชวนเวียนหัว เศษผ้าและน้ำต้มที่เปรอะเปื้อนโลหิตวางบนโต๊ะข้างเตียงเต็มไปหมด แม้แต่ผ้าห่มผืนหนายังชุ่มไปด้วยโลหิต

หวังจิ้งเสวียนเดินมาหยุดอยู่ใกล้เตียง ก้มมองร่างของหญิงสาวที่นอนหลับใหลลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ บนเรือนร่างถูกพันผ้าพันแผลหลายจุด ดวงหน้างามระเรื่อไปด้วยรอยถลอก

“เหตุใดนางถึงบาดเจ็บเช่นนี้...บอกข้ามา”

“ทูลองค์รัชทายาท จากบาดแผลที่กระหม่อมตรวจดูคาดว่าพระชายาถูกทำร้ายด้วยของมีคมพ่ะย่ะค่ะ”

หวังจิ้งเสวียนเบิกตากว้างมองร่างของหลี่หลิ่งฟางที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส บรรยากาศรอบตัวแผ่กลิ่นอายโทสะออกมา จนข้าราชบริพารที่ยืนอยู่ใกล้สัมผัสได้

“ชิงหลาน ไป! เจ้าจงออกไปลากตัวคนที่บังอาจทำร้ายนางมาให้ข้า!”

คำประกาศิตแผดดังสนั่นห้องบรรทม วันนั้นในวังหลวงจึงได้รับรู้ว่าพระชายาถูกลอบปลงพระชนม์

เมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน ในห้องบรรทมเหลือเพียงบุรุษหนึ่งและสตรีหนึ่ง ควันกำยานหลายสายลอยขึ้นเอื่อย ๆ คลุ้งเต็มห้อง

ร่างของชายหนุ่มนั่งเท้าแก้มอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง สายตาจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง

ความเงียบโอบล้อมรอบห้อง หวังจิ้งเสวียนไล่สายตาของตนจากดวงหน้างามลงมาที่ผ้าพันแผลขนาดใหญ่บริเวณหน้าท้อง ดวงตาหงส์พลันสั่นไหว

หวังจิ้งเสวียนเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือขวากำหมัดแน่นโกรธที่ตนไม่สามารถทำอันใดได้เลยสักอย่าง

“เหตุใด...สถานการณ์ถึงได้เป็นเช่นนี้ไปได้ ข้ามิได้อยากให้เจ้าบาดเจ็บ ข้าอุตส่าห์ซ่อนเจ้าเอาไว้ แต่คนพวกนั้นยังหาเจ้าเจออีกงั้นหรือ พระชายา...ไม่ว่าผู้ใดก็ตามหวังให้เจ้าต้องตาย ข้าจะลากศีรษะพวกมันมาให้ได้”

หยาดน้ำตารินไหลลงอาบพวงแก้มเนียนเป็นสาย หลุบตามองต่ำ พยายามกลั้นเสียงร้องไห้

“องค์รัชทายาท...เหตุใดจึงร้องไห้หรือเพคะ?”

หวังจิ้งเสวียนสะดุ้งสุดตัวรีบหันไปมอง ดวงตาของนางลืมขึ้นและกำลังมองมาที่เขา

“ร้องไห้ทำไมหรือเพคะ”

เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้งพร้อมขยับมือขึ้นเล็กน้อย หวังจิ้งเสวียนรีบพุ่งออกจากเก้าอี้ไปกอบกุมฝ่ามือบางนั้นทันที

ร่างของเขานั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ดวงตาหงส์เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่?”

“หม่อมฉันรู้สึกดีขึ้นแล้วเพคะ สงสัยได้สมุนไพรดีเลยทำให้ความเจ็บทุเลาลงไปมากแล้วเพคะ” หลี่หลิ่งฟางตอบพร้อมรอยยิ้ม

แต่รอยยิ้มและคำพูดของนางกลับไม่ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าสบายใจ

“เจ้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ยังจะยิ้มได้อีกงั้นหรือ?”

“ความเจ็บมิได้ส่งผลให้หม่อมฉันยิ้มมิได้นี่เพคะ”

หวังจิ้งเสวียนหลุบตาต่ำ ฝ่ามือหนาที่กุมฝ่ามือบางยังคงสั่นเทาไม่หยุด หลี่หลิ่งฟางจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“องค์รัชทายาท เมื่อวานหม่อมฉันทำให้พระองค์ทรงเป็นห่วง หม่อมฉันขอประทานอภัยนะเพคะ ที่หม่อมฉันมิเชื่อฟังพระองค์ หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ”

สิ้นคำพูดน้ำตาพรั่งพรูออกจากดวงตาหงส์ดุจน้ำตก เสียงสะอื้นของชายหนุ่มเริ่มดังขึ้น ฝ่ามือหนาที่กุมอยู่ยิ่งกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม

“ไม่...มิใช่เจ้าที่ผิดพระชายา เป็นเราที่ผิดต่อเจ้า เราเป็นพระสวามีของเจ้าแท้ ๆ แต่เรากลับปกป้องเจ้ามิได้ เป็นบุรุษแต่กลับอ่อนแอจนทำให้เจ้าเดือดร้อน เราผิดเองที่ตัดสินใจไม่ดีพอ”

หลี่หลิ่งฟางเหมือนถูกบีบอัดที่หัวใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มร้องไห้ตัวโยนกล่าวโทษตนเองไม่หยุดหย่อน

เรื่องราวที่หลุดออกจากเนื้อเรื่องหลักมาแล้ว กลับไม่ง่ายนักในความเป็นจริง เพราะดูเหมือนเส้นทางข้างหน้าจะมีขวากหนามขวางเต็มไปหมด แถมตัวละครอย่างองค์รัชทายาทที่ดูคลุมเครือกลับแสดงความอ่อนแอออกมา

หมับ

หวังจิ้งเสวียนได้สติเงยพระพักตร์ไปมองดวงหน้างามที่กระชับฝ่ามือแน่นขึ้น

“อย่าทรงร้องไห้เลยเพคะ เรื่องราวจะเรียบง่ายหากพวกเราสองคนมีแรงใจ ก็ย่อมจะฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันได้”

ริมฝีปากของหวังจิ้งเสวียนสั่นเทา เขาตรัสถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แต่พวกเรามิใช่สามีภรรยากันอีกแล้ว...เราหย่ากันแล้ว”

“...”

หลี่หลิ่งฟางนึกถึงราชโองการหนังสือหย่าขึ้นมาได้ จากที่พยายามเข้มแข็งเพื่อปลอบประโลมชายหนุ่ม ตอนนี้น้ำตาของนางก็รินไหลออกมาไม่ต่างจากชายหนุ่มมากนัก

นับตั้งแต่ที่รับรู้เรื่องนี้มา พวกเขาไม่มีสถานะใดผูกรั้งกันเอาไว้อีกแล้ว กลับกลายไปเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน โดยที่เขามีสถานะเป็นองค์รัชทายาทของแคว้น และนางมีสถานะเป็นเพียงบุตรีของอัครมหาเสนาบดีเท่านั้น

เสียงร้องไห้ดังระงมภายในห้องบรรทม กระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงยามไฮ้ ความสงบจึงหวนกลับคืนมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นเบา ๆ ที่ยังคงเหลืออยู่

หวังจิ้งเสวียนนอนเอาหน้าเกยขอบเตียงกุมฝ่ามือบางเอาไว้ โดยที่ร่างของตนนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง

หลี่หลิ่งฟางที่กลัวว่าชายหนุ่มจะปวดตัวจึงเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“องค์รัชทายาทเพคะ พระองค์ขึ้นมานอนข้าง ๆ หม่อมฉันก็ได้นะเพคะ เตียงด้านในมีที่ว่างเหลืออยู่เพคะ” หลี่หลิ่งฟางเขยือบตัวให้กับชายหนุ่ม

“เจ้าเพิ่งจะฟื้น หากเรานอนดิ้นไปโดนแผลของเจ้าจะทำอย่างไร?”

“แต่พระองค์มิเคยนอนดิ้นเลยนะเพคะ” หลี่หลิ่งฟางทูลไปตามความจริงจากที่เคยยืนดูองค์รัชทายาทบรรทมที่ตำหนักตงกงวันนั้น ถ้าจะถามว่าใครนอนดิ้นน่าจะเป็นตนเสียมากกว่า

หวังจิ้งเสวียนนั่งคิดอยู่สักพัก เขาก็ส่ายหน้าปฏิเสธนาง

“เจ้าบาดเจ็บสาหัส จะให้บุรุษร่างใหญ่เช่นเราไปนอนร่วมเตียงด้วยคงมิดีเท่าใด เอาเป็นว่าเราจะนอนอยู่บนเก้าอี้ตัวนี้ พระชายาอย่ากังวลเลย เราเคยนั่งบรรทมบนเก้าอี้บ่อยครั้ง ยามอ่านตำราเรียน”

“หากพระองค์มีพระประสงค์เช่นนั้น หม่อมฉันก็มิขัดเพคะ”

“ดีแล้ว พระชายาพักผ่อนเถิด วันพรุ่งบิดาเจ้าอาจจะมาเยี่ยมก็ได้ รีบนอนพักจะได้หายไว ๆ” หวังจิ้งเสวียนจัดผ้าห่มให้อย่างแผ่วเบา

หลี่หลิ่งฟางจ้องมองการกระทำนั้นเงียบ ๆ จนเอ่ยคำพูดหนึ่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบว่า “หม่อมฉันจะมีองค์รัชทายาทเป็นสวามีเพียงผู้เดียว มิคิดจะเป็นภรรยาของบุรุษใดอีกในชาตินี้ หม่อมฉันให้คำมั่นสัญญาเพคะ”

หวังจิ้งเสวียนมองดวงหน้างามที่ส่งมอบรอยยิ้มอันงดงามมาให้ ดวงตากลับมาร้อนผ่าวอีกครั้ง พยายามเค้นเสียงของตนตรัสกลับไป

“แม้ร่างกายนี้จะตกไปเป็นของผู้อื่น แต่เจ้าจะเป็นเพียงพระชายาผู้เดียวที่เรายอมรับ หากมีชาติหน้าหวังว่าเราจะได้เคียงข้างมิพรากจากกัน”

สิ้นคำ หวังจิ้งเสวียนโน้มหน้าไปจุมพิตที่ริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

“พักผ่อนได้แล้ว เราจะอยู่ตรงนี้มิจากไปไหน” หวังจิ้งเสวียนนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม ในขณะที่ฝ่ามือกุมมือข้างขวาของหญิงสาวเอาไว้

หลี่หลิ่งฟางตกใจที่ จู่ ๆ ถูกจุมพิตแบบไม่ทันตั้งตัว แต่ก็ยิ้มกลับไปให้ชายหนุ่มก่อนที่ภาพตรงหน้าจะพลันพร่ามัวและดับวูบไป

เช้าวันรุ่งขึ้นบานประตูหน้าตำหนักเฟิ่งอี๋เปิดออกต้อนรับการมาเยือนคนทั้งสาม ซึ่งทั้งสามที่มาล้วนเป็นคนรู้จักกันทั้งสิ้น

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ฮองเฮา” อัครมหาเสนาบดีค้อมกายถวายบังคมทั้งสองพระองค์

“มิต้องมากพิธีหรอกท่านอัครมหาเสนาบดี พวกเราล้วนเป็นคนรู้จักกันอย่างดี” ฮองเฮาตรัสพร้อมรอยยิ้ม “มาเถอะ พวกเราเข้าไปเยี่ยมพระชายากันก่อนดีกว่า”

พวกเขาทั้งสามเดินตามหลังนางกำนัลเข้าไปในตำหนัก และเดินตรงไปที่ห้องบรรทมทันที

อันฉีเปิดประตูห้องบรรทมอย่างแผ่วเบา เมื่อบานประตูห้องบรรทมเปิดออก กลิ่นกำยานสมุนไพรลอยออกมากระทบใบหน้าคนทั้งสาม ฮ่องเต้เดินนำทั้งสองเข้าไปข้างใน ภาพที่พวกเขาเห็นทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามได้แต่ยืนจ้องมองเงียบ ๆ

ภาพตรงหน้าปรากฏร่างขององค์รัชทายาทที่กำลังบรรทมเท้าขมับอยู่บนเก้าอี้ โดยที่มือขวายังคงกุมมือของพระชายาเอาไว้ ส่วนพระชายาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนจับนิ้วหัวแม่มือขององค์รัชทายาทเอาไว้

เป็นภาพที่สื่อความหมายหลาย ๆ อย่างให้สำหรับผู้ที่พบเห็นเข้าใจทันที

“พวกเรากลับออกไปก่อนดีหรือไม่ ปล่อยให้พวกเขาพักผ่อนกันไปก่อน” ฮองเฮาเสนอความคิดเห็นออกมา

ซึ่งบุรุษทั้งสองต่างผงกศีรษะเห็นด้วยกับความคิดเห็น จึงพากันออกจากห้องบรรทมกลับไปที่ตำหนักเฉียนชิง

-----

ณ ห้องรับรองพระตำหนักเฉียนชิง

หนึ่งสตรีสองบุรุษนั่งอยู่ที่เดียวกัน โดยที่ฮองเฮายกชาขึ้นจิบอย่างสบายพระทัย บนพระพักตร์ฉายแววความสุขออกมา

“เรารู้ว่าพระชายาชอบองค์รัชทายาทมาก แต่มิคิดว่าองค์รัชทายาทจะชอบพระชายากลับด้วย เมื่อก่อนเห็นว่าชอบออกไปหาบุตรีตระกูลเยว่เสียบ่อย แสดงว่าตอนนี้คงมิใช่เช่นนั้นแล้วสินะ”

ระหว่างที่ฮองเฮาตรัสออกมาสองบุรุษกลับนั่งนิ่งเงียบ

“เอาเถอะ ยังไงทั้งสองรักกันดีพวกเราก็อย่าเข้าไปยุ่งเรื่องของพวกเขาให้มันยุ่งยากเลย ดีหรือไม่?”

แม้จะไม่ได้เอ่ยถามเฉพาะเจาะจง แต่บุรุษทั้งสองกลับพยักหน้าระรัวประหนึ่งนัดหมายกันมาก็มิปาน

“ดี ถ้าเช่นนั้นเราขอกลับตำหนักของเราก่อน” ฮองเฮาตรัสจบก็ลุกออกจากห้องรับรองไป

ฮ่องเต้ที่ถูกภรรยาทอดทิ้งนั่งก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับบุรุษเบื้องหน้าของตน

“ฝ่าบาทอยากตรัสอันใดตรัสมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงทุ้มดังขึ้นทำเอาดวงหทัยฮ่องเต้แทบกระเด็นออกมานอกอก

“คือว่า...เรื่องที่ท่านขอเมื่อตอนนั้น...”

“ลืมเรื่องตอนนั้นไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ คิดเสียว่ากระหม่อมมิเคยทูลให้พระองค์ทรงทราบ” อัครมหาเสนาบดียกจอกชาขึ้นจิบเงียบ ๆ

“ท่านอัครมหาเสนาบดี...”

อัครมหาเสนาบดีช้อนสายตาขึ้นมองพระพักตร์ของฝ่าบาท ที่ตอนนี้เหมือนอยากจะตรัสบางอย่างกับตน แต่ดูอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดออกมาเสียที จนอัครมหาเสนาบดีต้องเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมา

“ในวันเทศกาลหยวนเซียว หากฝ่าบาทว่างก็แวะมาหากระหม่อมที่จวนแล้วกันพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมหมักสุราเอาไว้หลายไหอยากให้พระองค์ลองดื่มดู” หลังทูลจบอัครมหาเสนาบดีก็ยืนขึ้น “วันนั้นกระหม่อมจะพูดคุยกับพระองค์เรื่องของพวกเรา เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”