เข้าเฝ้าฮ่องเต้

หวังจิ้งเสวียนยืนอยู่หน้าตำหนักเฉียนชิงมาครึ่งชั่วยามได้แล้ว แม้จะมีเหล่าขุนนางข้าราชบริพารเดินผ่านไปผ่านมาแวะเข้ามาทักทายเขา แต่ชายหนุ่มก็ยังคงยืนนิ่งประหนึ่งรูปสลัก ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

ชิงหลานที่ยืนมือไพล่หลังได้แต่ลอบถอนหายใจ เขาอยากจะเข้าไปกราบทูลเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบแทนองค์รัชทายาทนัก หากแต่เรื่องนี้เป็นเรื่องขององค์รัชทายาท เขาไม่อาจล่วงเกินได้ นอกจากคอยเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น

“เฮ้อ...” หวังจิ้งเสวียนถอนหายใจอีกครา ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในตำหนักเฉียนชิง

เฉินกงกงรีบเดินเข้ามาค้อมกาย “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท”

“เฉินกงกงประกาศบอกเสด็จพ่อให้ที เราจะมาขอเข้าเฝ้า”

“พ่ะย่ะค่ะ” เฉินกงกงรับคำแล้วหันกายเดินกลับเข้าไปในตำหนักทันที

ภายในห้องทรงอักษรร่างของฮ่องเต้กำลังนั่งประทับอยู่บนโต๊ะ ที่มีกองฎีกามากมายวางเรียงเอาไว้ กลิ่นหอมของกำยานที่จุดไว้ลอยอบอวลไปทั่ว บรรยากาศสงบเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ

“กราบทูลฝ่าบาท องค์รัชทายาทเสด็จมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ละสายพระเนตรออกจากหน้าฎีกา ดวงตาหงส์ทอประกายแวววาวขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินว่าองค์รัชทายาทมาขอเข้าเฝ้า

“ให้เขาเข้ามาเถิด”

ฮ่องเต้ตรัสกลับพร้อมลุกออกจากโต๊ะทรงงานไปนั่งประทับที่โต๊ะรับรองแทน ฮ่องเต้นั่งรอไม่นานหน้าทางเข้าปรากฏร่างขององค์รัชทายาท

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ”

“มาถึงแล้วก็มานั่งเถิด”

องค์รัชทายาทเดินมานั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับฮ่องเต้ โดยมีเฉินกงกงกำลังรินชาใส่จอกทั้งสองใบ

องค์รัชทายาทนั่งก้มพระพักตร์เงียบ ๆ ในหัวเขามีหลากหลายคำพูดที่อยากจะกราบทูลให้เสด็จพ่อทรงทราบ หากแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเสด็จพ่อเขากลับพูดไม่ออก

จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำดุจสายน้ำอุ่นพลันดังขึ้นเรียกสติขององค์รัชทายาทให้ออกจากภวังค์

“จิบชาสักหน่อยเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทยกจอกชาขึ้นมา ดวงเนตรทอดมองเงาสะท้อนในน้ำชา ก่อนจะเหม่อลอยอีกครา

ฮ่องเต้เห็นอากัปกิริยาที่ผิดแผกขององค์รัชทายาทก็เกิดเป็นกังวล และสายพระเนตรเหลือบไปเห็นพระพักตร์แดงช้ำ ยิ่งทรงเป็นห่วงจึงตรัสถามออกไป

“องค์รัชทายาท เหตุใดพระพักตร์ของเจ้าถึงเป็นเช่นนั้น?”

องค์รัชทายาทสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ลูกเป็นคนทำเองพ่ะย่ะค่ะ”

“เหตุใดเจ้าถึงได้ทำเช่นนั้น?” ฮ่องเต้วางจอกชาลงบนโต๊ะหว่างคิ้วขมวดเข้าหากัน

“คือว่า...” องค์รัชทายาทกำจอกชาแน่นขึ้นกว่าเดิม บนพระพักตร์ฉายความกังวลออกมา

ฮ่องเต้สังเกตเห็นจึงปล่อยให้องค์รัชทายาทได้เรียบเรียงความคิดอย่างเงียบงัน กระทั่งองค์รัชทายาทยอมเอ่ยออกมา

“ที่วันนี้ลูกมาขอเข้าเฝ้า เพราะมีเรื่องอยากจะกราบทูลให้เสด็จพ่อทรงทราบ...”

น้ำเสียงหยุดลงหว่างคิ้วขมวดเข้าหากันอีกครั้ง ฝ่ามือหนากำจอกชาแน่น เพื่อหวังให้ความอุ่นร้อนในจอกคอยให้ความอบอุ่นกับฝ่ามือของตน ก่อนที่น้ำเสียงจะตรัสขึ้นมาอีกครั้ง

“เสด็จพ่อคือลูก...มีเรื่องมิสบายพระทัยมากเลยพ่ะย่ะค่ะ วันนี้ลูกทะเลาะกับพระชายามา ลูก...ตะคอกใส่นางแล้วก็เมินเฉยนาง มิยอมพูดจากับนาง เพราะวันนี้ที่งานเลี้ยงจิบชาของเจ้าตระกูลถง นางได้ไปมีเรื่องกับบุตรชายของเจ้ากรมอาญา ลูกได้แต่ห้ามนาง แต่มิได้ปกป้องนาง ลูก...”

“จิ้งเสวียน”

องค์รัชทายาทชะงักทันทีที่เสด็จพ่อตรัสเรียกชื่อของตน

“นางมิใช่พระชายาของเจ้าหรือ แล้วเหตุใดเจ้าถึงมิยืนอยู่เคียงข้างนาง?”

“...”

“ถ้างั้นพ่อขอถามเจ้า เจ้ารักพระชายาของเจ้าหรือไม่”

“...พ่ะย่ะค่ะ” องค์รัชทายาทตอบอย่างแน่วแน่ แม้จะเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ฮ่องเต้ถอนพระทัย ก่อนจะตรัสถึงเรื่องที่มิอาจเก็บเอาไว้ได้อีก

“พ่อมีเรื่องหนึ่งที่มิเคยตรัสบอกเจ้า แท้จริงแล้ว...อัครมหาเสนาบดีให้พ่อร่างราชโองการหนังสือหย่าให้ เพราะเขามิต้องการให้บุตรีเป็นพระชายาของเจ้าอีกต่อไป และนี่...”

องค์รัชทายาทมองม้วนกระดาษที่ภายในคือหนังสือหย่า และประทับตรามังกรเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของชายหนุ่มเบิกโพลง มือแข็งค้าง ลมหายใจสะดุดคล้ายโลกทั้งใบเงียบงันลงในชั่วขณะ

‘ข้ากับนาง...หย่ากันแล้วหรือ?’

ฮ่องเต้เฝ้าทอดพระเนตรพระโอรสของตนเงียบ ๆ กระทั่งพระโอรสขอตัวกลับตำหนักไปพร้อมกับหนังสือหย่าฉบับนั้น

-----

หลี่หลิ่งฟางวิ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าพระตำหนักเฉียนชิง ซึ่งก่อนหน้านี้นางไปหาองค์รัชทายาทที่ตำหนักตงกงมา แต่นางกำนัลแจ้งว่าองค์รัชทายาทเสด็จไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท นางจึงได้มารอพบชายหนุ่มที่นี่

ทว่าผู้ที่เดินออกมากลับเป็นเฉินกงกง

“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ พระชายา”

“เฉินกงกง องค์รัชทายาทเข้าเฝ้าฝ่าบาทเสร็จหรือยัง?”

“เรื่องนั้นองค์รัชทายาทเสด็จกลับตำหนักของพระองค์ไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลิ่งฟางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อย นางอุตส่าห์วิ่งมาตั้งไกล แต่ดันคลาดกันกับชายหนุ่มซะได้

“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ พอดีว่าฝ่าบาทเรียกให้พระนางเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“หืม?” หลี่หลิ่งฟางเลิกคิ้วสงสัย

“เชิญเสด็จตามกระหม่อมมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทกำลังรอพระนางอยู่”

หลี่หลิ่งฟางเอียงคอมอง แต่ก็ยอมเดินตามหลังเฉินกงกงเข้าตำหนักไป โดยมีอันฉียืนรออยู่หน้าตำหนัก

หลี่หลิ่งฟางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง กลิ่นหอมจากเตากำยานลอยออกมาแตะที่ปลายจมูก

“ฝ่าบาท พระชายาเสด็จมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ให้นางเข้ามา”

เสียงทุ้มดังกังวานออกมาจากในห้องทำให้หลี่หลิ่งฟางรู้สึกกังวล นี่จะเป็นครั้งแรกที่นางจะได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท ผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในใต้หล้านี้

หลี่หลิ่งฟางเดินเข้าไปในห้องที่ฝ่าบาทประทับอยู่ นางเดินมาหยุดอยู่ห่างจากโต๊ะรับรองไม่มาก

“ถวายบังคมเพคะ ฝ่าบาท”

“มานั่งตรงนี้สิ”

“เพคะฝ่าบาท” หลี่หลิ่งฟางทำตามคำสั่งของฮ่องเต้ เดินไปนั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับพระองค์

เฉินกงกงยกกาน้ำชามารินใส่จอกให้ ก่อนที่จะถอยไปยืนรอหน้าประตูเงียบ ๆ

เมื่อในห้องหลงเหลือเพียงแค่สองคน ความเงียบทวีคูณขึ้นมาจนยากจะหายใจได้ทั่วท้อง หลี่หลิ่งฟางยื่นฝ่ามือไปหยิบจอกชามาถือไว้ อย่างน้อยความอุ่นร้อนในจอกชาจะช่วยปลอบประโลมใจของนางในยามนี้ได้

ตุบ

จอกชาถูกวางลงตรงหน้าของหญิงสาว ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้นทำลายความเงียบราวนกกระจอกไร้เสียงนี้ลง

“เราได้ยินมาว่าเจ้ากับองค์รัชทายาทมีเรื่องทะเลาะกัน”

“เพคะ เป็นหม่อมฉันที่ผิดเอง หม่อมฉันมิได้ฟังที่องค์รัชทายาทตรัสห้าม จึงทำให้พระองค์ทรงโกรธหม่อมฉันเพคะ”

“...”

ความเงียบงันแผ่คลุมอีกครั้ง คล้ายม่านหมอกบางเบาโรยตัวปกคลุมทั่วห้องโถง หลี่หลิ่งฟางคิดว่าความเงียบเช่นนี้กดดันนางอย่างมาก ราวกับตนกำลังอยู่ในห้องสอบสวนอย่างไรอย่างนั้น

เพราะคิดเรื่องฟุ้งซ่านไปมากมายไกลจนเกือบสุดกู่ แต่เสียงทุ้มดังขึ้นดึงสติของนางให้กลับคืนมาอีกครั้ง

“เจ้ารักองค์รัชทายาทหรือไม่?”

หลี่หลิ่งฟางไม่อาจหยั่งถึงได้ว่าฮ่องเต้ตรัสถามเพื่อสิ่งใด ทว่าคำตอบในใจของนางแน่วแน่ไม่เปลี่ยน ถึงแม้จะรับมือกับชายหนุ่มยากก็ตาม

“เพคะ หม่อมฉันรักองค์รัชทายาทเพคะ”

พระพักตร์ของฮ่องเต้ยังคงสงบนิ่ง หาได้เผยอารมณ์ใดไม่ ก่อนจะตรัสต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“งั้นหรือ แต่เรามีเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกกับเจ้า ช่วงที่เจ้ายังถูกกักขังอยู่ในตำหนักเหลิ่งกง บิดาของเจ้า อัครมหาเสนาบดีได้มาทูลขอร้องให้เราร่างราชโองการหนังสือหย่าให้เจ้า”

หลี่หลิ่งฟางมองม้วนกระดาษที่ถูกส่งมาให้ตรงหน้า นางยื่นมือไปจับมันคลี่ออกเพื่ออ่านเนื้อหาด้านใน

ดวงตากระจ่างใสไล่อ่านเนื้อหาทีละตัวอักษร หัวใจเต้นกระหน่ำ ลมหายใจขาดช่วงราวหยุดเต้นไปชั่วขณะ จนเมื่อสายตาเห็นตราประทับมังกรปรากฏอยู่ร่างสุดของกระดาษ ดวงตาของนางร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

‘ข้ากับเขา...หย่ากันแล้วเช่นนั้นหรือ?’

ฮ่องเต้นั่งเงียบไม่ได้ตรัสสิ่งใดอีก จนกระทั่งพระชายาขอตัวกลับตำหนักของตน เหลือเพียงพระองค์เพียงลำพังในห้องรับรอง เมื่อทุกเสียงเงียบหาย ฮ่องเต้จึงเอนพระวรกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า

“พวกเขาล้วนเป็นเหมือนกัน มิได้เอ่ยขอให้เรายกเลิกราชโองการ แม้แต่ถ้อยคำเดียว กลับยอมรับมันแต่โดยดี...” ฮ่องเต้ทอดถอนพระทัยแผ่วเบา เท้าคางทอดพระเนตรอย่างเหม่อลอย

‘ทั้งที่พวกเขาใกล้จะร่ำไห้กันอยู่แล้ว รักกันมากถึงเพียงนั้นแท้ ๆ เฮ้อ...ให้ตายเถอะ ความรักของคนหนุ่มสาว’