เผชิญหน้ากับเนื้อเรื่องหลัก

หลังวันที่หลี่หลิ่งฟางไปพบคุณชายไต้วันนั้นก็ผ่านมาได้สามวัน และวันนี้ดันเป็นวันที่หลี่หลิ่งฟางคิดว่าซวยที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้

ปึง!

จอกสุราวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้ ภายในห้องรับรองแขกที่เหลาสุราชื่อดังของเมืองหลวง

“เหตุใดพวกองค์ชายองค์หญิงจากแคว้นเซี่ยถึงได้มาศึกษาที่แคว้นของเราด้วย!”

หลี่หลิ่งฟางจิบสุราพลางแอบฟังเรื่องที่ตัวละครเอกพูดคุยกันเงียบ ๆ

“เจียงหนิงรักษามารยาทด้วย” มู่จงชิงเอ่ยห้ามปรามหญิงสาว

“หึ” เจียงหนิงนั่งลงที่เก้าอี้ของตนพลางกอดอกไม่พอใจ

“พวกเราได้รับมอบหมายจากท่านราชครูให้สานสัมพันธไมตรีกับแคว้นเซี่ย คำสั่งนี้ฝ่าบาทถ่ายทอดคำสั่งลงมา เจ้าคิดหรือว่าพวกเราจะขัดได้” ซิ่งหมิงพูดขึ้นระหว่างยกจอกสุราขึ้นจิบ

เสียงถอนหายใจดังขึ้นก่อนที่เสียงทุ้มจะตามมา

“พวกเราเลิกพูดคุยไร้สาระ และเริ่มพูดคุยจริงจังกันเสียทีเถิด” หลิวอ๋องหยิบจดหมายออกมาจากใต้แขนเสื้อเฉียนคุน และส่งมอบให้กับทุกคนได้อ่าน

หลังที่ทุกคนอ่านจดหมายฉบับนั้นจบทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ ก่อนที่เสียงของหญิงสาวจะดังขึ้นทำลายความเงียบ

“ตัวแทนแคว้นเซี่ยที่ถูกส่งมาล้วนเป็นองค์ชายองค์หญิง พวกเราต้องระมัดระวังมิให้เกิดเรื่องเด็ดขาด การสานสัมพันธไมตรีครั้งนี้นับเป็นการเชื่อมสัมพันธ์ของแคว้นทั้งสอง อย่าลืมคิดไตร่ตรองให้ดีก่อนจะลงมือทำสิ่งใด”

“อย่างที่คุณหนูเยว่กล่าวมา พวกเราควรระมัดระวังตัวให้ดี อย่าทำให้แคว้นของเราเสื่อมเสียชื่อเสียงเด็ดขาด” ซิ่งหมิงพูดเสริมอีกแรง

“ตัวแทนฝั่งพวกเรามีพวกเราห้าคน รวมคุณชายไต้ และ...” เยว่หลินหันหน้าไปมองชายหนุ่มและหญิงสาวที่นั่งอยู่โต๊ะอีกตัว “...และองค์รัชทายาทกับพระชายา ก็เท่ากับว่าฝั่งพวกเรามีแปดคน”

หลิวอ๋องผงกศีรษะ จากนั้นพวกเขานั่งพูดคุยปรึกษาหารือต่ออีกสักพัก จนต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันกลับเรือนในยามเซิน

หลิวอ๋องเดินตามหลังองค์รัชทายาทและพระชายามาเงียบ ๆ ตลอดทาง ในหัวของเขามีเรื่องมากมายที่อยากจะทูลถามทั้งสองพระองค์ แต่เขาไม่รู้ว่ามันเหมาะสมหรือไม่ที่จะทูลถาม

จนกระทั่งเสียงหวานดังขึ้นเบื้องหน้าของเขา

“ท่านหลิวอ๋องมีเรื่องใดอยากจะถามพวกเราทั้งสองหรือไม่?”

เสียงของพระชายาเรียกสติของหลิวอ๋องให้กลับมาเผชิญหน้ากับความจริง

“กระหม่อมขอประทานอภัย ที่ทำให้พระชายามิสบายพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านหลิวอ๋องขอโทษพวกเราทำไม พวกเรามิได้มิสบายพระทัยแต่อย่างใด พวกเราเห็นท่านอ๋องเหม่อมองพวกเราอยู่นาน เปิ่นกงเลยคิดว่าท่านอ๋องอาจมีเรื่องสำคัญต้องการจะถาม”

“พระชายาอ่านใจกระหม่อมได้เช่นนี้ กระหม่อมรู้สึกขอบพระทัยพระชายามากเลยพ่ะย่ะค่ะ แน่นอนว่ากระหม่อมมีเรื่องอยากจะทูลถามทั้งสองพระองค์ กระนั้นพวกเราไปหาร้านเงียบ ๆ นั่งพูดคุยดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ตามแต่เสด็จพี่จะสะดวก” หวังจิ้งเสวียนเป็นฝ่ายตอบกลับ

พวกเขาทั้งสามเดินเข้าร้านขายเสี่ยวหลงเปาแห่งหนึ่ง ที่บริเวณแถวนั้นผู้คนบางตากว่าใจกลางเมืองหลวง เสี่ยวเอ้อร์เดินเข้ามารับรายการ

“พวกเราขอเสี่ยวหลงเปาร้อนสาม...พวกเจ้าทั้งสองจะทานด้วยหรือไม่?” หลิวอ๋องหันไปถามองครักษ์และนางกำนัลที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหลังผู้เป็นนายทั้งสอง

“ท่านอ๋องเชิญเสวยตามสบายเถิดเพคะ หม่อมฉันจะไปเดินเล่นคอยแถวนี้มิไกลจากร้านมากนัก” อันฉีตอบตามความจริง และรีบลากองครักษ์ขององค์รัชทายาทติดมาด้วย

เพราะนางรู้ว่าเจ้านายทั้งสามต้องการพูดคุยแบบส่วนตัว พวกเขาที่เป็นข้าราชบริพารอยู่ด้วยอาจจะรู้สึกอึดอัด

“เจ้าลากข้ามาทำไม?”

อันฉีสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มจากทางด้านหลังของนาง

“ข้ารู้หน้าที่ แต่เจ้าน่ะสิมิรู้หน้าที่ของตนเอง” อันฉีหันมาพูดคุยกับองค์รักษ์ขององค์รัชทายาท

“หน้าที่ของข้าคือเฝ้าระวังอันตราย และคอยปกป้ององค์รัชทายาทข้างพระวรกาย แต่เจ้ากลับลากข้าออกมา” ชิงหลานพูดความจริง

“ข้าก็บอกไปแล้วนี่ว่าพวกเราจะคอยอยู่แถวนี้ เจ้ายืนตรงนี้มิเห็นเจ้านายของเจ้างั้นหรือ ถ้าเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ตาบอดแล้ว”

ชิงหลานรู้สึกได้ถึงความกรุ่น ๆ ในอกของตนเอง

“สตรีเช่นเจ้าน่ารำคาญนัก”

“บุรุษอย่างเจ้าน่าหงุดหงิดเช่นกัน”

ทั้งสองต่างตีตัวออกห่างไม่ยืนใกล้กันอีก โดยที่พวกเขาหันหน้ากลับไปที่หน้าทางเข้าร้านขายเสี่ยวหลงเปา

ภายในร้านเงียบสงบหลังเสี่ยวหลงเปาสามถ้วยยกมาเรียงบนโต๊ะเรียบร้อย หลิวอ๋องรีบทูลเข้าเรื่องทันที

“ทั้งสองพระองค์เคยได้ยินเรื่องสานสัมพันธไมตรีมาบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

หวังจิ้งเสวียนผงกศีรษะ และหลี่หลิ่งฟางพยักหน้าเบา ๆ

“ดี กระหม่อมจะได้อธิบายให้ทั้งสองพระองค์เข้าใจรวบรัด โดยในวันที่ตัวแทนจากแคว้นเซี่ยเดินทางมาถึง วันนั้นพวกเราจะได้เข้าร่วมสำนักศึกษาพร้อมกันทั้งหมดสิบหกคน และได้พักคืนที่สำนักศึกษาด้วยเลย”

“หากพักที่สำนักศึกษาจะมีการป้องกันแน่นหนาหรือไม่ เปิ่นกงกลัวว่า...” องค์รัชทายาทมีพระพักตร์กังวล

“ฝ่าบาทได้ฝากฝังเรื่องนี้ให้กับแม่ทัพหยางเอาไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลิวอ๋องตอบกลับ

“แม่ทัพหยางได้อภัยโทษแล้วหรือ?”

หลิวอ๋องผงกศีรษะแทนการตอบกลับ “หากองค์รัชทายาทมีพระประสงค์จะเปลี่ยนกองกำลังป้องกัน พระองค์สามารถตรัสสั่งกระหม่อมได้ กระหม่อมจะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลให้ฝ่าบาททรงทราบเองพ่ะย่ะค่ะ”

หวังจิ้งเสวียนส่ายหน้า “มิเป็นไร เป็นท่านแม่ทัพหยางดีแล้ว”

หลิวอ๋องมองพระพักตร์ของพระอนุชานิ่ง ก่อนจะทูลในสิ่งที่ตนสงสัย “อาเสวียน เจ้ากับพระชายา...” หลิวอ๋องหันไปมองพระพักตร์ของพระชายาอย่างชั่งใจ

“ท่านอ๋องอย่ากังวล ท่านอยากทูลถามองค์รัชทายาทเรื่องใดเชิญถามได้เต็มที่ มิต้องเกรงพระทัยเปิ่นกง”

หลิวอ๋องผงกศีรษะ ก่อนจะเบนหน้ากลับไปทอดพระเนตรมองพระอนุชา

“เจ้าใส่ร้ายพระชายาใช่หรือไม่?”

“...” หวังจิ้งเสวียนชะงักค้าง สบตากับพระเชษฐาของตนนิ่ง

“หลังจากวันที่ข้ามาเยี่ยมเจ้า และได้ไปเข้าเฝ้าพระชายาที่ตำหนักเหลิ่งกง ข้าได้ตามสืบเรื่องนี้อยู่สักพักจนข้าได้คำตอบ เจ้า...เกลียดพระชายาขนาดนั้นเชียวหรือหวังจิ้งเสวียน”

หลี่หลิ่งฟางหันหน้าไปมององค์รัชทายาท ที่ตอนนี้พระพักตร์ของเขาแข็งค้างราวกับลืมหายใจ

หวังจิ้งเสวียนรู้สึกมีบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ เขาพยายามเค้นเสียงเพื่อตอบกลับคำถาม แต่ทว่าเขารู้สึกกดดันจากสายตาคู่นั้นของพระเชษฐา จนต้องหลุบตาต่ำ

หลี่หลิ่งฟางที่เห็นท่าทางไม่ดีของหวังจิ้งเสวียน นางจึงเลือกปกป้องชายหนุ่มทันที เพราะอย่างไรองค์รัชทายาทก็คือพระสวามีของตน หาใช่คนอื่นไม่

“ท่านอ๋อง เปิ่นกงมีเรื่องอยากจะบอกท่านอ๋องเพคะ”

“เรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“เรื่องที่ท่านอ๋องทูลถามองค์รัชทายาท เรื่องนั้นเป็นความจริงตามหลักฐานที่ท่านอ๋องสืบหามาได้ แต่ตอนนี้เปิ่นกงและองค์รัชทายาทพวกเราต่างเปิดใจพูดคุยกันแล้ว เปิ่นกงคิดว่าเรื่องมันผ่านไปนานแล้วก็ปล่อยมันไปเถิดเพคะ”

“พระชายา ในวังหลวงถ้าผู้ใดกระทำผิดต้องได้รับโทษ ไม่มีข้อยกเว้นพ่ะย่ะค่ะ”

‘โอ๊ย! พ่อพระเอก พ่อผดุงความยุติธรรม อย่ามาทำร้ายเจ้าลูกเจี๊ยบของฉันนะ! ถึงฉันจะรู้ว่าไม่ใช่เขาที่กล่าวโทษฉัน แต่แผนการของเขายังต้องวางแผนรับมือคนร้ายให้ดีกว่านี้ อย่าเพิ่งทำลายกระดานหมากนี้นะเฟ้ย!’

หลี่หลิ่งฟางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “เปิ่นกงทราบดี แต่องค์รัชทายาทก็ได้รับโทษตามสมควรแล้วเพคะ”

“จิ้งเสวียนน่ะหรือ ได้รับโทษแล้ว?” สีหน้าของหลิวอ๋องดูเหมือนจะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“เพคะ หม่อมฉันเห็นด้วยตาของตนเอง”

“พระชายามีหลักฐานมายืนยันคำพูดของพระองค์หรือไม่?”

‘แม่งเอ้ย! พ่อพระเอกกัดไม่ปล่อยจริง ๆ’

หลี่หลิ่งฟางสบถในใจ อารมณ์คุกรุ่นค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น

“ท่านอ๋อง เปิ่นกงเข้าพระทัยที่ท่านอ๋องอยากคืนความยุติธรรมให้เปิ่นกง แต่ท่านอ๋องยืนกรานเช่นนี้มิเท่ากับว่าท่านอ๋องต้องการตำแหน่งองค์รัชทายาทหรอกหรือเพคะ?”

“...!” หลิวอ๋องชะงัก

หวังจิ้งเสวียนหันมามองดวงหน้างามด้านข้างด้วยความตกใจ

“...กระหม่อมมิได้ต้องการตำแหน่งองค์รัชทายาทอย่างที่พระชายาตรัสออกมาพ่ะย่ะค่ะ”

“ถ้ามิใช่เช่นนั้น ท่านอ๋องช่วยหยุดไล่ตรอนองค์รัชทายาทได้หรือไม่เพคะ ในเมื่อเปิ่นกงมิได้เดือดร้อนอันใดแล้ว ท่านอ๋องควรปล่อยวางมันบ้างเพคะ”

“กระหม่อมจะทำตามพระประสงค์ของพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” หลิวอ๋องโค้งคำนับ

หลี่หลิ่งฟางถอนหายใจหันไปลูบหลังมือของชายหนุ่มด้านข้าง ซึ่งหวังจิ้งเสวียนยังคงงุนงง แต่เขาก็มอบรอยยิ้มกลับคืนมา

ทางด้านอันฉีที่ตอนนี้บนฝ่ามือของนางเต็มไปด้วยของทานเล่นมากมาย โดยเฉพาะซาลาเปาหนึ่งถุงกำลังถูกหญิงสาวล้วงหยิบขึ้นมาทาน

ชิงหลานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างไกลมากนักชำเลืองมองหญิงสาวทานซาลาเปาอย่างเอร็ดอร่อย ชายหนุ่มเฝ้ามองดูหญิงสาวทานของว่างมากมาย จนแอบคิดว่าของที่หญิงสาวทานไปทั้งหมดนั้น นางเอาไปเก็บซ่อนไว้ที่ใด

ชิงหลานรู้สึกว่าชายอาภรณ์ถูกดึงจึงปรายตามองลงมา

“อินอั๊ย?”

ชิงหลานมองนิ่งสักพักก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไอ่อินแอ้วอะเอี๊ยไอ”

ชิงหลานลอบถอนหายใจออกมา ยืนเฝ้ามองระวังภัยให้ผู้เป็นนาย และยืนบังลมบังแดดให้กับหญิงสาวข้างกาย