ตอนที่ 15

ตอนที่ 15

พระนายลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องขนาดใหญ่ 

เขารีบตั้งสติแล้ววิ่งไปที่ประตู หากแต่ว่าประตูนั่นถูกลงกลอนจากด้านนอกไว้อย่างแน่นหนา

“เปิด... ช่วยด้วย ใครอยู่ข้างนอก ช่วยด้วยครับ”

พระนายทั้งออกแรงกระชากประตู ทุบ ดึง และส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่มีเพียงความเงียบและเสียงของตัวเขาเองเท่านั้นที่สะท้อนกลับมา

มือข้างหนึ่งกุมไปที่รอยเข็มบนแขน แวมไพร์ที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เจอตัวเป็น ๆ และมันแตกต่างจากที่คิดไว้มาก แต่เขาไม่ดีใจเลยสักนิด เพราะเขามักพูดอยู่เสมอว่าต่อให้เชื่อหรือไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ก็ตาม ถ้าให้เลือกเขาก็ไม่อยากเจออะไรแบบนี้อยู่ดี

“ปล่อยผมไปเถอะ!!!!! ผมขอร้อง”

พระนายเอ่ยขึ้นอย่างหมดแรง แต่เสียงของเขาไม่แม้แต่จะเล็ดลอดออกมาจากห้องคุมขังได้ ด้วยห้องนั้นถูกสร้างขึ้นมาอย่างดี สามารถเก็บเสียงด้านในไม่ให้ดังออกมารบกวนด้านนอกเหมาะสำหรับการเก็บความลับที่ไม่อยากให้ใครล่วงรู้

บริษัทของพระนาย

“เมฆ ไอ้นายติดต่อมาบ้างไหม”

“ไม่มีนะมึง เมื่อวานมันก็รีบร้อนออกไป มันยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ”

“เออดิ กูพยายามโทร.หามันทั้งคืนมันก็ไม่รับสาย ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน”

พระพายบุกมาหาเมฆาตั้งแต่เช้าเพื่อตามหาข่าวคราวของน้องชายที่ยังหายตัวไปและติดต่อไม่ได้

เขาร้อนใจจนแทบจะเป็นบ้า เพราะปกติแล้วพระนายไม่เคยเงียบหายหรือขาดการติดต่อไปแบบนี้

“ไอ้พายมึงใจเย็น ๆ ก่อน”

“กูไม่เย็นแล้วกูจะไปแจ้งความ”

“ได้งั้นเดี๋ยวเย็นนี้เราไปแจ้งความด้วยกัน ระหว่างนี้มึงลองคิดดูดี ๆ ว่าไอ้นายมันมีที่ไหนที่มันเคยพูดถึงหรือคิดว่ามันจะไปอีกหรือเปล่า เผื่อมันจะอยู่ที่นั่น”

เมฆาเองก็ร้อนใจไม่ต่างกัน เขารับสายจากพระพายเมื่อคืนว่าพระนายหายตัวไปจากบ้าน เขาเองก็พยายามติดต่อคนที่คิดว่าพระนายอาจจะไปพบ แต่ก็ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย 

จนกระทั่งเช้านี้ที่พระพายมาถึงบริษัทแล้วบอกว่ายังคงไม่สามารถติดต่อพระนายได้ นั่นยิ่งทำให้เขาสังหรณ์ใจว่ากำลังเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเพื่อนฝาแฝดคนสนิท

พระพายนั่งกดมือถือโทร.ออกหาน้องชายซ้ำ ๆ แต่ผลตอบรับก็ยังเป็นเช่นเดิมคือไม่มีคนรับสาย 

'ผมจะเอาหนังสือตระกูลอีแวนสันไปฝากนะ พี่รีบกลับบ้านมาเร็ว ๆ ล่ะ'

จู่ ๆ พระพายก็คิดถึงข้อความที่น้องชายส่งมาอีกครั้ง

“ไอ้เมฆ บ้านคุณภาคินทร์ที่ว่ามาเซ็นสัญญาลงทุนกับบริษัทวันก่อนอยู่ที่ไหน”

“บ้านคุณภาคินทร์ ทำไมเหรอวะ”

“เออ มึงบอกกูมาเถอะน่า”

“อยู่ซอยแวมไพร์ เข้าไปจนสุดซอย มีคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่หลังเดียว มึงหาไม่ยากหรอก”

“เออ ขอบใจมึงมาก”

พระพายตบไหล่เมฆาเบา ๆ แล้วคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกจากบริษัทที่ทำงานของน้องชายไปทันที

ซอยแวมไพร์

คฤหาสน์ของภาคินทร์ที่ว่าอยู่ในซอยแวมไพร์ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นหลังเดียวกันกับที่เขาเคยไปส่งอาหารเมื่อหลายวันก่อน

แม้จะไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองคิดมันจะถูกหรือผิด แต่เวลานี้หากมีเบาะแสเกี่ยวกับน้องชายของตัวเองจากจุดไหน ต่อให้เป็นข้อมูลอันน้อยนิดเขาก็พร้อมจะเข้าไปตามหาโดยไม่ลังเล

กริ๊งงงงง

พระพายกดกริ่งที่หน้าบ้าน ไม่นานแม่บ้านประจำคฤหาสน์ก็รีบวิ่งมาเปิดประตูทันที

“ไม่ทราบว่าพระนายน้องชายผมอยู่ที่นี่ไหมครับ”

“พระนาย...”

“ผมหมายถึงผู้ชายที่หน้าเหมือนผม”

พระพายถอดหมวกกันน็อกและผ้าคลุมหน้าออกเพื่อให้แม่บ้านได้เห็นใบหน้าของเขาชัด ๆ จะได้ระบุตัวตนน้องชายของเขาที่หายตัวไปและตอนนี้ที่นี่ก็เป็นเบาะแสเดียวที่มี

“น้องชายผมหายตัวไปตั้งแต่เมื่อวาน จากข้อความที่เขาส่งมาผมคิดว่าเขาจะมาที่บ้านนี้ก่อนหายตัวไป”

“ไม่มีนะคะ เมื่อวานเป็นวันหยุด กิ่งเองก็ไม่ได้อยู่บ้าน แต่ก็กลับมาตอนเช้าก็ไม่เจอใครนะคะ”

พระพายมองสำรวจไปรอบบ้าน 

โรงจอดรถมีรถหรูหลายคันจอดเรียงรายอยู่ หากแต่มีคันหนึ่งที่ถูกคลุมผ้าเอาไว้ดูสะดุดตา เขารู้สึกว่ามันมีอะไรผิดปกติอย่างหาสาเหตุไม่ได้ในความรู้สึกของตัวเอง

อาจจะเป็นความเชื่อของเรื่องฝาแฝด ที่คนมักพูดว่าในเวลาเกิดเรื่องกับคนใดคนหนึ่งอีกคนก็จะมีความรู้สึกแปลก ๆ ไปด้วย และตอนนี้พระพายกำลังรู้สึกแบบนี้