ตอนที่ 30

ตอนที่ 30

รุ่งเช้า

พระพายออกมานั่งที่ศาลาข้างบ้าน ดูท่าทางว่ามุมนี้จะกลายเป็นมุมโปรดของเขาไปเสียแล้ว

พระพายหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อโทร.ติดต่อไปหาน้องชาย เขาไม่อยากให้น้องชายเป็นกังวล

[ไงหายหัวไปเลย ไปทำงานหรือไปติดสาวกันแน่]

“นี่แกรู้ด้วยเหรอว่าฉันมาทำงาน”

[ก็พี่เป็นคนส่งข้อความบอกผมเองเมื่อหลายวันก่อน นี่งานเยอะจนเบลอเลยหรือไง]

พระพายทบทวนความทรงจำในหลายวันที่ผ่านมา เขามั่นใจว่าเขายังไม่ได้โทร.หรือส่งข้อความใด ๆ ไปให้น้องชายเขาเลยสักครั้ง 

“เออ ๆ ก็จะบอกว่าคงทำงานอยู่ที่นี่ยาว ๆ อาจจะไม่ได้กลับบ้านสักเท่าไร”

[ผมถามหน่อยพี่ไปทำงานอะไร ที่ไหน กับใคร มันโอเคจริง ๆ ใช่ไหม]

พระนายถามด้วยความเป็นห่วง

แต่ไหนแต่ไรถึงแม้ทั้งสองคนจะแยกย้ายกันไปทำงาน แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่พระพายจะหายหน้าออกจากบ้านไปนานหลายวันขนาดนี้

“โอเค เงินเดือนดีด้วย แต่แค่งานมันไม่เป็นเวลาเขาก็เลยให้ฉันพักกับที่ทำงาน”

[พี่ทำงานกับบริษัทอะไร ไหนเอามาให้ผมเช็กหน่อยสิ]

“ดิไอเทมไง แกก็รู้จักไม่ใช่เหรอ”

พระพายนิ่งเงียบและงุนงงที่จู่ ๆ พี่ชายของเขาจะเข้าทำงานที่ดิไอเทมบริษัทในการบริหารของภาคินทร์ได้อย่างไร ในเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาเพิ่งเข้าไปเซ็นสัญญาเรื่องการลงทุน และเมฆาก็เพิ่งบอกว่าพี่ชายเขาบุกเข้าไปในบ้านของภาคินทร์เพื่อตามหาเขา ก่อนที่จะมาบอกว่ามีงานด่วนที่ต่างจังหวัด

แต่จู่ ๆ วันนี้กลับมาบอกว่าทำงานให้กับดิไอเทม ยิ่งคิดก็ยิ่งเจอแต่อะไรแปลก ๆ ไปหมด

[วันก่อนพี่ยังไปตามหาผมที่บ้านเขาอยู่เลย วันนี้ไปทำงานกับเขาได้ไงพี่พาย พี่อย่าทำนิสัยโกหก]

“นี่ไอ้นายฉันพี่ชายแกนะ ก็ตอนแรกฉันไปรับงานที่ต่างจังหวัด แล้วฉันก็เพิ่งรู้ว่ามันเป็นงานของบริษัทคุณภาคินทร์เขา เขาก็คงเห็นว่าฉันเก่งเลยชวนมาทำงานด้วย”

รู้ทั้งรู้ว่าน้องชายของตัวเองเป็นคนขี้สงสัย แต่ถ้าจะไม่บอกอะไรเลย สุดท้ายพระนายก็คงต้องออกตามหาเขาจนเจอ ดีไม่ดีก็คงมาวุ่นวายกับที่นี่แน่ ๆ

[พี่พาย]

“เออ เอาเป็นว่าถ้าแกไม่เชื่อ วันไหนว่าง ๆ ก็แวะมาที่บ้านคุณภาคินทร์สิ ฉันก็พักอยู่ที่นี่แหละ”

พระพายเหนื่อยจะต่อปากต่อคำ อีกอย่างภาคินทร์ก็เป็นคนอนุญาตเองว่าให้พระนายมาหาเขาที่นี่ได้ บางทีถ้าพระนายมาเห็นเขาอยู่บ้านของภาคินทร์จริง ๆ ก็อาจจะหยุดสงสัยและหยุดถามไปเอง

[ผมไปแน่ขอเคลียร์งานโพรเจกต์ให้เสร็จก่อน พี่เจอผมแน่]

“เออ แค่นี้นะ

ทำตัวเป็นพ่ออยู่ได้รำคาญ”

พระพายกดวางสายจากน้องชายแล้วถอนหายใจออกมา

เขาเข้าใจดีที่พระนายจะออกอาการเป็นห่วงเขา เพราะทั้งชีวิตนี้เขากับพระนายก็เหลือกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง ตั้งแต่พ่อกับแม่ตายไป ญาติคนอื่น ๆ ที่เคยมีก็ไม่เคยติดต่อมาอีกเลยเพราะกลัวว่าจะต้องมารับภาระเลี้ยงดูเขาทั้งสองคน

ถ้าวันนี้คนตรงนี้เป็นพระนายเขาก็คงจะอดกระวนกระวายใจเหมือนอย่างที่พระนายเป็นไม่ได้เหมือนกัน แต่เพราะเขาเลือกแล้ว

เงินเดือนหลักแสนบาทในยุคสมัยนี้กับคนที่เรียนจบมาด้วยเกรดแบบเส้นยาแดงผ่าแปด มันจะไปหาได้จากไหนอีก ถึงแม้ว่าสิ่งต้องแลกมันคือเลือดในร่างกายของเขาก็ตาม

ตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่อาหารการกินก็ถูดจัดแจงด้วยอาหารชั้นดีมาโดยตลอด รวมทั้งวิตามินผลไม้และของบำรุงที่มีให้เขากินได้ตลอดทั้งวัน

ถ้าไม่รวมเรื่องที่เขาต้องเอาเลือดให้แวมไพร์ดื่ม ชีวิตเขาตอนนี้ก็คงจะเป็นชีวิตในฝันของใครหลาย ๆ คน

“คุณพระพายคะ รับผลไม้เป็นอะไรดีคะ”

“อะไรก็ได้ครับ”

ไม่ทันขาดคำ กิ่งแก้วแม่บ้านของที่นี่ก็เดินมาสอบถามเกี่ยวกับผลไม้ที่เขาจะได้กินเป็นของว่างในช่วงบ่าย

“คุณกิ่งครับ”

“คะ”

“ผมจำได้ว่าที่นี่มีห้องหนังสือ พาผมไปหน่อยได้ไหมครับ พอดีเบื่อ ๆ อยากอ่านหนังสือ”

“ได้ค่ะ เชิญทางนี้ได้เลย”

กิ่งแก้วได้รับคำสั่งจากเพลงพรว่าให้ดูแลพระพายให้ดี จัดเตรียมอาหารดี ๆ ให้พระพายกินอย่าขาด และถ้าพระพายอยากได้อะไร ก็ให้จัดหามาให้ห้ามขาดตกบกพร่อง ให้ถือว่าพระพายคือเจ้านายอีกหนึ่งคนในบ้านหลังนี้