บททั้งหมดของ หย่าหวนรัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

ปรินดา น้องสาวของปรินทร มองแสยะยิ้มไปที่พี่สะใภ้หน้าจืดอย่างสมเพชเวทนาในความริษยา “คุณปู่คะ คนแบบนี้จับไม่ได้ไล่ไม่ทันไม่มีหลักฐานไม่ยอมรับหรอกค่ะ” เสียงแหลมที่เสริมจริตและอีโก้ที่เชื่อมั่นในตัวเองสูงโน้มน้าวผู้เป็นใหญ่ในบ้านชโลธรให้เห็นด้วย ตอนที่พี่ชายแต่งแม่ลลิษาเข้าบ้าน เมื่อรู้ว่าไม่มีชาติตระกูลใด เป็นเพียงสาวลูกครึ่งที่มาเรียนที่เมืองไทย ไม่มีญาติที่ไหน เธอก็โดนล้อจากเพื่อนกลุ่มไฮโซจนไม่อยากสู้หน้า ครั้นจะคัดค้านก็ไม่ได้ เพื่อให้ประวัติพี่สะใภ้ใหญ่อย่างรัชนีขาวสะอาด ลลิษาก็เป็นเหมือนหมากตัวหนึ่งที่ไว้คอยเป็นเกราะป้องกันเรื่องคาว ๆ ในบ้าน ไม่รู้พี่ปวรรุจกับพี่ปรินทรจะไปรักผู้หญิงคนเดียวกันทำไม ผู้หญิงดี ๆ มากมายแท้ ๆ ลลิษากัดฟันแน่น เธอไม่ได้ทำอะไรผิดจะให้ยอมรับอะไร คนพวกนี้ตั้งใจจะโยนความผิดให้เธองั้นเหรอ... หึ! ไม่มีวัน ลลิษามองใบหน้าของสามีด้วยดวงตาแดงก่ำ แต่เขาไม่สบตาเธอเลยสักนิด คนที่คิดว่าจะปกป้องเธอได้ยามเธอมีภัย บัดนี้เธอเข้าใจดีแล้วว่า เรื่องทั้งหมดเป็นเธอที่คิดไปเองคนเดียว ใบหน้าคมคายของเขาช่างเป็นใ

เธอเงยหน้ามองเขาแล้วค่อย ๆ พ่นลมหายใจพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองไว้ให้มากที่สุด เพราะไม่อยากระเบิดอารมณ์ไปมากกว่านี้ ดวงดวงตาใสงดงามดุจแก้วเจียระไน มิอาจซ่อนแววตาผิดหวังเอาไว้ได้ หญิงสาวผินหน้าเนียนสวยราวกับตุ๊กตาเชิดขึ้น เดินตรงไปยังห้องนอนเพื่อเก็บของของตัวเอง และคิดจะจากที่นี่ไปอย่างไม่มีวันกลับ ระหว่างทางที่จะก้าวเข้าห้อง ปรินทรก็เดินตามมาและรั้งแขนเอาไว้ “ทำไม...เหมือนอยากพูดอะไร” เขาไม่ชอบแววตาที่เธอมองเขาราวกับตัวโง่งมนั้นเอาเสียเลย เธอทำผิดแล้วยังอวดดีก้าวร้าวอีก จะให้เขาทำอย่างไรกับเธอดี หญิงสาวสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมของเขา แล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้เป็นสามี “คุณฟังฉันให้ดีนะ ฉันไม่ได้เป็นคนผลักรัชนีตกน้ำ ทุกอย่างรัชนีเป็นคนทำเองทั้งหมด” เธอจะพูดเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้าย เพราะจะไม่พูดกับเขาอีกกับเรื่องที่เธอไม่ได้ทำ “หึ...คุณคิดว่าผมโง่หรือไง คนดี ๆ ที่ไหนเขาจะทำให้ตัวเองเจ็บตัวจนต้องเสียทายาทหนึ่งเดียวไป” ไม่คิดว่าเธอจะแก้ตัวไปด้วยน้ำขุ่น ๆ เช่นนี้ “ที่บอกก็บอกไปหมดแล้ว คุณไม่เชื่อก็ตาม

ปรินทรเมื่อรู้ว่าลลิษาอยู่โรงพยาบาลเดียวกันกับรัชนี แต่เขาก็ช้าเพียงก้าวเดียว เมื่อลลิษาออกจากโรงพยาบาลแล้ว และตอนนี้ไม่รู้ว่าเธอไปพักอยู่ที่ไหน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นเพื่อโทรหาเธอ แต่ก็ไม่มีคนรับสายจนเขาอารมณ์เสียและเลิกติดต่อไปเอง ลลิษาเห็นแล้วว่าเป็นเบอร์สามีโทรมา แต่เขาจะมีอะไรนอกจากมาต่อว่าเธอ และต้องการให้เธอกลับไปเป็นสะใภ้รอง ที่แปลว่า ‘รองมือรองเท้า’ ยอมทุกคนในบ้าน ต่อไปนี้ไม่มีลลิษา จะมีแต่คุณหนูห้าจางลี่คนนี้เท่านั้น เหลือเพียงยื่นเอกสารขอหย่า เธอก็จะเป็นอิสระจากบ้านหลังนั้นโดยปริยาย ในโรงพยาบาลรัชนีกำลังรูดโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ กับข่าวซุบซิบเรื่องสะใภ้รองแห่งชโลธรอิจฉาสะใภ้ใหญ่อย่างเธอ จึงต้องทำเรื่องเลวทรามจนถึงขั้นแท้งลูก “เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ไม่รู้จักสู้ ปรินทรต้องเป็นของฉันเท่านั้น” หลังจากที่ปวรรุจเสียชีวิตกะทันหัน เธอก็รีบหาทางเพื่อดำรงอยู่ในบ้านชโลธรต่อ เพราะทรัพย์สมบัติของสามีนั้นมากมาย และสิ่งเดียวที่ยึดตำแหน่งนี้ไว้ได้คือ ลูกของเธอ ใช่เธอมีลูกแต่...ไม่ใช่ทายาทชโลธร เพราะปวรรุจนั้นทำให้เธอต้องทนเหงาและเปล่าเปลี่ยวกาย

“ผัวเก่าแกโทรมา” น้ำมนต์บอกเพื่อนที่เดินเอาเครื่องดื่มมาสบทบ แม้คืนนี้จะไม่ได้ออกไปแฮงเอาท์ แต่ว่าก็ดื่มกันในห้องเบา ๆ ชมวิวแสงไฟกรุงเทพตรงริมหน้าต่างในห้องนอนของน้ำมนต์แทน “เรื่อง?” “ให้ทาย” “กำชับเรื่องเวลาไปหย่า” เขาโทรมาคงกลัวว่าเธอจะไม่ทำตามในสิ่งที่พูดไว้ กลัวเธอจะเปลี่ยนใจกระมัง ตลอดเวลาที่แต่งงานกับเขา เธอมีแค่เขาเพียงคนเดียวญาติมิตรที่ไหนก็ไม่มี นั่นทำให้เขาคิดว่าเธอจะเบี้ยว “ทำไมแกรู้” น้ำมนต์แปลกใจ ทำไมสองคนนี้เดาทางกันออก “คนอย่างคุณชายปรินทรแห่งชโลธร ที่ใครต่างโอ๋เลี้ยงราวไข่ในหิน มีหรือที่โดนท้าทายเรื่องหย่า แล้วจะมาบอกว่า ฉันไม่อยากหย่า” ลลิษาอยู่กับเขามาสองปี เธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเขา แต่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย “เพื่อนฉันจีเนียสมาก” น้ำมนต์ปรบมือให้เพื่อนสาว แล้วก็หันมาดูโทรศัพท์ แน่นอนว่าไอจีของรัชนีกำลังเรียกร้องความน่าสงสาร ทั้งรูปที่อัปลงโซเชียลตอนที่นอนโรงพยาบาล ทำให้ผู้คนต่างมาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้กันมาก ส่วนใหญ่จะสาปส่งลลิษาเสียมากกว่า “แก...นักเลงคีย์บอร

ลลิษาตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อทำการตรวจครรภ์ที่เธอสังหรณ์ใจอยู่ครามครัน ไม่ว่าเด็กคนนี้จะมาหรือยังไม่มา เธอก็พร้อมจะเลี้ยงดูเป็นลูกของเธอคนเดียว เขาไม่มีสิทธิ์เกี่ยวข้อง น้ำมนต์เก็บเสื้อผ้าของลิษาที่จำเป็น แล้วจะไปเจอระหว่างทาง เพราะลิษาคิดจะกลับบ้านเลย คาดว่าบ้านชโลธรคงไม่เอาเธอไว้แน่ เรื่องใหญ่โตขนาดนั้น แต่เมื่อน้ำมนต์ขนกระเป๋าขึ้นรถแท็กซี่ ก็เห็นร่างของอดีตสามีเพื่อนจอดรถที่หน้าคอนโด “ลิษาเอ้ย...แกเดาอะไรไม่เคยผิดสินะ” น้ำมนต์หลบขึ้นรถแล้วให้คนขับออกรถไป ที่นี่ระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม คนที่ไม่ได้พักที่นี่ ไม่สามารถเข้ามาได้ น้ำมนต์ยิ่งกว่าวิ่งซ่อนหากับปรินทรเสียอีก รู้สึกสนุกเป็นบ้า ในโรงพยาบาล ลลิษานั่งรอผลอย่างใจจดใจจ่อ แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น “หลิงเกอ...” เธอรับแล้วก็พูดออกไป เมื่อรู้ว่าเป็นพี่ชาย “พี่ส่งตั๋วเครื่องบินไปให้ในเมลแล้วนะ” จางจื่อหลิงที่เป็นห่วงน้องสาวจึงให้รีบกลับมาก่อน “ค่ะ เดี๋ยวกำลังรอผลตรวจ เครื่องขึ้นหนึ่งทุ่มน่าจะทัน” “ตรวจ...เป็นอะไร” เสียงจางจื่อหลิงเครียดลงทันที เพราะ