18 - ความหึงหวง

18 - ความหึงหวง

เคยรู้สึกกันไหม ความรู้สึกเสมือนว่ามีผีเสื้อนับล้าน ๆ กำลังบินว่อนภายในช่องท้อง จนต้องการขย้อนอาหารเช้าที่เพิ่งทานเข้าไปออกมา

ตอนที่มันเกิดขึ้นกับเธอครั้งแรก มันเล่นงานจนเธอซวนเซตั้งรับไม่ทัน นัยน์ตาสว่างจ้าจนเห็นแสงสีขาว

ความรู้สึกที่เราเรียกมันว่า....ความหึงหวง

“ว่ายังไงนะ”

พ่อครูสถิตคุณนั่งแทบไม่ติดที่ อยากผุดลุกแต่อายเด็กในค่าย เพราะเมื่อเดินมาถึงในช่วงบ่ายแล้วพบว่าโรงยิมดูกร่อย ๆ

“ก็อย่างที่เล่าให้ฟังแหล่ะพ่อครู” โค้ชทิมน้ำเสียงเป็นกังวล เหล่สายตาไปทางสาวริงเกิร์ลตัวต้นเรื่อง “พวกเราคาดว่าเจ้โปรดคงหึงหนูพริก”

“หนูพริก?” พ่อครูกะพริบตามึนงง “ใครว่ะ”

“โน้น ลูกสาวเฮียต่อชนะศึก”

พ่อครูสถิตคุณเอี้ยวตัวชะเง้อมองไปทางด้านหลังโค้ชทิม จึงเห็นเด็กสาวคนหนึ่งสวยจัด ที่สำคัญแต่งตัวสุดเอ็กซ์ ยืนแกร่วข้างเวทีในมือยังถือป้ายเลข

“โตมาแล้วหน้าตาดีขนาดนี้เลยเหรอว่ะเนี่ย” พ่อครูทำน้ำเสียงอย่างคนที่ไม่เชื่อสายตาตนเองแล้วตามด้วยเสียงกลืนน้ำลาย ยืดร่างตั้งตรงดั่งเดิม

“ไม่รู้ว่ายังไงนะพ่อครู หนูพริกแค่ตะโกนเรียกเฮียเสือแล้ววิ่งตัดโรงยิมไปหา จากนั้นเจ้โปรดหน้าแดงก่ำโกรธจัดเลยทีเดียว เฮียเสือแกรีบเดินตามก็ถูกเจ้โปรดกระแทกปลายร่มใส่แผงอก... ดัง ปัก!”

โค้ชทิมทำท่ายื่นมือออกมาให้พ่อครูดู ท่าทางหวาดเสียวจนพ่อครูสะดุ้งโหย่งยกมือทาบอกตัวเองทำราวกับว่าเป็นอกเฮียเสือเสียเอง

“แล้วลูกกูล่ะ ไปไหน”

“ไม่รู้ครับพ่อครู หายไปเลย แต่ไม่ได้เดินตามเจ้โปรดไปนะครับ”

พ่อครูสถิตคุณได้ยินแล้วขมวดคิ้วมุ่น ยกมือเกาท้ายทอยตามนิสัย เอียงคอสงสัย เมื่อเช้านี้อุตส่าห์ดีใจที่สิวากรเผด็จศึกโปรดปรานได้สักที แล้วพอตกสายหน่อยทำไมเรื่องมันถึงกลับตาลปัตรอีกแล้ว

“ไอ้ปลื้มมันเล่นงานพ่อครูตายแน่” พ่อครูพึมพำ

“เอาน่าพ่อครู แบบนี้ถือว่าดีแล้วนะ แสดงว่าเจ้โปรดแกหึงเฮียเสือเรานะ”

“หึงเหรอ? แน่ใจนะโค้ชทิม ไม่ใช่ว่า...”

“ฮ่ะ ฮ่า หึงชัวร์” โค้ชทิมตบบ่าพ่อครูไปสองป้าบ “เตรียมอุ้มหลานได้เลย”

“หลาน?”

พ่อครูสถิตคุณถึงกับเหม่อลอยเพ้อฝันยามได้ยินโค้ชทิมเอ่ยคำว่าหลาน เดินตัวปลิวเท้าแทบไม่ติดพื้นกลับไปยังเรือนไทย ผิวปากอารมณ์ดีทั้งที่ลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ยังไม่ทันได้ลงเอยกัน

ทว่าพอเงยหน้าขึ้นพลันหน้าถอดสี ไหล่สั่นสะดุ้งเบา ๆ เจ้โปรดค่ายศรเพชรยืนนิ่งเด่นเป็นสง่าบนหัวกระไดบ้าน ลำคอคนแก่ที่มีริ้วรอยเป็นปล้อง ๆ ขยับไหวเคลื่อนน้ำลายลงคอ

“เออ...เจ้โปรด” พ่อครูเอ่ยทักทำใจดีสู้เสือ พาตัวเองขึ้นบันไดบ้าน

“โปรดมีเรื่องจะคุยด้วยค่ะ”

“พ่อไม่ว่างน่ะสิเจ้โปรด เดี๋ยวขอตัวก่อนนะ”

พ่อครูสถิตคุณเอ่ยเสียงเบา ตอบไปเดินไปทำราวกับกำลังวิ่งหนี ทว่าเท้าของคนแก่จะไปซอยถี่เท่าคนหนุ่มสาวได้อย่างไร ดังนั้นโปรดปรานจึงเดินตามติดชนิดหายใจรดต้นคอจนพ่อครูแผ่นหลังวูบวาบ ตัดสินใจหักเลี้ยวไปยังลานเลี้ยงนกเขาทันที

“พ่อว่าจะมาให้อาหารนก”

“อาหารนก?” โปรดปรานทำเสียงสงสัย มองกรงนกเขาที่แขวนอยู่ชายหลังคาบ้าน มีผ้าคลุมเปิดแค่บางส่วน นับแล้วสี่กรงพอดี

“พ่อซื้อมาจากภาคโต้ เห็นครั้งแรกก็นึกชอบเลย เจ้าตัวนี้ชื่อไอ้จุก เป็นตัวแรก”

โปรดปรานขยับไปใกล้มองนกเขาสีน้ำตาลหัวสีเทา รอบคอมีลายคล้ายสร้อยสังวาลย์ จมูกยาว

“ไอ้จุกมันขันได้เสียงยาวววว ตอนเช้า ๆ มานั่งคุยกับมันสนุกดี”

โปรดปรานไล่สายตามองไอ้จุก แล้วจึงมองไปยังอีกกรง พ่อครูถ้าลองได้คุยฟุ้งเรื่องนกเขา แกสามารถพูดต่อเนื่องได้อีกเป็นชั่วโมง ๆ

“ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็เลยหาคู่ให้มัน ตัวเมียอีกตัวชื่อพิมพ์ใจ ตัวนี้” พ่อครูสถิตคุณเปิดผ้าคลุมออก “แล้วก็พากันจู๋จี๋ทั้งวันจนน่าอิจฉา ฮ่ะ ฮ่า พ่อได้ทายาทมาอีกสอง คือเจ้าสองตัว”

“ทำไมต้องแยกกรงคะ”

“ตามนิสัยตัวผู้ พ่อนกเขามันชอบจิกลูกตัวเอง เลยแยกมันมาตั้งแต่เล็ก ๆ”

เธอมองพ่อครูหยิบเม็ดข้าวป้อนให้กับมือ

“พ่อครูแก่แล้ว วัน ๆ ก็มีแต่นกเขาเป็นเพื่อนน่ะหนูโปรด ลูกหลานก็น้อยนัก ไม่เหมือนไอ้ปลื้ม ขานั้นเขาลูกห้าคน ครึกครื้น”

โปรดปรานเริ่มขมวดคิ้วแต่ยังไม่หันไปมองพ่อครู ปล่อยให้แกได้พูดพล่ามออกมาอีก

“เฮียเสือมันเป็นคนแข็ง เพราะต้องช่วยพ่อรับผิดชอบค่ายมวยตั้งแต่ยังหนุ่ม มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดจากัน”

“ทำไมโปรดต้องค่อย ๆ พูดจากับเฮียเสือด้วยคะ โปรดไม่ได้เป็นอะไรกับเฮียเสือ”

เมื่อพูดมาตรงนี้ โปรดปรานจึงสังเกตเห็นพวงแก้มและใบหูของพ่อครูสาดสีจึงชะงักงันไป เรื่องเมื่อคืนนี้ทุกคนคงรู้กันหมดแล้ว จึงยืดร่างอวบอิ่มกลับถอยหลังออกจากกรงนก แล้วเข้าเรื่องที่จะพูดเสียที

“โปรดมาลาพ่อครู จะขอตัวกลับบ้านก่อนค่ะ”

“กลับบ้าน?”

“ค่ะ โปรดจะเดินทางกลับค่ายศรเพชรในอีก...” เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลา “คงสักสองชั่วโมง โปรดจองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว กลับพร้อมบิ๊กโต้ง พ่อครูไม่ต้องห่วง”

“บอกเฮียเสือหรือยัง”

“ทำไมโปรดต้องบอกเฮียเสือด้วยค่ะ” เธอถามย้ำ “โปรดกับเฮียเสือไม่ได้เป็นอะไรกัน โปรดขอตัวก่อนนะคะ ต้องไปเก็บกระเป๋า ลาตรงนี้เลยค่ะ”

พ่อครูสถิตคุณรับไหว้แทบไม่ทันเมื่อจู่ ๆ โปรดปรานยกมือขึ้นพนมประกบฝ่ามือลาสวยงาม ก่อนจะพาเรือนร่างอวบอิ่มสะบัดหน้าหันกลับเข้าไปทางโถงชานเรือนเพื่อไปยังห้องนอนตัวเอง

“ตายห่าแล้วไอ้เสือลูกพ่อ” พ่อครูสบถสาบานพลางล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์

ติ๊ดดดด

“รับสิไอ้เสือ” พ่อครูสบถอย่างใจร้อน

“ครับพ่อครู”

“ขึ้นบ้านเลยนะ หนูโปรดกำลังเก็บกระเป๋ากลับชลบุรี”

พ่อครูพูดจบวางหูทันที เขารู้ว่าลูกชายของเขาต้องรีบกลับมาแน่นอน ชะเง้อคอกลับไปยังโถงกลางชานเรือน แว่วเสียงรถเลี้ยวเข้าโรงจอดแล้วเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้นหลังจากที่พ่อครูวางสาย จากนั้นตามด้วยเสียงวิ่งขึ้นบันไดบ้าน ย่ำฝีเท้าลงแรงผิดไปจากนิสัยปกติของสิวากร

พ่อครูผ่อนลมหายใจโล่งอก แล้วหันหน้าไปจู้กุ๊กกรูกับนกเขาตัวโปรด ใบหน้าอมยิ้มเมื่อนึกถึงหลานน้อย ใจคนแก่วาดหวังเตลิดไปไกลถึงอนาคตว่าโปรดปรานจะยอมลงให้ลูกชายเขาเสียทีเถิด สาธุ!

ผัวะ!

สิวากรไม่เคาะประตูก่อนเมื่อเปิดผัวะเข้าไป เขาเริ่มสับสนไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่อช่วงสายหน้าโรงยิม

“โปรด” เสียงทุ้มต่ำเขาแฝงความร้อนรน “จะไปไหน”

“โปรดจะกลับแล้วเฮียเสือ” เธอยังเก็บพับเสื้อผ้าลงกระเป๋า

คลิก...

เขาปิดประตูตามหลังพาร่างสูงใหญ่เข้าใกล้เตียง กวาดตามองของ เสื้อผ้า วางกองบนฟูก ทั้งส่วนที่พับแล้วและยังไม่ทันได้พับ

“แล้วข้อตกลงของเราล่ะ เรื่องชิงแชมป์ถ้วยพระราชทาน”

สิวากรขยับไปใกล้จนเกือบจะถึงแล้วหยุดฝีเท้าลงเพราะกลัวว่าจะระงับอารมณ์ของตนเองไว้ไม่อยู่

“โปรดมาคิดได้ว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไร”

“อะไรนะ ไม่ใช่ความคิดที่ดี ขยายความให้เฮียฟังสักหน่อยสิ”

“เฮีย” โปรดปรานเงยหน้าขึ้นจากกองผ้า จ้องเขาเรียบเฉย “ตั้งแต่เฮียเดินเข้ามา เฮียเอาแต่สั่ง เฮียรู้ตัวหรือเปล่า”

“แล้วยังไงกัน เฮียสั่งทุกคนมาตลอดทั้งชีวิต” สิวากรตอบอย่างมึนงง

“โปรดเองก็เช่นกัน สั่งคนมาตลอดทั้งชีวิต” เธอก้มศีรษะขยับมือหยิบเสื้อตัวต่อไปขึ้นมาพับ “ถ้านักมวยของโปรดมันห่วยแตก โปรดก็จะยอมรับชะตากรรมของตนเอง”

“อะไรกันเนี่ย เฮียสับสนไปหมดแล้ว”

“ง่าย ๆ เฮีย ข้อตกลงเราถือเป็นสิ้นสุด พอแล้ว”

สิวากรยืนนิ่งงันจ้องมือเรียวงามกำลังวางเสื้อผ้าตนเองในกระเป๋าทีละตัว ไล่สายตาไปยังท่อนแขนกลมกลึงจนถึงอกอวบอิ่ม ผมดกหนาปกหน้าบางส่วน ริมฝีปากเธอเม้มตึง จึงพาร่างตัวเองเข้าไปใกล้หย่อนตัวลงด้านหลังแล้วโอบท่อนแขนสอดมาด้านหน้ารัดไว้

“มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกโปรด” เสียงทุ้มเจือแหบพร่า

“มันง่าย ๆ แบบนี้แหล่ะเฮีย ปล่อยโปรดได้แล้ว”

“ไม่ ข้อตกลงเรายังอยู่ เฮียจะล้มมวย โปรดไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”

เขามองนิ้วที่ขยับคล้ายต้องการจับแหวน แต่ไม่มีจึงได้ยินเสียงฮึดฮัดขัดใจ จากนั้นโปรดปรานจึงเหลียวหามองสิ่งของบางอย่างจนเจอร่มแต่วางอยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึงจึงถอนหายใจอีกรอบ

เขาสอดมือเข้าไปในอุ้งมือเธอ สอดนิ้วเข้าระหว่างกันแล้วขยับบีบเบา ๆ

“ถ้าต้องการสิ่งที่ช่วยให้จิตใจสงบ ก็เอามือเฮียสิ เฮียยอมให้โปรดบีบ จะบีบแรงแค่ไหนก็ได้”

เธอนิ่งขึงตัวเกร็งขึ้นทันที เขารู้จักตัวเธอดียิ่งกว่าตัวเธอเองเสียอีก เขาเป็นพวกช่างสังเกตและแยกแยะได้ตรงจุดจนน่าหวั่นใจ

“โปรดอาจไม่ได้ต้องการมือเฮียก็ได้นะ”

“ไม่ลองดูล่ะ” คางบึกบึนวางบนหัวไหล่บอบบาง ชะโงกมาด้านหน้าหลุบตามองมือของเราทั้งคู่ที่ร้อยรัดกันไว้

“พ่อปลื้มมีเมียห้าคน” เธอพูดเสียงเบา “ลูกสาวห้าคน ๆ ละแม่ โปรดโตมาในบ้านที่อบอุ่น อุ่นจนร้อน และโปรด... ไม่อยากเป็นแบบนั้น”

“แต่เฮียไม่ใช่พ่อปลื้ม”

“โปรดจะไว้ใจได้ยังไงกัน” เธอเอี้ยวหน้าจ้องตาเขา “นานวันไปเฮียอาจเปลี่ยนไป”

“แล้วสิบปีที่ผ่านมา เฮียเปลี่ยนไปอย่างนั้นหรือ”

“เฮียแค่ยังไม่ได้สิ่งที่อยากได้ ถ้าโปรดแต่งกับเฮีย ในไม่ช้าโปรดจะกลายเป็นสิ่งหนึ่งที่เฮียควบคุมได้”

“ฮึ ทำอย่างกับว่าโปรดควบคุมได้ง่าย” เขาแค่นเสียงซุกหน้าเข้าสู่ซอกคอ ขยับปลายจมูกใกล้จุดชีพจรที่เริ่มรัวแรงขึ้นพร้อมสีแดงที่กำลังระเรื่อทีละน้อย

“ถ้างั้น...โปรดอยากให้เฮียเป็นฝ่ายไปฝึกนักมวยให้โปรดที่ศรเพชร” เธอทอดเสียงถามช้า ๆ หยั่งเชิง

“แล้วเรื่องสี่เดือนที่เฮียขอ”

“โปรดเป็นคนรักษาคำพูด เฮียก็รู้ โปรดรักศักดิ์ศรียิ่งกว่าสิ่งใด” น้ำเสียงเธออ่อนลงพร้อมกับร่างที่เอนไปด้านหลังเพื่อพิงเขาไว้เป็นหลัก “หากอยากได้โปรด เฮียต้องลงไป”

สิวากรรัดท่อนแขนรอบลำตัวเธอแน่นเข้า ต้องการให้เวลาทอดนานช้ากว่านี้อีกสักหน่อย ต้องการเวลาในการอ้อนวอนเธอด้วยสัมผัสเว้าวอน ทว่าคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นในห้วงเวลานี้เขาจึงทำเพียงจูบเธอเนิบช้า

ส่งความอ่อนหวานแฝงเข้าไปในจุมพิตเดียว ให้คำมั่นไปพร้อมกับจูบในยามที่ลิ้นของเราสองคนสอดรัดกันดั่งฝ่ามือกร้านอุ่นร้อนที่ยังกุมอุ้งมือเล็กไว้ แล้วปล่อยให้เธอขยับกำตามใจชอบ

และเพราะอย่างนี้ ในเวลานี้เขาจึงยืนอยู่นอกลานบิน สองมือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ แหงนใบหน้าคมสันเพ่งสายตาสู้แดดยามบ่ายคล้อย ทอแสงออกสีอ่อนลงแล้วในช่วงเดือนกันยายน

ซ่า....

สิวากรทอดถอนใจขณะที่เม็ดฝนร่วงหล่นบางเบาลงมาจากท้องฟ้าราวกับจงใจ เขาขยับร่างออกเดินพร้อมเครื่องบินลำใหญ่ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วพาดวงใจของเขากลับไปด้วย

เขายังต้องรอให้จบงานกีฬาสีรวมค่ายเสียก่อนจึงค่อยตามเธอลงไป

เขาพร้อมยอมทำให้เธอทุกอย่าง อย่าว่าแต่ล้มมวยเลย

โปรดปราน

เฮียจะลงไปพิสูจน์ตัวเอง ให้โปรดได้เห็นว่าเฮียยอมเดิมพันทุกอย่าง เดิมพันทั้งชีวิตเพื่อโปรดเพียงคนเดียว