ログイン14 - NC
“อือ เฮียเสือ”
เขาเลื่อนสายตาขึ้นมองเธอทันทีเมื่อโปรดปรานส่งเสียงหวานใส
“ชอบแบบนี้เหรอเจ้โปรด”
สิวากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาบีบสองนิ้วบี้เบา ๆ แล้วจ้องเธอจนกระทั่งมองเห็นสีแดงลามลงลำคอและเสียงครางอ่อนแรง
ฝ่ามืออุ่นร้อนจัดคลึงเคล้นทั้งสองเต้าอย่างเท่าเทียมกัน แล้วเลื่อนฝ่ามือลงกลางลำตัวสู่หน้าท้องนูนเล็กน้อย
โปรดปรานไม่ใช่ผู้หญิงผอมบางอย่างน้องสาวบุญธรรมของเขา เธอเต็มอิ่มและมีเนื้อหนังอ่อนนุ่มอย่างที่เขาชอบ
สิวากรเลื่อนสายตาตามฝ่ามือตนเองที่ในเวลานี้ใกล้ถึงขอบจีสตริงสีดำเต็มทน ห่างเพียงปลายนิ้วก้อยเท่านั้น มองเห็นไรกลุ่มขนแพลมออกจากขอบเล็กน้อย ส่วนผิวเนื้อด้านข้างนวลเนียนใสและอ่อนนุ่ม
“เฮียเสือ” โปรดปรานเรียกเขาอีกครั้ง เธอวางมือลงบ่าหนากำยำ ลูบต้นแขนวกขึ้นท้ายทอยก่อนจะทอดถอนใจแอ่นร่างเมื่อเขาโน้มหน้าลงแผ่นท้อง เม้มเนื้ออ่อนไปเรื่อย ๆ ขึ้นสูงทีละน้อย ช้า ๆ ให้เธอได้ลุ้นทุกขณะ
ใจเขามันต้องการเดินหน้าให้เร็วขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย ทว่าเรือนร่างของโปรดปรานกำลังฆ่าเขาให้ตายทีละน้อย เขาจึงลดจังหวะการกลืนกินเธอลงจนเนิบช้า
ริมฝีปากหนาอุ่นจัดไล่พรมจูบขึ้นจากแผ่นหลังเนียนนุ่มวกไปทางด้านข้างขอบเอวขึ้นอีกจนถึงใต้ฐานทรวง ใช้จมูกดุนเนื้อนุ่มสูดดมกลิ่นน้ำหอมชาแนลนัมเบอร์ไฟน์และกลิ่นเฉพาะของโปรดปราน เปิดปากกว้างเพื่อขย้ำก้อนนุ่มเต้าใหญ่ด้านข้าง มืออีกข้างกอบกุมคลึงโนมเนื้อขาวอีกลูก
เขาขยับขึ้นอีก ขย้ำไปเรื่อย ๆ ดูดดุนด้วยลิ้นจนเป็นรอยแดงเล็ก ๆ มุ่งหน้าสู่ซอกรักแร้ ยังไม่ใกล้เคียงจุดหมายที่เขาต้องการด้วยซ้ำแต่เขาเตือนตัวเองว่าต้องไปช้า ๆ
เขายกลำแขนของเธอขึ้นเหยียดตรงไปทางเหนือศีรษะ ไถลริมฝีปากพรมขึ้นตามไปจนถึงข้อพับแล้ววกกลับลงมา ขบเม้มเนื้อนุ่มเผยเรียวลิ้นและไรฟันขณะไล้เลียความละเอียดอ่อนบนผิวกายโปรดปราน เลื่อนลงสู่เนินทรวงกลมโตใหญ่และปลายยอด จุดหมายที่เขาตั้งใจไว้แต่แรก
“เฮียเสือ อือ”
โปรดปรานเอ่ยเรียกแผ่วต่ำแหบเสน่ห์ สัมผัสเปียกชื้น สาก กำลังทำให้เธอทรมาน เขาตวัดกวัดแกว่งปลายเรียวบนยอดหัว จุดที่ทั้งแข็ง ชัน รอยสีจุดตัดบนร่างกายอันโดดเด่นราวกับถูกหยดน้ำหมึกจิตรกรทำหล่นไว้ เล็ก สด และอ่อนไหว
เฮียเสือบีบเต้านมปลิ้นร่องนิ้ว ให้เนื้อนมถูกอัดตั้งยอดสูงครอบปากกว้างดูดกลืน ฟันใหญ่สีขาวกัดเบา ๆ ก่อนจะปาดไล้ปลอบโยนเมื่อเธอสะดุ้งเจ็บ
“เฮียเสือ!”
เสมือนว่าจะมีเธอเพียงคนเดียวที่ยังพูด เอ่ยเรียก ส่งเสียงออกมา เพราะเสือหิวด้านบนทำเพียงจ้องกินเธออย่างกระหาย ความตั้งใจเนิบช้าของเขามลายไปจนสิ้นตั้งแต่ได้ลิ้นรสชาติยอดหัวนม
ท่อนขาหนาใหญ่แทรกตัวกดทับเธอไว้คล้ายต้องการให้เรือนร่างของโปรดปรานอยู่นิ่งทั้งที่เธอคงไม่มีเรี่ยวแรงพอขยับเขยื้อนไปทางใดได้
เรียวลิ้นตวัดไล้ ดูดกลืนจุดสีเล็กบนยอดนม ออกแรงกัดแล้วดึงจนโปรดปรานต้องแอ่นร่างตามเพื่อผ่อนความเจ็บ จิกเล็บเข้าไปตรงต้นแขนให้สิวากรหยุด แต่เป็นการโยนฟืนเข้าไปในกองไฟที่ลุกโชน เขาย้ายไปยังหัวนมอีกข้าง ลงฟันกัดเธอ
“เฮียเสือ อือ โปรดเจ็บ”
สิวากรเคลื่อนตัวขึ้นปิดเสียงประท้วงโปรดปรานด้วยการจูบหนักหน่วงและคล้ายจะร้อนขึ้นอีกหลายองศา เธอได้ยินเสียงหัวเข็มขัด เสียงรูดซิปก่อนที่ร่างอันใหญ่โตจะผละออกลุกไปยืนข้างเตียง ใช้มือเดียวดึงกระชากเข็มขัดหนังสีน้ำตาลเข้มแอร์เมส รูดออกโยนทิ้ง
แย่แน่โปรดปราน
ลูกสาวเจ้าของค่ายมวยศรเพชรเบิกตากว้างจนโตกลม เรือนร่างหนาใหญ่ของสิวากรตรงหน้า ทั้งท่วงท่าราวพยัคฆ์พร้อมกระโจนใส่เหยื่อ ถึงทั้งหมดมันจะดูเซ็กซี่เป็นบ้า โดยเฉพาะเต้านมผู้ชายเป็นลูกและรอยสักรูปเสือ
ทว่า..มันยังน่ากลัวเกินไปสำหรับสาวบริสุทธิ์อย่างเธอ
โปรดปรานจึงเริ่มกระถดถอยใช้แผ่นหลังไถไปกับฟูกนอนไม่รู้ตัว นัยน์ตาแขกเพ่งมองหน้าท้อง นับแล้วหกลอนพอดิบพอดี กลุ่มไรขนค่อยดกหนาขึ้นเรื่อย ๆ และเผยให้เห็นจนเปลือยหมดเมื่อเฮียเสือกระชากกางเกงยีนส์ออกจากปลายเท้า
ผู้ชายตรงหน้ารู้ตัวเองดีว่ารูปร่างของเขามันน่ากินขนาดไหน เขายืดกายตั้งตรงด้วยความมั่นใจ เลื่อนมือลงประคองท่อนเนื้อกลางลำตัวแล้วขยับสาวเบา ๆ โปรดปรานตาเบิกโตขึ้นอีก
“เฮียเสือ! มันเร็วเกินไปไหม โปรดคิดว่าคืนนี้ไม่ใช่คืนที่ดีสักเท่าไร”
สิวากรเอียงหน้าจ้องเธอแล้วสาวเท้าไปยังหัวเตียง ไม่พูดอะไรสักคำออกมา ยิ่งทำให้โปรดปรานเสียวสันหลังวูบวาบ เขาล้วงมือเข้าไปในลิ้นชักแล้วโยนถุงยางมากลางเตียง
“มีสี่อัน โปรดไม่ต้องเลือกให้เสียเวลา เพราะเฮียไม่ค่อยมีรสนิยมแปลกประหลาด”
เธอจ้องถุงยางทั้งสี่แล้วตวัดตากลับไปมองเสือหิว “เฮียเสือไม่ต้องล้มมวยแล้ว โปรดเปลี่ยนใจ!”
ไม่ว่าความหยิ่งในศักดิ์ศรี ทะนงตัว เอาแต่ใจ หรืออะไรก็ตามแต่ที่โปรดปรานยึดถือไว้ บัดนี้เธอหลงลืมจนสิ้นและยอมทิ้ง ขอเพียงให้เธอได้หลุดรอดออกไปจากกรงเล็บสิงโต ออกจากห้องนี้!
“โปรดเปลี่ยนใจ แต่เฮียไม่ได้เปลี่ยนใจ” สิวากรคุกเข่าลงขอบเตียง ดึงข้อเท้าเล็กลากมาใกล้ “มาให้เฮียดูหน่อยสิว่าทำไมเจ้โปรดถึงได้กลัว”
“กลัว! ใครว่าโปรดกลัว” ปากสั่นระริกทว่ายังโพล่งคำ
“เจ้โปรดไง ดูก็รู้ว่ากลัวจนหัวหด” สิวากรพูดไปดึงจีสตริงไปด้วยอย่างที่เธอไม่ทันรู้ตัว
“โปรดไม่ได้กลัว” เธอผุดลุกนั่งทันที นัยน์ตามองกางเกงในตัวเล็กในมือเฮียเสือที่เขากำไว้จดเข้ากับปลายจมูก ดวงตาเสือวาวแสงขึ้น
“ถ้าไม่กลัวก็ลองอ้าขา” เขาโยนจีสตริงทิ้ง
“โปรดทำได้ยิ่งกว่านั้น”
เธอทำน้ำเสียงเย่อหยิ่ง แล้วผลักสิวากรให้ล้มลงนอนเป็นฝ่ายโถมกาย เอาเรือนร่างนุ่มนิ่มแนบลง แต่เหมือนว่าจะประดักประเดิดอย่างคนไม่เคยทำ เธอโน้มหน้าเข้าหาประกบปากลง ใช้เนื้อตัวถูไถแต่มันไม่ได้เร้าอารมณ์เฮียเสือเลย ถ้าไม่ใช่ว่าเพราะโปรดปรานน่ากินไปทั้งตัว เฮียเสืออาจหมดอารมณ์เอาง่าย ๆ
“เจ้โปรดทำได้แค่นี้หรือไง” คำท้ายังส่งออกมาด้วยเสียงสั่นกระเส่า เขาลูบฝ่ามือลงสะโพกกลมกลึงเพ่งมองร่างโปรดปรานนิ่งขึงไปชั่วอึดใจคล้ายกำลังประมวลความคิดอะไรสักอย่างก่อนที่จะพลิกร่างอีกครั้งขึ้นมานั่งคร่อมเขาไว้ด้านบน
“พอใจหรือยังเฮียเสือ”
ดูท่าว่าเขาคงจี้ไปถูกจุดเพราะน้ำเสียงเจ้โปรดคล้ายกับคนที่ต้องการแสดงให้เขาเห็นว่า ‘เป็นไงล่ะ นี่ไงง่าย ๆ เจ้ทำได้สบาย ๆ อยู่แล้ว’ โดยที่ไม่รู้ตัวสักนิดเลยว่ากำลังโดนเสือปั่นอยู่
เขายกสองมือกอบฐานทรวงขึ้นทั้งสองข้าง บีบคลึง ขยับมุมปากพึงพอใจเมื่อเห็นปลายยอดเต่งตึงและขนอ่อนโปรดปรานลุกชัน
“ได้แค่นี้เหรอเจ้โปรด” สิวากรยังขยี้ต่ออย่างย่ามใจ
“เฮียเสือจะเอาแบบไหน ชอบแบบส่ายร่อนเหมือนพวกพริ๊ตตี้หรือไง” น้ำเสียงโปรดปรานแข็งขึ้นทันที นี่เธอก็ยอมลดตัวลงมามากแล้วนะ เฮียเสือยังต้องการอะไรอีก ทำท่าจะผละลงจากร่างอันหนาดั่งรถถังแต่เฮียเสือวางฝ่ามือลงต้นขากดเธอไว้จนแน่น ทั้งบีบ
“ใจร้อนไปได้เจ้โปรด” สิวากรเลื่อนมือจากต้นขาข้างหนึ่งขึ้นไปเรื่อย ๆ ระหว่างนั้นพลางจ้องตาเธอ กระทั่งฝ่ามือหยาบสัมผัสไรขนอุยกลางลำตัว พวงแก้มโปรดปรานแดงจัดขึ้นทันตา
“ทำไม่เป็นก็บอกเฮียตรง ๆ ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียศักดิ์ศรีหรอกนะ เรื่องเซ็กซ์มันไม่มีถูกผิด ไม่มีใครเหนือกว่าต่ำกว่า”
“ไม่มีใครเหนือกว่าต่ำกว่า?”
“อืม ใช่แล้ว” เสียงทุ้มกระเส่าขึ้นขณะไต่นิ้วชี้ลงหุบเขา “มีแต่การให้และรับ” เขาพบแอ่งฉ่ำชื้นในที่สุด ลากนิ้วผ่านรอยแยกแล้วพบติ่งเนื้อเล็ก เขี่ยเบา ๆ
โปรดปรานเด้งสะโพกขึ้น แต่เฮียเสือใช้อีกมือกดไว้ ขยับปลายนิ้วไปเรื่อย ๆ เพ่งมองพวงแก้มแดงซ่านที่ลามลงลำคออย่างรวดเร็ว เขาเลื่อนนิ้วเข้าไปอีกจนพบปากทางแต่ไม่เลี้ยววกเข้า กลับเลื่อนไปด้านข้างกดแผ่วเบาวนรอบก่อนจะเลื่อนขึ้นหาติ่งเล็กอีกครั้ง เขี่ย...
“เฮียเสือ...”
เธอร้องเรียกชื่อเขา หรี่ดวงตา มือยังวางบนแผงอกตรงรอยสักรูปเสือ ขยำนิ้วลงลากเล็บบนยอดหัวสีเข้ม ขนอ่อนบนป้านใหญ่ลุกชันอย่างน่าประหลาด เธอทำอีกครั้งขยับมุมปากคล้ายจะยิ้มทว่ากลายเป็นร้องครางเสียงอ่อนเพราะเฮียเสือจู่โจมเธอด้วยการขยับสอดนิ้วเข้าโพรงถ้ำ
“อ่า เฮีย...”
เธอแหงนดวงหน้าแอ่นร่างเพื่อให้เกิดช่องว่างระหว่างรอยต่อผิวเนื้อกลางลำตัว เล็บลากลงอีกจนถึงลอนแกร่งพร้อมกับนิ้วเรียวยาวสอดเข้าลึกขึ้น
เขาดีดตัวขึ้นหย่อนร่างเธอนั่งลงบนฟูก ใช้มือดันหัวเข่าเล็กเปิดออกถ่างจนกว้าง มองเห็นร่องหลืบรำไรใต้ขนนุ่ม
“จับของเฮียสิเจ้โปรด”
เธอขยับเปลือกตาขึ้นมองเขา “ของเฮีย หมายถึง?”
“จับให้เฮีย” สิวากรดึงมือเธอมากำรอบท่อนเนื้ออุ่นจนร้อนจัด “ขยับมือ ชักให้เฮีย”
โปรดปรานเข้าใจแล้วในตอนนี้ ลำแกร่งในอุ้งมือนิ่มของเธอร้อนราวไฟลวกและอวบอ้วนหนาใหญ่เหมือนลำตัวเฮียเสือ เขาดึงผมเธอไปด้านหลัง เผยส่วนโค้งของลำคอแล้วโน้มหน้าเข้าหา
ซอกคออ่อนนุ่มด้วยผิวเนื้อหญิงสาว เพียงเขาดูดดึงดุนด้วยปลายลิ้นก็พลันขึ้นรอยจ้ำ เขาเคลื่อนริมฝีปากไปอีกทางสู่แอ่งชีพจร ลากเรียวลิ้นลงเลียพร้อมขยับนิ้วเข้าออก
“อ่า เฮียเสือ”
เธอหมดสิ้นท่าแล้วในเวลานี้ เธอคาดว่าตัวเธอคงเผยความรู้สึกซ่านเสียวออกมาอย่างไม่ปิดบัง นิ้วเรียวยาวที่อยู่ภายในถ้ำอันฉ่ำชื้นขยับเขยื้อนสำรวจดั่งนักธรณีวิทยา ทุกตารางนิ้วข้างในเขาจงใจแตะ ควาน งอนิ้วแล้วลากธารน้ำ มือเธอไขว่คว้าหาที่เกาะ โอบท้ายทอยเขาไว้ อีกมือสาวลำเนื้อเคลื่อนเนื้อหนังขึ้นลงเผยให้เห็นสีแดงก่ำบนยอดปลายอันเปี่ยมด้วยหยาดน้ำแอ่งเล็ก และกลิ่นบางอย่างลอยขึ้น
42 แต่งงาน จบบริบูรณ์เธอไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่างานแต่งงานของตัวเองจะเป็นแบบไหนอาจสวยงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายหรือธรรมดาสามัญมาก ๆ มีเพียงคนในครอบครัวแต่ที่แน่ ๆ วันแต่งงานของเธอต้องอบอวลด้วยความรักความรักของเธอและเจ้าบ่าว และที่สำคัญครอบครัวของเธอในทุกวันบนโลกใบนี้จะมีคู่รักเข้าพิธีแต่งงานกันนับล้านคู่ในวันเดียวกัน แต่ละประเพณีล้วนแตกต่างกันไปตามแต่วัฒนธรรม อย่างวันนี้ค่ายมวยศรเพชรกำลังจัดงานมงคลยิ่งใหญ่ รอยยิ้มเกลื่อนทั่วงาน เสียงหัวเราะสะท้อนอยู่ทุกมุมโถง กลิ่นดอกไม้ฟุ้งจนอบอวล และเหนือสิ่งอื่นใด ทุกคนเปี่ยมไปด้วยความสุข“ไอ้แสน กูเกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นงานแต่งงานอลังการงานช้างอย่างกับมหาราชา”พ่อครูสถิตคุณพูดเบา ๆ เพราะอายกลัวคนอื่นได้ยินขณะที่เป็นหนึ่งในขบวนเจ้าบ่าว เดินบนถนนคอนกรีตทางขึ้นบ้านเจ้าสาว“พ่อครู พูดดังไปอายเขา เดี๋ยวจะหาพ่อครูมาจากบ้านนอก”“บ้านนอกอะไรว่ะ บ้านกูแค่ผูกขวัญก็เข้าหอแล้ว นี่อะไรจัดใหญ่โต วันนี้วันที่สามแล้วนะมึง”“พ่อ! มันงานแต่งแบบฮินดู” ตรึงใจเอ่ยทักเบา ๆ เอามือหยิกท่อนแขนพ่อครู“โอ๊ย! เจ็บนะแม่ เบามือหน่อย ไว้รอเข้าห้องค่อยหยิกพ่อ”พ่อครูสถิตค
41 ได้โปรดโปรดปรานหน้าซีดแล้วซีดอีกจนไร้สีเลือด ฝ่ามือเย็นเยียบทั้งเสื้อชุ่มโชกเหงื่อกาฬที่ไหลย้อยออกมาทั่งทั้งร่างทุกความโกรธที่ปะทุเดือดอยู่ภายในพุ่งตรงไปยังชายหนุ่ม สิวากร ที่ตอนนี้ยังดื้อแพ่งจะยื้อเกม ดึงร่างสะบักสะบอมเต็มทนขึ้นมาด้วยมาเอามือพาดเชือก จับแน่นพยุงตนเองจนนั่งพาดเชือกได้แล้ว“ไอ้คนบ้า เฮียเสือ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย” โปรดปรานกัดฟันกรอดดังจนบิ๊กโต้งตกใจเธอสะบัดตัวอีกครั้งแรกกว่าเดิม แต่อ้อมแขนของอดีตนักมวยยังแน่นดั่งคีมเหล็ก เธอจึงใช้ปลายร่มกระแทกลงไปยังหลังเท้าของบิ๊กโต้งอย่างแรงปัก!! โอ๊ยยยยยบิ๊กโต้งปล่อยมือทันทีด้วยความเจ็บ เปิดโอกาสให้โปรดปรานสะบัดตัวได้อีกครั้งจนหลุด ทิ้งร่มแล้ววิ่งตรงไปทางบันไดขึ้นเวที คว้าเอาผ้าเช็ดหน้าของผู้ช่วยฝั่งสีแดงไปด้วยสิวากรเกร็งไปทั้งร่างอันเจ็บปวด ดึงตัวเองจนนั่งพาดคาดเชือก แล้วพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน ขยับเดินสองก้าวแล้วพลันล้มลงอีกครั้งตึง!ร่างใหญ่โตหนาหนักล้มหงายลงไปอีกครั้งอย่างคนที่ไร้เรี่ยวแรงแล้วสิ้นเชิง ภายในหัวสมองปวดจนมึน มองเห็นทุกสิ่งพร่าเลือนซ้อนทับหลากหลาย หางคิ้วเจ็บจนชา รู้สึกถึงความเปียกชื้นอาบลงปลายคางคงเป็นเลือดเข
40 ชี้ชะตาเกร้ง ๆ"เริ่มเกมแล้วครับ! เกรียงไกรเดินหน้าดุดัน ไล่บี้เฮียเสือตั้งแต่หมัดแรก! โอ้โฮ้! หมัดซ้ายเข้าเต็มหน้าท้องเฮียเสือ! แต่เฮียเสือยังยืนได้! เขาพยายามวนหนี แต่เกรียงไกรไม่ปล่อยโอกาส ซ้ำหมัดฮุก ขวาอีกครั้ง!""เฮียเสือถอยกรูดครับ! พยายามยกการ์ดกัน แต่หมัดของเกรียงไกรหนักเหลือเกิน! ตอนนี้คนดูเริ่มตะโกนแล้วครับ ดูท่าจะเชียร์ฝั่งเกรียงไกร!"“ไม่น่าเชื่อนะครับ เฮียเสือลีลาไม่แพ้นักมวยดีกรีแชมป์ ตั้งรับได้อย่างดี”โปรดปรานเนื้อตัวอ่อนแรงขาแทบยืนไม่อยู่ต้องใช้บิ๊กโต้งเป็นหลักพิงไว้“เฮียเสือจะเจ็บหนัก ไม่ได้นะโต้ง”บิ๊กโต้งไม่ตอบ ยืนนิ่งเงียบและรัดร่างเจ้าของค่ายไว้แน่นตามคำสั่งของสิวากร เขาเองเมื่อเห็นลีลาของเฮียเสือยังคิดว่าพอมีลุ้น แต่หมัดของเฮียเสือไม่หนักเท่าไอ้เกรียงไกร ซ้ำลูกเล่นยังไม่เหลี่ยมเท่าเกร้ง ๆ“แหมหมดยกเสียก่อน ให้นักมวยเราได้พักเสียหน่อยนะครับก่อนจะเริ่มยกต่อไป”“ประเมินแล้วสูสีนะครับ”สิวากรคายยางกันกระแทกออกจากปากดื่มน้ำแล้วพ่นทิ้ง มีเลือดออกเล็กน้อยไม่มากนัก“เฮีย เฮียตัวสูงเกินไป ต้องระวังสีข้าง ปิดให้มิด” ชานนท์เอ่ยเตือนตอนที่ยื่นขวดน้ำไปตรงหน้าสิวากรพยั
39 นัดชิงแชมป์ณ สนามมวย"ใช่เลยครับ! นี่คือการเจอกันครั้งแรกของสองยอดฝีมือจากสองค่ายใหญ่ ศรเพชร ชลบุรี และ ส.อรุณ อุบลราชธานี บอกเลยว่า ดุเดือดแน่นอน!"เกร้ง ๆ"และแล้วเสียงระฆังก็ดังขึ้น! เริ่มต้นยกแรก! บิ๊กบอยเดินเข้าหา เปิดเกมเร็วด้วยหมัดแย็บซ้ายที่ไวเหมือนสายฟ้า! โอ้ย โอ้ย อีกฝ่ายตั้งการ์ดรับ""แต่ยอดเพชรไม่ยอมง่าย ๆ! โต้กลับด้วยหมัดขวาตรงที่แม่นยำอย่างกับจับวาง! โอ้โฮ้! นี่แค่เริ่มต้นก็ประเดิมดุเดือดแล้ว!"“เอาเล้ย เฮ้ย! โอ๊ย ตุบ เอ้า ต่อยเลย แย็บ แย็บ”โปรดปรานเงยหน้าเอียงไปด้านขวาจ้องพ่อปลื้ม วันนี้ดูขึงขังจริงจังและคึกคัก สงสัยลงเล่นไปหลายบาท เธอมองตรงไปทางฝั่งตรงข้าม ตอนนี้สิวากรอยู่ชิดขอบเวทีใกล้กับชานนท์ คอยก้มหน้าพูดคุยกันตลอดเกร้ง ๆ"ยกแรกจบลงอย่างดุเดือด! เอาสะเหงื่อตกทั้งคู่ บอกเลย...เกมนี้สูสี ไม่มีใครเหนือกว่าใคร!""ใช่ครับ และนี่แค่เริ่มต้น! ใครจะอยู่ ใครจะล้ม ต้องติดตามกันต่อยกหน้า ห้ามกระพริบตา!"โปรดปรานผุดลุกจากที่นั่ง พาร่างอวบอิ่มในชุดเดิมที่สวมใส่มาตลอดหลายปี ตรงไปยังมุมแดง ขึ้นบันไดไปยังข้างบนเวทีจนกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในสนามมวย เธอลอบยิ้มให้สิวากรแล้วโน้
38 พอใจณ บ้านค่ายมวยศรเพชรในช่วงเย็นของวันนี้ที่ห้องนั่งเล่นของครอบครัวศรเพชร นับว่าเกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาด เมื่อทุกคนต่างพร้อมใจพากันมารวมตัวอยู่ในห้องนี้ นั่งเรียงลดหลั่นตาจดจ้องไปยังจอโทรทัศน์ขนาดห้าสิบสองนิ้ว ซึ่งในยามปกติมีเพียงแม่พลับพลึงใช้สำหรับร้องคาราโอเกะ“เริ่มแข่งแล้ว” ดาหลันพึมพำตื่นเต้นจนผุดตัวออกจากท่าเอนหลัง“แม่ว่ายังไงยอดเพชรก็ชนะ เฮียเสือเขาทุ่มเทมาก” แม่พลับพลึงกระซิบเบา ๆ“ใช่ค่ะ ณินได้ยินเสียงเฮียเสือทุกเช้าเลย”“ทุกเช้า?” แม่ปรียาหันไปมองลูกสาวตัวเองด้วยความสงสัย“ณินเขาไม่ได้นอนเพราะทำงานค่ะแม่ปรียา มลนอนห้องตรงข้าม ได้เสียงเพลงดังถึงเช้า”พิมลวรรณนั่งเอนตัวพูดงึมงำตอบออกไปแทน ดวงหน้าปิดทับไว้ด้วยแผ่นมาส์กหน้าสีขาวฉ่ำน้ำ“แต่เท่าที่รู้มายอดเพชรยังไม่เจนสนาม ชกแค่ไม่กี่ครั้ง”พอใจเอียงหน้าไปทางคนทั้งหมด พูดเสียงกร้าวขึ้น เพราะไม่พอใจที่ทุกคนเอาแต่พูดยกย่องเฮียเสือ“พี่พอใจเป็นอะไรไป” ดาหลันมือล้วงขนมปากพูดไปด้วย ทำให้ขนมกระเด็นจนเลอะออก“ยี้! ดาหลัน สกปรก กระเด็นโดนหน้าพี่” พิมลวรรณนั่งใกล้อีกข้างรีบขยับตัวลุกหนี“ขอโทษทีพี่มล พี่พอใจไม่เห็นตอบเลย” ดาหลันยั
37 วันชิงแชมป์ เธอเห็นคนต่อยกันมาตั้งแต่เด็กเธอได้ยินเสียงเวลาเนื้อกระทบกันจนชินชาเธอเห็นนักกีฬาทั้งหัวเราะและร้องไห้ตลอดเวลาเธอรู้ว่าคนที่ล้มนอนคว่ำลงกับพื้นเวทีคือผู้แพ้เธอจดจ้องมองด้วยดวงตาราบเรียบ ส่งเสียงแค่นดูถูกอยู่ข้างในทว่าวันนี้...ทุกสิ่งที่เธอกล่าวมาทั้งหมด ว่างเปล่าราวกับมันไม่มีอยู่จริง ราวกับว่าทุกสิ่งทั้งหมดคือจินตนาการอันฟุ้งเฟ้อ เมื่อคนที่ล้มคว่ำกลางเวทีคือ...สิวากรการแข่งขันชกมวยชิงแชมป์ถ้วยพระราชทานจัดอย่างยิ่งใหญ่อลังการด้วยสนามสร้างใหม่แบบชั่วคราวติดชายหาดพัทยา ศูนย์กลางนักท่องเที่ยว ใกล้เสียจนทุกคนได้ยินเสียงคลื่นสาดซัด ลมทะเลพัดพานำกลิ่นเค็มพื้นน้ำกรุ่นกำจายปะปนไปกับกลิ่นเหงื่อของผู้ชมนับพันในสนามแห่งนี้สิวากรนั่งอยู่ฝั่งน้ำเงิน ค่ายมวย ส อรุณ โดยหนนี้ชานนท์ลงมาเป็นโค้ชพิเศษให้บิ๊กบอย เขาจึงวางใจนั่งเงียบหามุมสงบให้ตนเองทำสมาธิ หางตามองเห็นพ่อครูสถิตคุณ สุดแสนและเทียนหอม กำลังเดินใกล้เข้ามาจากหัวมุมทางเดินขึ้นเวทีสำหรับนักมวย จึงโบกมือให้“เฮียเสือ สวัสดีค่ะ ทำไมวันนี้เฮียสวมเสื้อยืดคะ” เทียนหอมเอ่ยทักแปลกใจ ใช้ดวงตากลอกไปมาสำรวจสิวากรจนรอบ“ทำไมล่ะหอม







