12 - ไม่น่าจะทัน

12 - ไม่น่าจะทัน

โปรดปรานพิงแก้มลงแผ่นหลังกว้าง เริ่มรู้สึกว่าความร้อนหลั่งไหลขึ้นสู่พวงแก้ม เธอคงกำลังหน้าแดงสินะที่เฮียเสือจีบเธอตรง ๆ แบบนี้ ใกล้จะจมลงในความรู้สึกบางอย่างที่ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมอีรอส กลิ่นสายลมปะทะใบหน้าช่วงต้นฤดูฝน

“เฮียเสือ”

“อืม”

“โปรดหิว”

“มาหิวอะไรตอนนี้ มันสี่ทุ่มกว่าแล้วนะ”

โปรดปรานเอนร่างออกห่างชะโงกเอียงไปด้านหน้า ขยับมือยุกยิกดึงออก

“หิวจริง ๆ”

“ก็ได้”

แล้วรถบิ๊กไบค์คันใหญ่ก็ปาดเลี้ยวรถกลับมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองอีกครั้ง จุดหมายคือร้านข้าวต้มชื่อดังของเมือง ตั้งอยู่ถนนเส้นเล็กเป็นร้านห้องแถวสองห้อง ตั้งโต๊ะเลยลงมาทางเดินเท้า

เพียงรถบิ๊กไบค์มาถึงหน้าฟุตบาท คนทั้งร้านต่างเหลียวมองเป็นตาเดียว บางคนรู้จักเฮียเสือโบกมือโบกไม้ บางคนแค่ยิ้มให้ ผู้หญิงบางคนชะเง้อมองจนคอเคล็ด

“โปรดมากับคนดังของเมือง คงต้องทำใจสินะ”

สิวากรลดขาตั้งแล้วลงจากรถตามเจ้โปรดเข้าไปในร้านตี๋ข้าวต้ม เลือกมุมเหมาะห่างไกลคนรู้จักสักหน่อย

“เอาผัดกุ๋ยฉ่ายขาวหมูกรอบ สามชั้นคั่วพริกเกลือ ข้าวต้มสองถ้วย น้ำเปล่า”

“สั่งแค่นี้เหรอเฮียเสือ”

“อืม ดึกแล้ว กินมากเดี๋ยวจุก”

โปรดปรานชะงักมือจ้องตาเขาที่เปลี่ยนสีคล้ายเข้มข้นจัด แล้วจึงเข้าใจคำว่า ‘จุก’ ขยับริมฝีปากจะพูดต่อว่าพลันมีเสียงคนรู้จักเฮียเสือดังขึ้น

“เฮียเสือ ว่าไงบ้าง อีกไม่กี่เดือนจะถึงชิงแชมป์แล้ว”

รู้สึกว่าคนรู้จักคนนี้ถือวิสาสะนั่งลงใกล้กันทั้งถือแก้วเหล้ามาด้วย ตบบ่าตบไหล่สนิทสนม

“ครับ เออ นี่นายกเก่ง นายก อบจ.”

“สวัสดีค่ะ ชื่อโปรดปรานค่ะ”

“เธอเป็น...”

ป้าบ! ไม่ทันที่สิวากรจะแนะนำตัวโปรดปราน มือสีเข้มอีกคนพลันตบไหล่เขาจนสั่น

“เฮียเสือ แหมพอดีเลย” คนมาใหม่ถือวิสาวะพาตัวเองนั่งลงเช่นกันอีกด้าน และในมือมีแก้วเหล้ามาด้วย “ปลัดว่าจะลงเดิมพันเยอะหน่อยนะหนนี้ ชิงแชมป์ถ้วยพระราชทาน ชนะน็อคเหมือนเคยใช่ไหม”

“แค่ก ๆ” โปรดปรานสำลักน้ำขึ้นมาทันทีจนสิวากรต้องหยิบทิชชูส่งให้มาจากทางฝั่งตรงข้าม

“เรื่องการแข่งขัน มันก็ไม่แน่ไม่นอนหรอกครับปลัดชู”

“เอ้ย! ได้ไง” นายกเก่งยกแก้วเหล้าขึ้นจิบก่อนจะพูดต่อ มือถือแก้วเหล้านิ้วชี้กับนิ้วก้อยกางออกจนเหมือนชี้หน้า แต่ก็คือชี้หน้านั่นแหล่ะ “ไม่ได้นะเฮียเสือ บ้านเรามีค่ายมวย ส อรุณเป็นหน้าเป็นตา ขืนแพ้ขึ้นมามีหวังเวลาเฮียเสือไปทางไหนในจังหวัดได้โดนโห่ไล่แน่”

โปรดปรานขยับตัวหลบเด็กเสิร์ฟที่เอาอาหารมาวางพอดี แสร้งหยิบตะเกียบคีบสามชั้นเอาเข้าปาก ตาจดจ้องไปทางสิวากรว่าจะตอบนายกและปลัดอย่างไร

“ของแบบนี้เรากะเกณฑ์จริงจังไม่ได้หรอกครับ แต่ยังไงผมจะพยายามเต็มที่”

ปับ ๆ! ปลัดชูตบบ่าเฮียเสืออีกสองครั้งทั้งโยกจนร่างของเฮียเสือสั่นคลอน สีหน้าเฮียเสือแบ่งรับแบ่งสู้มุมปากขยับยิ้มเบา ๆ อย่างคนน้ำท่วมปาก เหลือบตาขึ้นจ้องเธอ

“นายกเก่ง ปลัดชูครับ นี่โปรดปรานลูกสาวค่ายมวยศรเพชร” สิวากรพูดโพล่งทะลุกลางปล้อง

โปรดปรานสะดุ้งเล็กน้อยเหลือบสายตาซ้ายและขวามองหน้าเจื่อนลงของสองหนุ่มนักการเมืองท้องถิ่น

“โธ่! เฮียเสือไม่รีบบอกแต่แรก ปล่อยให้ผมกับปลัดชูพล่ามเสียเยอะเลย ขายหน้าจริง ๆ ถ้างั้นไม่กวนแล้วนะครับ ขอตัวก่อน”

มาไวไปไวนี่คงเป็นลักษณะนิสัยของคนเมืองนี้หรือเปล่า เธอสะดุ้งตกใจยามสองหนุ่มนักการเมืองทะลึ่งตัวพรวดจนขาเก้าอี้ลากพื้นเสียงดัง

“พนันงั้นเหรอ” โปรดปรานเอียงหน้าไปทางสิวากร เบิกตากว้างตั้งคำถาม

“เรื่องปกติ เฮียว่าพ่อปลื้มเองคงลงพนันเหมือนกัน”

“พูดเป็นเล่น เจ้าของค่ายมวยที่ไหนจะลงขันพนัน...” เธอหยุดกึกนึกขึ้นได้ว่ารอบนี้สิวากรต้องล้มมวยให้เธอ คิ้วเริ่มขมวดมุ่น

“คิดอะไรอยู่เจ้โปรด”

“เปล่า ไม่ได้คิด”

“ฮ่ะ ฮ่า ไม่ได้คิดอะไรกัน หัวคิ้วกำลังจะติดกันอยู่แล้ว”

“แค่คิดว่านายกกับปลัดจะลงพนันเท่าไร”

“ขนหน้าแข้งพวกเขาค่อนข้างแข็งแรง เจ้โปรดอย่าเป็นห่วงพวกเขาไปเลย ห่วงก็แต่ชาวบ้านคงจะลงกันเยอะ”

“ชาวบ้าน!”

“เจ้โปรด นี่อย่ามาทำใสซื่อไม่รู้นะว่าพวกชาวบ้านเขาพนันขันต่อกันเท่าไร ค่ายของเฮียเป็นต่ออยู่นะ”

สิวากรชะงักตะเกียบจ้องหน้าโปรดปรานที่บัดนี้หัวคิ้วยังขมวดเป็นปม แล้วจึงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“เป็นถึงลูกสาวเจ้าของค่ายมวยแต่ไม่รู้เรื่องราคาต่อรอง”

“อธิบายมาสิ โปรดจะได้เข้าใจ”

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ขบปากเบา ๆ ครุ่นคิดว่าจะบอกดีหรือไม่ ทว่าเมื่อเพ่งมองดวงหน้าคมแขกของโปรดปรานแล้วถ้าขืนเขาไม่อธิบายเรื่องนี้ให้เธอเข้าใจเสียโดยไว มีหวังคืนนี้อาจชวด

“ค่ายมวยของเฮียเป็นต่ออยู่ 3-2” เขาหยุดคีบสามชั้นก่อนจะพูดต่อเรื่อย ๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร “หมายถึง ถ้าค่ายของเฮียชนะ คนที่ลงไปสามพันจะได้สองพัน”

“ลง 3 ได้ 2 แบบนี้ใช่ไหม”

“อืม ใช่ รวมเป็นห้าพัน ไม่แฟร์ใช่ไหม” สิวากรยักไหล่อย่างน่าหมั่นไส้ “ทำยังไงได้ในเมื่อนักมวยของเฮียหมัดหนัก”

“แล้วค่ายศรเพชรล่ะ”

“ค่ายศรเพชรเป็นรอง ราคาตอนนี้คือ 3-2”

“3-2 ก็เท่ากัน”

“อิ่มหรือยัง” สิวากรวางตะเกียบยกน้ำขึ้นดื่ม แล้วหยิบทิชชูเช็ดปากจนสะอาด

“อิ่มแล้ว แต่เดี๋ยวเฮียเสือ เฮียยังอธิบายไม่หมดนะ” โปรดปรานฉุดมือเฮียเสือไว้เมื่อเขาทำท่าลุกขึ้น

“ขอไปล้างมือ ล้างปากก่อน”

ถึงตอนนี้โปรดปรานเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมสิวากรถึงคุมนักมวยได้อยู่หมัด เขากำลังทำอย่างนี้กับเธอเช่นกัน

หยอดให้พอได้รางวัลแล้วดึงกลับ เพื่อให้เธอรอคอย ตั้งใจฟังเขาอย่างจริงจัง และเมื่อเขากลับมาอีกครั้งเธอถึงกลับแสดงออกทางสีหน้า ทั้งฉุดมือเขาไว้ให้นั่งลงทันที

“เร็วเฮียเสือ โปรดยังรอฟังอยู่”

สิวากรก้มศีรษะลงมองมือนุ่มนิ่มเรียวขาวนวล มีแหวนเพชรเม็ดเขื่องราวหนึ่งกะรัตแบรนด์ดังบนนิ้วกลางจึงพลิกข้อมือเป็นฝ่ายกุมไว้แทนเสียเองก่อนจะนั่งลงข้างกัน ชะเง้อหาเด็กในร้าน

“น้อง ๆ คิดเงิน”

“จะพูดต่อได้หรือยัง”

“ค่ายศรเพชรเป็นรอง 3-2”

“เป็นรองแล้วจะ 3-2 ได้ยังไง”

“อย่าเพิ่งขัดสิ 3-2 ถ้านักมวยเจ้โปรดชนะ คนลงเงินสองพันจะได้คืนสามพัน”

สิวากรยกมือถือขึ้นสแกนจ่ายแล้วรู้สึกถึงร่างของโปรดปรานเงียบงันไป คงกำลังคิดอะไรสักอย่างจึงจ้องหน้า

“คิดอะไรที่ไม่ดีอยู่ใช่ไหม”

“เปล่า”

“อยู่ด้วยกันแค่วันเดียว เฮียก็รู้แล้วว่าเจ้โปรดเป็นคนยังไง”

“โปรดเป็นคนยังไง”

สิวากรไม่ได้ตอบอะไรดึงมือโปรดปรานให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินออกนอกร้านจนถึงบิ๊กไบค์

“เจ้โปรดกำลังคิดว่าจะลงเล่นค่ายตัวเองใช่ไหมรอบนี้”

โปรดปรานแอบสะดุ้งแสร้งบิดมือออกเดินห่างไปยืนรอข้างถนน มองไปในร้านแล้วพบว่าสายตาหลายคู่ยังจ้องมองมาที่เธอและเฮียเสือ จึงเริ่มขมวดคิ้วใหม่อีกครั้ง

อะไรกัน เป็นคนดังขนาดนี้เลย

บรื้น..

เสียงรถบิ๊กไบค์ดังกระหึ่มยิ่งเป็นจุดสนใจเข้าไปใหญ่ โปรดปรานเอี้ยวหน้าไปมองรถคันโตตีวงเลี้ยวกลับมารับเธอ

“ต่อไป โปรดจะไม่ไปไหนมาไหนกับเฮียด้วยรถบิ๊กไบค์อีกแล้ว”

“พวกเขาแค่ชื่นชมเรา เจ้โปรดเป็นคนสวย ใคร ๆ ก็อยากมอง”

โปรดปรานเหยียบที่พักเท้าโยนตัวขึ้นนั่งคร่อมแล้วโอบแขนรัดรอบเอวสอบไว้ นิ่งงันไปเมื่อได้ยิน ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาชมเธอว่าสวย

ค่ายมวย ส อรุณ ตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองไม่กี่กิโลเมตร เวลาไม่นานนักช่วงขากลับ ทั้งสองคนต่างเงียบงันอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง

ยิ่งใกล้ค่ายมวยเท่าไร โปรดปรานยิ่งหวาดหวั่น เธอไม่แน่ใจแล้วว่าการตัดสินใจตอบรับยอมใช้ร่างกายตัวเองเพื่อแลกกับทิฐิตัวเองมันคุ้มค่าหรือไม่ และคล้ายกับว่าสิวากรรับรู้ถึงกระแสหวั่นใจของเธอได้ จึงจับมือของเธอไว้แน่นเมื่อรถตีวงเลี้ยวเข้าไปในเขตค่ายมวย ส อรุณ

ถนนคอนกรีตทอดยาวขณะที่วงล้อสีดำกำลังหมุนช้าลงคล้ายวงล้อเวลานับถอยหลังของเธอเองที่ต้องผ่านค่ำคืนนี้ สิวากรพาเธอขับผ่านโรงยิมสนามมวย สนามวิ่ง กว่าจะถึงตัวเรือนไทยใช้เวลาสักพัก

“โปรดชักเริ่มไม่แน่ใจ”

เธอเริ่มเกริ่นเสียงเบา ๆ ร่างระหงยืนนิ่งข้างตัวรถ หันดวงหน้าไปทางบ้านไม้หลังใหญ่ที่ยังเปิดไฟนวลสีเหลืองอ่อนบางจุด แล้วสะดุ้งเมื่อสิวากรสอดฝ่ามือเข้าในอุ้งมือเธอ สอดนิ้วเข้าไประหว่างกันก่อนจะกำบีบให้เธอพอรู้สึก

“เฮียจะไม่ถามอะไรทั้งนั้นว่าทำไมเจ้โปรดถึงต้องการล้มมวย” สิวากรหลุบตาต่ำลงปิดบังแสงในแววตา ออกแรงจูงโปรดปรานให้เริ่มก้าวเท้าเดินตาม “เฮียไม่อายที่คว้าโอกาสนี้ไว้”

เธอขยับท่อนขาสาวเท้าขึ้นบันไดไม้มันเงาแผ่นใหญ่จนถึงขั้นบนสุด เดินตามแรงดึงถึงชานเรือนไทยสู่โถงทางเดินไปยังห้องนอนเฮียเสือ  บนฝาผนังบ้านล้วนประดับไปด้วยรูปภาพในวัยเด็กของสิวากรและสุดแสน รูปถ่ายเขาสวมชุดครุยปริญญาโท รูปเทียนหอมและสุดแสน หัวใจเธอเต้นรัวแรงจนหูอื้ออึ้งด้วยเสียงเต้นตุบ ๆ ของตนเอง

คลิก แอ๊ด...

เธอถูกจูงเข้าสู่ห้องนอนอย่างนิ่มนวลกระทั่งประตูปิดลง สิวากรถึงค่อยเผยอารมณ์แบบเสือหิวออกมาได้อย่างเต็มที่ ดันเรือนร่างเธอจนแผ่นหลังกระแทกประตู เชยปลายคางเธอขึ้นให้แหงนเงยดวงหน้า กระซิบถ้อยคำด้วยสุ่มเสียงแหบต่ำชิดริมฝีปาก ลมหายใจกระชั้นหอบแรงรดพวงแก้ม

“เฮียไม่ทันแวะซื้อถุงยาง แต่ยังพอมีเหลือสี่อัน เฮียคิดว่าคืนนี้น่าจะพอใช้”

โปรดปรานขยับเปลือกตากว้างขึ้นจ้องนัยน์ตาสิวากรที่หลุบต่ำลงมองเพียงริมฝีปากอวบอิ่ม

“ต้องอาบน้ำก่อนไหม” สิวากรพึมพำเขี่ยขอบปากด้วยไออุ่นนุ่มของริมฝีปากตนเอง

“แต่เฮียว่า...คงไม่ทันแล้ว”