11 - บิ๊กไบค์

11 - บิ๊กไบค์

ถ้ามีคนถามว่าทำไมเธอจึงเกลียดรถบิ๊กไบค์

นั่นเพราะเวลาเธอขับรถบนถนนใหญ่

รถบิ๊กไบค์มักทำเสียงดังก่อนที่เธอจะเห็นตัวรถเสมอ

แล้วมันทำให้เธอตกใจ

อืม... เธอคิดว่าน่าจะเป็นเหตุผลนี้

ร้าน Play คือผับชื่อดังของจังหวัดเล็ก ๆ ที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมวัยรุ่นและไม่วัยรุ่น ขอแค่มีใจรักการท่องราตรี

โปรดปรานพาร่างอวบอิ่มของตนเองลงจากรถหรูสีครีม รถที่มีคันเดียวในจังหวัด รถซึ่งพ่อครูสถิตคุณเน้นย้ำให้เอามาในคืนนี้โดยให้เหตุผลว่า

ใครเห็นจะได้รู้ว่าเป็นคนของค่าย ส อรุณ

เอาล่ะ คงจริงอย่างที่พ่อครูบอกมา เพราะเพียงรถเลี้ยวควับเข้าลานจอด รถทุกคันจงใจหลีกทางให้จอดทันทีพร้อมบอดี้การ์ดวิ่งมาถึงตัวรถเปิดประตูให้อีกด้วย

“จังหวัดนี้มันเล็กน่ะเจ้โปรด อย่าคิดมาก”

เทียนหอมพูดขึ้นอย่างรู้ใจว่าโปรดปรานกำลังคิดอะไร เธอดึงชายเดรสตัวสั้นลงอีกนิด ชุดเที่ยวในคืนนี้โปรดปรานต้องไปขอยืมมาจากเทียนหอม เพราะชุดที่เธอนำติดตัวมาด้วยมีแต่เสื้อกีฬา จึงทำให้ชุดเดรสสั้นเกินไปสำหรับเธอ และยังเล็กจนรัดสัดส่วนอวบอิ่ม

“ลุงพรตคะ กลับก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวส้มโทรให้มารับค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ พระแสนกำชับมาให้อยู่รอรับกลับเลยครับ อีกอย่าง” ลุงพรตเหมือนอมยิ้มด้วยขณะพูด “สั่งมาว่าห้ามเกินห้าทุ่มครับคุณส้ม”

“ห้าทุ่ม! เหลือเชื่อเขาเลย” เทียนหอมทิ้งมือลงข้างตัวแสดงออกว่าเซ็งเต็มที่ แต่เพราะเทียนหอมเป็นคนอารมณ์ดีและคิดแง่บวกเสมอ เธอจึงสลัดความหงุดหงิดที่พี่ชายคนดีทิ้งไว้ให้แล้วยิ้มออกมา ฉุดแขนโปรดปรานให้เดินเข้าไปในร้าน

“ถ้างั้นเราเหลือเวลาส่องหนุ่ม ๆ แค่สองชั่วโมง”

โปรดปรานถูกแรงฉุดของเทียนหอมให้เร่งฝีเท้าเข้าไปในร้านที่ซึ่งสลัวและดูอลหม่าน เธอใช้คำไม่ผิดแน่เพราะเพียงเธอและเทียนหอมก้าวเข้าไปในผับแห่งนี้ ทุกแห่งหนดูเหมือนจะพุ่งความสนใจมาทางเธอทั้งหมด

“น้องหอม น้องหอม” เสียงทุ้มตะโกนดังก่อนที่โปรดปรานจะหันไปเห็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา สูงเล็กน้อยตัวหนา

“อ้าว พี่จอม ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ตั้งแต่เรียนจบ”

“มากับใคร พี่แสนล่ะ”

“พี่แสนบวชอยู่ค่ะ นี่เจ้โปรด”

โปรดปรานยิ้มให้เพียงเล็กน้อย นิสัยพวกไม่ชอบสุงสิงกับใครมันแก้ไม่หายจึงแสร้งทำทีชงเหล้ายกดื่ม ลอบสังเกตว่าคนชื่อจอมดูท่าจะชอบน้องเทียนหอม หรือว่าเขาไม่รู้ว่าเทียนหอมหมั้นแล้ว

ยกดื่มไม่กี่แก้วกำลังจะสนุกเริ่มออกลวดลายพลันเห็นชานนท์เดินลัดแหวกนักท่องราตรีตรงมาที่โต๊ะ ทั้งทำสีหน้ากินเลือดส่งให้คนชื่อจอม

ป้าบ!!

“ไง จอม จำพี่ได้ไหม” ชานนท์เอามือพาดไหล่ทั้งตบแต่คงลงแรงหนักมือไปหน่อยตามประสานักมวย ไหล่คนชื่อจอมจึงได้เอียงไปข้างหนึ่ง ทั้งหน้าถอดสีจนซีด

“พี่ชานนท์”

“ไม่เจอนานเลย เห็นว่าติดปลัดเหมือนพ่อ”

“คะ ครับ”

“ฝากความคิดถึงถึงพ่อด้วยนะ ว่าง ๆ พ่อครูจะไปเยี่ยม”

โปรดปรานมองลูกกระเดือกคนชื่อจอมขยับกลืนน้ำลาย จึงขมวดคิ้วสงสัย นี่มันเรื่องอะไรกัน อยากจะเอ่ยถามแต่คงไม่ใช่เวลา และดูท่าคนชื่อจอมรีบร้อนขอตัวออกจากโต๊ะไปทันที

“พี่ชานนท์ มากับใคร ทอฝันล่ะ”

“ทอฝันมาไม่ได้ ท้องอยู่ไงจำไม่ได้เหรอ”

“เออใช่ ว่าแต่ว่า พี่มาทำไม”

“ก็ใช่ว่าจะอยากมา อ้าว หวัดดีเจ้โปรด ไม่ทันเห็น” ชานนท์เอี้ยวมาเห็นโปรดปรานแล้วทำตาโต “วันนี้เจ้โปรดแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดนะครับ”

“อืม ก็มาเที่ยวจะให้ใส่กางเกงยีนส์เสื้อกีฬาคงไม่ได้”

“ฮ่ะ ฮ่า ปากเจ้โปรดนี่ไม่เบาเลยนะครับ” ชานนท์ชงเหล้าให้ตัวเองก่อนจะหันไปหาเทียนหอมซึ่งยังหน้าบึ้งรอคำตอบ “ก็พระแสนโทรอยู่นั่น เซ้าซี้จนพี่รำคาญ จะให้มาเฝ้าน้องส้มให้ได้”

“ส้มโตแล้วนะพี่ชานนท์ ยี่สิบสามปี ทำงานหาเงินเองได้แล้ว”

“พี่ก็บอกพระแสนแบบนั้นแหล่ะ แต่ส้มก็รู้ว่าพระแสนเป็นคนยังไง อืม..จริงสิ” ชานนท์หันมาทางโปรดปราน “ผมไม่ได้เข้าไปที่ค่ายช่วงนี้เพราะทอฝันเขาใกล้คลอด เลยไม่รู้ว่าถึงวันรวมค่ายแล้ว”

“อืม แค่วันรวมค่าย แต่อีกสี่เดือนจะถึงวันชิงแชมป์ถ้วยพระราชทาน ค่าย ส อรุณส่งใคร”

ชานนท์แสร้งยกเหล้าขึ้นดื่มหันไปอีกทาง เพราะรู้ว่าตัวเองไม่สิทธิ์บอกถ้าเฮียเสือไม่อนุญาต

“ชานนท์! ไม่ช้าก็เร็วเจ้ก็รู้อยู่ดี ขอรู้ล่วงหน้าจะได้เตรียมรับมือได้ทันไม่ได้หรือไง”

“อยากรู้ก็ถามเฮียเองสิ”

โปรดปรานสะดุ้งโหย่ง ไอร้อนด้านหลังมาพร้อมท่อนแขนโอบเข้าเอว แล้วยังหน้าแกร่งที่โน้มลงหัวไหล่เอียงหน้ากระซิบที่ข้างหู วางฝ่ามือบนหน้าท้องแนบสนิทอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ

โปรดปรานเลื่อนสายตาไปทางเทียนหอมและชานนท์ที่ดูเหมือนพร้อมใจกันหันหน้าไปทางเวทีแล้วเต้นอย่างเดียวเอาเป็นเอาตาย เธอจึงตั้งใจดึงมือเขาออกแต่พลาดท่า

คงเหมือนเมื่อสี่ปีที่แล้ว ข้อมือเธอถูกเขาจับพลิกง่ายดายหมุนให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้าข้อมือถูกจับไพล่หลัง

เธอว่าความผิดพลาดน่าจะเกิดจากความลำเอียงของผู้ที่สร้างผู้ชายคนนี้ขึ้นมา

นัยน์ตาของเธอจ้องมองดวงหน้าแกร่งผมหวีเรียบเสยไปด้านหลัง เสื้อตัวในคือเสื้อยืดสีขาว ส่วนตัวนอกคือเสื้อหนังสีดำอย่างผู้ชายแท้ ๆ กางเกงยีนส์สีอ่อนมีรอยขาดเล็กน้อย

เขาแต่งตัวผิดไปจากที่เธอเคยเห็นโดยสิ้นเชิง ผู้ชายเจ้าระเบียบเรียบร้อยที่เธอเคยเห็น เคยได้ยินมา ไม่ใช่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

สิวากรจดจ้องเธอเช่นกันด้วยแววตาเสือหิว มองจนหน้าท้องเธอหดเกร็ง เธอจึงรีบเบี่ยงหน้าหนีเมื่อเขาโน้มศีรษะลงมา อีกนิดเดียวเท่านั้นจะโดนปากเธออยู่แล้ว แต่กลายเป็นว่าริมฝีปากยั่วใจไถลลงแก้มเนียนนุ่มแทน ขยับเบา ๆ ลงปลายคาง เธอได้กลิ่นน้ำหอมอีรอส

เธอไม่รอดแน่คืนนี้!

“เฮียเสือ ไม่ดื่มเหล้าก่อนเหรอคะ”

“อืม..ไม่จำเป็น เฮียไม่ต้องย้อมใจ” เขาเลื่อนริมฝีปากขึ้นใกล้ขอบปากเธอแล้ว “หรือว่าเจ้โปรดชอบคนเมา”

“เปล่าค่ะ”

“ดี เฮียก็ไม่ชอบผู้หญิงเมา”

โปรดปรานขยุกขยิกขืนแรง จะเบี่ยงไปทางซ้ายปากเฮียเสือก็ตามติด เบี่ยงไปทางขวายังสู้ไถลพรมขบเบา ๆ เรื่อย ๆ แล้วนี่มันกลางผับชื่อดังของเมืองอุบล ตัวสิวากรเองก็ดังใช่ย่อย

“เฮียเสือ หยุดก่อน นี่มันกลางผับนะ”

“แล้วไง ใครจะสนกัน”

สิวากรเลื่อนริมฝีปากตามโปรดปราน เธอเบี่ยงซ้ายขวาจนเขารำคาญ พอกำลังจะได้ที่อีกนิดเดียวขอบปากของเราจะสัมผัสกันเสียทีพลันสายตาเหลือบขึ้นเห็นเทียนหอมยืนมองตาโตแต่ปิดปากหัวเราะคิกคัก

หมดอารมณ์! เขาเลือกคำไม่ผิด น้องสาวตัวดีไม่มีทีท่าว่าจะรักษามารยาทด้วยการหันหลังกลับไป เขารีบยืดกายขึ้นตรงทันทีเมื่อมองตามมือเล็กเรียวของน้องสาวบุญธรรมคว้ามือถือขึ้นเพื่อถ่ายคลิป

“เฮียว่าเรากลับเลยดีกว่า”

“กลับเลย อะไรนะ แต่โปรดเพิ่งจะเข้ามาได้ไม่ถึงชั่วโมง”

“นานพอแล้ว ขืนอยู่ในนี้นาน ๆ เนื้อตัว หัวหูจะมีแต่กลิ่นบุหรี่”

โปรดปรานหรี่ตาลง อะไรกัน! ทีตัวเองสูบบุหรี่วันละหลายตัว แต่พอเข้ามาในผับกลับบอกว่าเราจะมีกลิ่นบุหรี่

“แล้วทีเฮียเสือล่ะ ยังสูบบุหรี่”

“เฮียสูบบุหรี่ ใช่ แล้วเกี่ยวอะไรกับกลิ่นบนตัวเจ้โปรด”

“บนตัวโปรด?” เธอเน้นเสียงส่งสายตาสงสัย

“เฮียมีกลิ่นบุหรี่ยังไม่เท่าไรนี่ แต่ถ้าเจ้โปรดมีกลิ่นบุหรี่ เฮียคงต้องให้อาบน้ำใหม่”

คราวนี้โปรดปรานถึงเข้าใจว่าสิวากรหมายถึงอะไร จึงสะบัดมือขึ้นทุบอกเขาไปครั้งหนึ่ง และในผับมืดพอจึงทำให้สิวากรไม่เห็นว่าพวงแก้มของเธอแดงซ่านจนร้อน

“อ้าว อะไรกัน” เขารวบข้อมือโปรดปรานไว้แล้วออกแรงดึง หันไปหาเทียนหอม “เฮียพาเจ้โปรดกลับก่อนนะ”

สิวากรไม่รอให้เทียนหอมหรือชานนท์ได้เอ่ยร่ำลา ฉุดข้อมือโปรดปรานดึงออกไปนอกผับตรงไปทางลานจอดรถ เสียแต่ว่าดันเป็นที่สำหรับจอดรถบิ๊กไบค์

“เฮียเสือ!”

“ร้องเสียงหลงเลย มีอะไร” สิวากรปล่อยมือแล้วในที่สุด กำลังวาดท่อนขาขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์ของสุดแสนคันเก่าที่ยกให้ชานนท์ไปแล้ว

“นี่มันรถบิ๊กไบค์”

“อืม แล้วไง” สิวากรเอี้ยวหน้าไปมอง

“แล้วโปรดจะขึ้นยังไง ดูโปรดสิ”

สิวากรไล่สายตาพยัคฆ์คมกล้าและล้ำลึกขึ้นทีละน้อย ยามอยู่ในผับเขาเห็นไม่ชัดเท่าไรนัก แต่พอออกมานอกร้าน สว่างจนทำให้เขามองเรือนร่างอวบอิ่มตรงหน้าถนัดตา

ค่ำนี้โปรดปรานดูผิดแผกไปจากเดิมอย่างมากจนชีพจรเขาโลดแรง ชุดท่องราตรีตัวสั้นถ้าจำไม่ผิดเป็นของเทียนหอม และเพราะเทียนหอมสูงกว่าทั้งบอบบางกว่า จึงทำให้เดรสชุดนี้เมื่ออยู่บนตัวโปรดปรานแล้วกลายเป็นรัดไปทุกส่วนสัด ทั้งสั้นจนเกือบเสมอ...

“อืม สวยดี”

“เฮีย! โปรดใส่กระโปรง”

“แล้วยังไง ขึ้นคร่อมได้ เฮียเคยเห็นน้องส้มนั่งคร่อม”

เธออึ้งงัน เธอไม่กล้าบอกสิวากรแม้แต่น้อยว่าเธอเกลียดรถบิ๊กไบค์มากขนาดไหน ตั้งปณิธานไว้แล้วว่าชาตินี้ทั้งชาติเธอจะไม่ยอมนั่งมันเด็ดขาด แต่เพราะเธอเป็นพวกหยิ่ง ฉะนั้นเธอจึงโทษเรื่องอื่น

“ไม่ ๆ คนอื่นจะเห็นกางเกงในโปรด”

สิวากรนิ่งงันไปชั่วอึดใจ เงียบจนโปรดปรานสงสัย เธอเห็นเพียงใบหูสิวากรจู่ ๆ แดงก่ำขึ้นคล้ายพระแสนเมื่อกลางวัน ก่อนจะถอดเสื้อหนังออก ดึงเธอไปใกล้แล้วจัดแจงใช้แขนเสื้อพันรอบเอวเธอไว้ผูกให้อย่างดี

“เอาล่ะ ที่นี่เจ้โปรดก็หมดทางเลี่ยงแล้ว”

โปรดปรานถลึงตาใส่ เหมือนว่าสิวากรรู้จักเธอดีเกินไป แต่จะให้เธอทำท่าทางเหมือนสาวน้อยกระฟัดกระเฟียดมันก็ไม่ใช่ตัวเธอ โปรดปรานจึงพาร่างตัวเองปีนขึ้นไปนั่งคร่อมด้านหลัง

“อุ้ย”

สิวากรคว้าข้อมือทั้งสองข้างให้โอบเอวจนทรวงอกนุ่มนิ่มกระแทกแผ่นหลัง เขาเอี้ยวคอไปด้านหลัง

“กอดให้แน่น ๆ ล่ะ เดี๋ยวตกขึ้นมาเฮียไม่มีปัญญาทำลูกสาวสวย ๆ แบบนี้คืนพ่อปลื้มนะ”

โปรดปรานรีบซบหน้าลงกลางหลังกว้าง นี่เขาแกล้งว่าเธอหรือชมว่าสวยกันแน่ แต่ความคิดยังไม่ทันถึงไหนก็รู้สึกเกร็งตัวเมื่อบิ๊กไบค์เคลื่อนตัวออกจากผับ

ด้วยความกลัวจึงขย้ำเสื้อยืดจนแน่นแล้วพบว่าแผ่นอกด้านหลังกำลังกระเพื่อม

“เฮียเสือหัวเราะเยาะโปรด”

“เปล่าสักหน่อย”

“แต่เฮียเสือหัวเราะ”

“หัวเราะ แต่ไม่ได้หัวเราะเยาะเจ้โปรด โน้น...หมามันนอนหนาวอยู่โน้น ดูแล้วตลกดี”

โปรดปรานเอียงศีรษะชะเง้อออกมามองไปยังมุมข้างทาง ตรงที่เหล่าสุนัขพันธ์ทางกำลังนอนเล่นสบายใจ แต่มองแล้วก็ไม่เห็นว่ามันจะน่าตลกตรงไหน

“มุขนี้ไม่ผ่านนะเฮียเสือ”

“อืม มุขไหนนะ”

“ก็มุขโยนความผิดให้หมาน่ะสิ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

คราวนี้เฮียเสือสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง และเธอได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะดังจนแทบตะโกน

“เฮียเสือควรหัวเราะให้บ่อย ๆ นะ”

“เฮียก็หัวเราะบ่อยนะ เพียงแค่เจ้ไม่ค่อยเจอเฮียต่างหาก เป็นเจ้โปรดต้องอยู่ข้างเฮีย” เขาคว้ามือเจ้โปรดมากุมไว้ตรงหน้าท้องตัวเอง “อยู่ใกล้ ๆ กัน แล้วเจ้จะรู้ว่าเฮียเป็นคนยังไง”