EP.3 ตาม 2/2

ฟาเรนท์...

หลังจากที่ฉันนั่งดื่มกับเพื่อน ๆ ได้สักพัก สายตาของฉันก็ปะทะกับใครคนหนึ่งที่เหมือนเคยเจอที่ไหนแต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก และดูเหมือนว่าเขากำลังมองฉันอยู่ตลอดเวลา เขาจะหันหน้าไปทางอื่นก็ต่อเมื่อฉันหันไปสบตากับเขาเท่านั้น

"เฮ้ยฟามึงกลับเองได้ใช่ปะ พวกกูนัดเด็กไว้เดี๋ยวไปต่อบนเตียงกัน"

เสียงไอ้สองหันมาพูดกับฉันขณะที่มันกำลังกระดกเครื่องดื่มสีสวยลงคอ

"เออ พวกแกไปเหอะสักพักเดี๋ยวฉันจะกลับแล้ว"

"ถ้ามึงไม่มีรถกลับหรือมีอะไร มึงโทรหาใครก็ได้นะในกลุ่มเรา"

ไอ้หนึ่งพูดพลางวางค่าเครื่องดื่มไว้ตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืน

"เออ ๆ พวกแกไปเหอะ"

"เอองั้นพวกกูไปล่ะ มึงก็กลับดี ๆ นะอย่าไปฉุดใครเขากลับบ้านด้วยล่ะมึง พี่ชายแม่งยิ่งโหด ๆ อยู่ด้วย"

ไอ้หนึ่งยังตะโกนกลับมาก่อนจะเดินตามกลุ่มเพื่อนไป

ปกติถ้าเลิกเรียนแล้วไม่ได้ไปไหนต่อหรือทำอะไร ฉันกับเพื่อนในกลุ่มก็จะพากันมาที่นี่ พอดื่มกันได้สักพักพวกเพื่อน ๆ ของฉันก็จะแยกย้ายกันไปแบบนี้แหละ ส่วนผู้หญิงตัวคนเดียวในกลุ่มอย่างฉันก็ต้องกลับแท็กซี่เองเพราะทุกครั้งที่มาดื่มฉันจะไม่ขับรถมา แต่จะกลับแท็กซี่ไม่ก็โทรให้ไอ้พี่ชายมารับ ถ้ามันมาอะนะ จะเอารถมาเองก็กลัวเมาจนขับกลับไม่ไหวน่ะสิ

"นายกำลังตามฉันอยู่นะ?"

ฉันพูดขึ้นขณะที่เดินออกมาจากมุมมืดของลานจอดรถ คนที่เดินตามฉันมาถึงกับชะงักเพราะไม่คิดว่าฉันจะรู้ตัวว่าถูกเขาตาม และนายนี่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ฉันพอจะจำเขาได้แล้วล่ะ ไอ้ผู้ชายที่แย่งพี่สะใภ้กับไอ้พี่ของฉันนั่นเอง

"ก็ไม่ได้ติดป้ายว่าห้ามตามนี่"

คนถูกจับได้พูดขึ้นพลางทำหน้าทำตาไม่สนโลก กวนตีนฉิบหายไอ้หน้าวอกนี่

"นายตามฉันมาทำไม"

ฉันถามต่อก่อนจะกอดอกยืนพิงรถข้าง ๆ เอาไว้เมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักยืนต่อไม่ไหวแล้ว แต่ก็ไม่อยากให้คนตรงหน้ารู้ ได้แต่เก็บอาการเอาไว้

"ชอบน่ะก็เลยตาม"

หน้ากวนตีนมาก

"ฉันไม่มีเวลาจะมาพูดไร้สาระกับนายนะ มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมา"

ฉันบอกปัดความรำคาญก่อนจะสะบัดหัวไปมาเพราะรู้สึกมึนหัวเข้าไปทุกที

"ฉันชอบเธออะ เป็นแฟนกันนะ"

เฮ้ยจะบ้าเหรอ!

"เหอะ ไร้สาระ"

ฉันบอก

"ตกลงเธอเป็นแฟนฉันแล้วนะ"

ไอ้ขี้ตู่

"คบเด็กอะ ระวังใจแตกนะพี่"

"กำลังอยากแตกพอดีเลย"

หมับ!

"ว๊าย! นี่นายปล่อยฉันนะไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย ช่วยด้วย!"

ฉันบอกคนที่ยกร่างฉันพาดไหล่เขาเอาไว้ก่อนจะดิ้นไปมาและร้องให้คนช่วย แต่เหมือนกับว่าที่ทำอยู่จะไม่ได้ผลเพราะไม่มีใครอยู่แถวนี้สักคน

"เก็บเสียงไว้ร้องเรียกชื่อพี่บนเตียงดีกว่าคนสวย"

คนที่แบกฉันไว้พูดขึ้นก่อนจะหมุนตัวพาฉันเดินไปที่ไหนสักที่

"นี่ปล่อยฉันนะไอ้บ้า บอกให้ปล่อยไง!"

ฉันดิ้นไปมาพลางทุบไหล่เขารัว ๆ

"ปล่อยแน่ แต่ปล่อยในนะ"

อ๊ากก! ไอ้บ้านี่!

"นี่ไอ้โรคจิต แกจะเอายังไงกับฉันห๊ะ!"

ฉันตะโกนทั้ง ๆ ที่ดิ้นไปมาอยู่บนไหล่กว้างของคนที่แบกฉันไว้ด้วยความโมโห

"เอาหรอ แก้ผ้าก่อนไงแล้วค่อยเอา"

ลากเข้าสิบแปดบวกตลอดเลยไอ้หมอชั่ว!

"นี่นาย! ฉันจะไม่ทนแล้วนะ"

ฉันบอกด้วยความโมโหเมื่อคนที่แบกฉันเอาไว้วางฉันลงข้าง ๆ รถยนต์สีดำคันงามคันหนึ่ง

"ไม่ทนงั้นหรอ ก็ดีเพราะฉันก็จะไม่ทนเหมือนกัน งั้นเอามันในรถนี่แหละ"

"กรี๊ด! ไอ้บ้าปล่อยฉันนะ ไอ้ธันวาฉันบอกให้นายปล่อยฉันไง"

ฉันทั้งร้องทั้งดิ้นอย่างสุดแรงเมื่อคนตรงหน้าดันตัวฉันเข้ามาในรถก่อนจะตามมาคร่อมร่างฉันเอาไว้แล้วปิดประตูลง

"หืม? ฟาเรนท์สุดสวยรู้จักชื่อพี่ด้วย น่ารักจัง"

คนที่คร่อมร่างฉันอยู่พูดขึ้นพลางกระตุกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ใส่ฉัน จะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะก็นายน่ะแย่งพี่สะใภ้ฉันไปไง!

"ธันวา นายปล่อยฉันไปเถอะนะ"

ฉันเปลี่ยนมาพูดจาอ้อนวอนเขาเผื่อเขาจะเปลี่ยนใจ เพราะถ้าเกิดไอ้พี่มันรู้ว่าฉันยุ่งเกี่ยวกับไอ้ธันวาบ้านี่ ไอ้พี่มันต้องฆ่าฉันแน่ และตอนนี้ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะโดนข่มขืนด้วย

"ปล่อยแน่ครับ แต่ปล่อยในนะครับคนดี"