สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ ตอนที่ 4

ตะวันบ่ายคล้อยเข้าไปแล้ววันนี้กันต์ศิตางค์ต้องเข้าไปในสวนผักเพื่อดูการดูแลรักษาของผักแต่ละประเภท เธอต้องคอยศึกษาไปทีละชนิดทีละอย่างอย่าสนใจโดยมีบิดาเป็นคนคอยชี้แนะ                                           

  อาชีพการเกษตรพื้นบ้านที่ครอบครัวเป็นเจ้าของเป็นเพียงธุรกิจเล็กๆ แต่มันก็ทำรายได้พอสมควร นั่นเพราะบรรดาลูกค้าต่างพอใจในชื่อเสียงของชนชาติรวมถึงคุณภาพของสินค้าด้วย

เมื่อคืนหญิงสาวยอมรับว่านอนไม่หลับเลยเธอกระสับกระส่ายใจสั่นระรัวจนปิดตาให้หลับไม่ลง เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้ใกล้ชิดกับเธอแบบถึงเนื้อถึงตัวตั้งแต่กลับมารอบนี้

ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ว่ามันพานให้คิดถึงบทรักครั้งยังคบหาเป็นคนรักกันอยู่

ใช่...เธอไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์เธอเป็นของเขาไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนด้วยความไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก ตอนนั้นเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ติดอยู่ในวังวนแห่งฝันหวานเชื่อมั่นว่ารักแท้มีอยู่จริง  ที่สุดแล้วมันกลับทำให้เธอต้องตกนรกอเวจีไปชั่วชีวิต จมอยู่กับความเจ็บปวดช้ำใจไปชั่วกัปชั่วกัลป์

“จีนัส...จีนัสเป็นอะไรหรือเปล่าลูก”

“คะ...คุณพ่อ คือไม่ได้เป็นอะไรค่ะ เมื่อกี้คุณพ่อว่าไงนะคะ” หญิงสาวหลุดออกมาจากความเหม่อลอย หันไปมองบิดาที่กำลังคุยอะไรด้วยก็ไม่รู้ เธอได้ยินเพียงเสียงแว่วๆ เมื่อสักครู่

“เมื่อกี้คุณอากรโทรมาบอกว่าจะมาทานข้าวที่บ้านกับเรา พ่อกำลังบอกลูกว่าเราต้องกลับกันแล้ว” หนุ่มใหญ่บอกกับบุตรสาวอีกครั้งหลังจากเขาพูดคนเดียวอยู่เป็นนานสองนานทั้งๆ ที่กันต์ศิตางค์ก็เดินเคียงคู่กันมาตลอด                                                                                                            “ค่ะ...ดีสิคะคุณพ่อจะได้คุยกับเพื่อนรู้ใจอีกแล้ว”

“คุณอากรเขาพาลูกชายมาด้วย...พ่อว่างานนี้ชักยังไงๆ อยู่นะ ใครไปโปรยเสน่ห์อะไรไว้รึเปล่าหนุ่มๆ ถึงได้ตามกลิ่นมาขอทานมื้อค่ำด้วยเนี่ย” มิวายคนเป็นพ่อจะกระเซ้าเย้าแหย่บุตรสาว

เขาผ่านโลกมามากและไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลกีดกันโอกาสของลูก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เคารพการตัดสินใจของเจ้าตัวเช่นกัน

“บ้าสิคะ คุณอากรคงมีธุระอยากคุยกับคุณพ่อมากกว่าเห็นถูกคอกันดีจัง”

“อืม...แต่เขาไม่เคยนัดทานข้าวที่บ้านเลยนะมีแต่ชวนออกไปข้างนอก”

“คุณพ่อล่ะก็แซวหนูอีกแล้วนะคะ เรารีบไปกันดีกว่าค่ะหนูจะได้ช่วยคุณแม่ทำกับข้าว”

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าสองพ่อลูกมารออยู่แล้ว กันต์ศิตางค์กับบิดาจึงไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะออกมาทำหน้าที่เจ้าของบ้านที่ดี หนุ่มใหญ่คู่หูทางธุรกิจต่างพูดคุยกันถูกปากเฮฮาปราศรัยลั่นห้องรับแขก โดยมีกิตติธัชนั่งฟังอย่างอารมณ์ดี

กันต์ศิตางค์เข้าไปช่วยมารดาปรุงอาหารร่วมกับแม่บ้านและอ้อบุตรสาวของนางรวมถึงจันทร์ แม่บ้านอีกคนคอยช่วยเป็นลูกมือ มื้อค่ำของบ้านวันนี้มีแขกพิเศษมาร่วมรับประทานอาหารด้วย เมนูเลยดูหลากหลายไม่เหมือนเช่นทุกวัน เธอรู้สึกเหมือนบรรยากาศเก่าๆ หวนกลับมาอีกครั้ง

นานแล้วที่บ้านหลังนี้คงไม่ได้ครื้นเครงกันซักเท่าไหร่...

“จันทร์...คุณธีร์กับย่าหยามากันรึยังนี่ก็มืดค่ำแล้วสองพ่อลูกนี่น่าตีนักยังไม่ยอมกลับกันมาอีก” จิตนารีเอ่ยถามแม่บ้านที่ช่วยทำงานให้กับเธอ

“ยังค่ะพี่นารี คนพาลูกไปสมัคเรียนคงเยอะค่ะอีกอย่างคุณธีร์ก็เป็นผู้ชายคงไม่คล่องเท่าไหร่กับเรื่องแบบนี้นะคะ”

“อืม...ฉันบอกแล้วว่าให้ฉันไปด้วยก็ไม่ยอม ทำผิดๆ ถูกๆ ลูกไม่ต้องเข้าเรียนกันพอดี” จิตนารีหั่นผักบนเขียงต่อขณะที่ส่ายศีรษะอย่างหน่ายๆ ไปด้วย กันต์ศิตางค์แม้ไม่ยอมพูดหรือแสดงความคิดเห็นอะไร แต่เธอก็ฟังอยู่ มิน่าวันนี้ตั้งแต่เช้าถึงไม่เห็นสองพ่อลูกนั่นเลยที่แท้พากันไปสมัคเรียนนี่เอง

“จีนัสเดี๋ยวยกแกงนี่ออกไปก่อนนะลูกให้อ้อมันช่วยก็ได้ เหลือมัสมั่นไก่อีกอย่างเดียวก็เสร็จหมดแล้วไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยนะ เดี๋ยวแขกเขาจะคอย”

“หนูอาบน้ำแล้วนะคะแม่” หญิงสาวทำหน้าหงิกเมื่อถูกใช้เหมือนเธอมอมแมมเอาหนักหน้า

“เอาน่า...โดนกลิ่นแกงกลิ่นเนื้อเข้าไปน่าเกลียด ไปๆ ชักช้าไม่ต้องกินกันพอดี” กันต์ศิตางค์ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วออกไปตามคำสั่งมารดา เธอขึ้นไปบนห้องเพื่อดูความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะเดินลงบันไดเพื่อไปยังห้องอาหาร เสียงหัวเราะคิกคักทำให้เธอต้องหยุดฝีเท้าตรงขั้นบันได

“คุณจีนัส...” คุ้มขวัญยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อมตามที่ถูกสอนสั่งมาเธอหงอยลงถนัดตาทั้งๆ ที่เมื่อครู่ยังร่าเริงดีอยู่ แต่สรรพนามที่เธอเรียกทำให้คนเป็นพ่อที่อุ้มต้องหันมองหน้าหญิงสาว

“คุณเหรอ...ทำไมย่าหยาต้องเรียกป้าเขาว่าคุณด้วยครับลูก”

“ฉันให้เรียกเอง...ตามฐานะเด็กคนนี้ก็ควรเรียกฉันแบบนี้แหละ”       

“ไม่เกินไปหน่อยเหรอจีนัสนี่หลานเธอแท้ๆ นะ” ศิลาภินเริ่มออกอาการฉุนกับการแบ่งชั้นวรรณะของหญิงสาวตรงหน้า ที่เขาขอร้องเธอไว้คงไม่ได้ผลอะไรเลย

“หลานเหรอ...แค่เด็กที่เกิดจากความมักง่าย ฉันไม่เคยนับญาติ!” พูดจบหญิงสาวก็เดินสะบัดตัวผ่านสองพ่อลูกไป ศิลาภินพยายามข่มอารมณ์ขุ่นมัวในอกสุดขีด เพราะไม่อยากให้คุ้มขวัญตกใจไปมากกว่านี้ เขามองเด็กน้อยที่ก้มหน้าละห้อยด้วยความสงสาร คุ้มขวัญโตพอที่จะรู้ว่ากันต์ศิตางค์ไม่ได้ชอบใจเธอเสียเท่าไหร่ เพราะมักมองด้วยสายตาดุๆ ตลอดและไม่เคยพูดจากันแบบจริงจังสักครั้ง

“ย่าหยา...ไม่เป็นไรนะลูกพ่ออยู่นี่พ่อรักหนูนะ”

“ทำไมคุณจีนัสไม่คุยดีกับน้องหยาคะ”

“เอ่อ...ป้าเขาเป็นคนอย่างนั้นแหละ จริงๆ แล้วเขาเป็นคนใจดีมากเลยรู้ไหม”

“น้องหยาเป็นเด็กมักง่ายเหรอคะคุณพ่อ...เมื่อกี้คุณจีนัสบอก” คุ้มขวัญยังถามจ้อน้ำเสียงเศร้าหงอย ด้วยความเป็นเด็ก เธอแปลไม่ออก      หรอกว่าความหมายของคำพูดผู้ใหญ่หมายถึงสิ่งใด คงได้แต่นึกว่าตนเองถูกด่าว่าเท่านั้น

“ไม่ใช่หรอกจ้ะ...ย่าหยาจะมักง่ายได้ไง หืม...พ่อเคยบอกแล้วไงว่าบางครั้งเรื่องของผู้ใหญ่พูดไปลูกก็ยังไม่เข้าใจ รอให้โตอีกหน่อยแล้วค่อยๆ เรียนรู้นะ ตอนนี้...เราไปอาบน้ำกันดีกว่าคุณตาคุณยายรอแย่แล้ว”

“ค่ะ...น้องหยาหิ๊วหิวค่ะ” คุ้มขวัญจับหน้าท้องแล้วลูบๆ ยืนยันว่าที่เธอพูดมานั้นเป็นความจริง เด็กหนอเด็กใช้เวลาไม่นานพอเรื่องอื่นเข้ามาแทรกก็ลืมเรื่องเก่าได้แล้ว ศิลาภินมองลูกสาวตัวน้อยอย่างเขาลูบศีรษะเล็กทุยอย่างเอ็นดู พานนึกถึงคนใจดำที่กล้าสาดวาจาร้ายๆ ใส่เด็กน้อยไร้เดียงสาคนนี้ ถ้าเธอไม่ทำตามคำพูดเขาก็จะไม่ทำตามที่เคยรับปากเอาไว้เหมือนกัน