All Chapters of โซ่ดอกรัก : Chapter 21 - Chapter 30

ศิลาภินเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่มันอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างอดีตคนรักที่บัดนี้มีฐานะเป็นพี่เมียกับผู้ชายที่คอยมาเทียวไล้เทียวขื่อได้เป็นอย่างดีว่าพัฒนาไปถึงขั้นไหนกันแล้ว เมื่อกิตติธัชเดินไกลออกไปยังทางออกของสวนผักแล้วกันต์ศิตางค์จึงหันความสนใจมายังงานของตัวเองอีกครั้ง เธอเดินลัดเลาะออกจากแปลงถั่วฝักยาวที่สูงเลื้อยอยู่เหนือศีรษะ เพื่อไปดูต้นกล้าของผักกาดขาวที่เพิ่งจะลงเพาะชำไม่นานมานี้หญิงสาวไม่ได้สนใจหรือระวังตัวเพราะที่นี่เป็นอาณาเขตสวนผักของครอบครัวเธอทั้งหมด พอสิ้นอาณาเขตก็มีกำแพงสูงก่อกั้นอีกชั้นเพื่อความปลอดภัยแต่...ภัยกำลังคืบคลานเข้ามาโดยที่เธอไม่รู้ตัวและเตรียมรับมือกับมันไว้สักนิด“อุ๊ย!!” กำลังเดินอยู่เพลินๆ ข้อมือเล็กก็ถูกดึงกระชากจนของในมือหล่นเกลื่อนด้วยความไม่ระวังของคนถือ หญิงสาวรีบชักมือกลับและหันหน้ามามองยังต้นเหตุตามสัญญชาตญาณ แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการที่ถูกเขาบีบกำเอาไว้ได้“คุณ!! นี่คุณ...”“ใช่ฉันเองกันต์ศิตางค์ คิดว่าเป็นไอ้ชู้นั่นกลับมาต่อให้เหรอ” น้ำเสียงแข็งกร้าวกับใบหน้าที่ดุดันคือสิ่งที่เธอหันมาแล้วได้เผชิญศิลาภิน...เขามา

ร่างกายของหญิงสาวทุกตารางนิ้วถูกเขาจองตีตราความเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว ความสาวถูกรุกรานพร้อมๆ กับทรวงอกอวบหยุ่นก็ถูกอุ้งปากร้อนชื้นครอบครองอย่างตะกรุมตะกราม ศิลาภินไม่รั้งเวลาในการดำเนินเกมรักเขาสอดประสานตัวเองเข้าหาเธออย่างหนักหน่วงและเร่งจังหวะไปตามคลื่นพิศวาสที่ก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ เสียงครางระงมผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องหวีดแหลมในบางครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลงพร้อมๆ กับน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าของกันต์ศิตางค์“อย่าร้อง...” ชายหนุ่มที่ยังหอบฮักเพราะเสียแรงไปไม่ใช่น้อยพลิกลงนอนข้างๆ และใช้หัวแม่มือปาดน้ำตาตรงร่องแก้มให้เธอ เขายอมรับว่าสุขสมแต่ไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย การรอคอยจะได้ครอบครองเรือนร่างของหญิงอันเป็นที่รักอีกครั้งไม่ได้ถูกวางแผนให้เกิดขึ้นในสถานการณ์และสถานที่เช่นนี้ แต่เขาก็ระงับอารมณ์ทั้งหึงหวงทั้งโกรธนั้นเอาไว้ไม่ไหวจริงๆ หญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดกล้าทำร้ายจนให้เขาเจ็บเพียงเพื่อเธอจะโบยบินไปกับคนอื่น มันเป็นเรื่องที่ผู้ชายคนไหนๆ บนโลกนี้ก็ยอมไม่ได้“ปล่อย!! ไอ้คนสารเลวฉันเกลียดคุณ!! เกลียดที่สุด” กันต์ศิตางค์ที่นอนคู้ตัวบนพื้นแข็งๆ ที่ปูทับด้วยเสื้อจูด ใช้

“จีนัสเป็นอะไรลูก...ทำไมหน้าตาแดงมอมแมมแบบนั้น ร้องไห้มาเหรอ” ชนชาติที่เดินเข้าหาบุตรสาวด้วยเห็นความผิดปกติเมื่อกันต์ศิตางค์มีท่าทีลนลานคล้ายหนีอะไรบางอย่าง “เปล่า...เปล่าค่ะคุณพ่อหนูร้อนค่ะเลยเอาน้ำลูบหน้า คงเช็ดแรงไปหน่อยหน้าเลยแดง”“อ๋อ...อืม...แล้วนี่เห็นตาธีร์ไหม สงสัยเข้ามาตามพ่อแล้วหาไม่เจอเขาเอายาความดันมาให้”“...” หญิงสาวไม่ตอบแต่ทำหน้าผันหน้าไปยังบริเวณที่ชายหนุ่มผู้ถูกถามถึงยืนอยู่ แล้วลอบกลืนน้ำลายอย่าเจ็บแค้นชนชาติพยักหน้ารับรู้แต่ยังงงๆ ในท่าทีของบุตรสาว คนเป็นพ่อไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่ากันต์ศิตางค์ไม่ค่อยอยากพบเจอกับศิลาภินนักจึงแสดงอาการไม่พอใจออกมา ใครเล่าจะคิดเดาได้ไกลถึงเรื่องไม่ดีไม่งามที่เกิดขึ้น“หนูไปก่อนนะคะ เมื่อกี้ไม่หิวแต่ตอนนี้เริ่มหิวขึ้นมาแล้วจะไปหาอะไรกินหน่อยค่ะ”“อืมเอาสิ...ปิ่นโตที่แม่เขาจัดมาให้ก็วางอยู่กับพวกคนงานในโรงอาหารนั่นแหละ”“ค่ะคุณพ่อ...” พูดจบหญิงสาวก็เดินเลี่ยงสายตาขี้สงสัยของบิดาออกไปทางประตูทางเข้าทันที โชคดีได้หมวกปีกกว้างใบนี้มาสวมมันช่วยพรางไม่ให้ใครสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าเธอได้มากนักศิลาภินอยู่คุยกับพ่อตาอยู่ได้สักพั

“จีนัส...จีนัสเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ...ถึงบ้านแล้วนะ”“พี่พัฒ...เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะจีนัสกำลังคิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อยเท่านั้น” หญิงสาวรีบแก้ต่างให้ตัวเองเมื่อถูกทักขณะที่นั่งอยู่บนรถของกิตติธัชและเขากำลังมาส่งเธอที่บ้านวันนี้ทั้งคู่ออกไปทำธุระให้จิตนารี จึงมีโอกาสได้เข้าไปในตัวเมืองเพื่อเดินซื้อของและนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน นับว่าความสัมพันธ์นั้นหากมองจากภายนอกมีแต่จะพัฒนาขึ้น เพราะกิตติธัชมาคอยดูแลแวะเวียนมาหาตลอดไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือเวลาหญิงสาวออกไปทำงานในสวนกับบิดา ซึ่งชายหนุ่มก็ยังให้เกียรติเธอไปมาหาสู่กันก็อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ในบ้านตลอดแต่กันต์ศิตางค์นี่สิยังคงมีช่องว่างบางอย่างที่ที่ทำให้เขาไม่สามารถเข้าถึงความรู้สึกของเธอได้เลย หญิงสาวเหมือนจะยอมคบหากับเขาอย่างออกนอกหน้านอกตา ในขณะเดียวกันก็ยังรักษาระยะห่างให้คงที่แค่ความเป็นเพื่อนหรือพี่น้องเท่านั้น เธอไม่เคยแสดงออกกับเขาเหมือนว่าเป็นคู่รักเลยแม้แต่น้อยไม่ว่าคำพูดหรือการกระทำของเธอมันรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกว่าจริงๆ แล้วการที่เขาคอยดูแลเอาใจใส่เธอตลอดหลายเดือนมานี้มันมีแต่ความสนิทสนมจากคนที่ร่วมธุรกิจกันกลายมาเป็นเพื่อนกินเ

ร่างบอบบางทอดนั่งบนที่นอนอย่างหมดอาลัย พร้อมกับยกมือขึ้นมานับนิ้วตามจำนวนวันเธอเริ่มมีความผิดปกติ หญิงสาวถึงกับต้องกุมขมับและหงายหลังนอนบอนที่นอนกว้างอย่างเคร่งเครียด เลยมาแล้ว...มันเลยมาหลายวันแล้วเดือนนี้ประจำเดือนของเธอยังไม่มาเลย“ไม่หรอก...เป็นไปไม่ได้ ฉันต้องไม่ท้อง” น้ำเสียงเบาหวิวพร่ำบ่นกับตัวเองพึมพำ ถึงเรื่องที่ทำให้เครียดและหนักใจจนใครๆ ก็จับอาการได้ เธอสะเพร่าไม่น่าเลินเล่อเลยตอนนั้นน่าจะหายาคุมฉุกเฉินกินเสีย จะได้ป้องกันตัวเองในระดับหนึ่ง แต่เพราะมัวแต่เคียดแค้นชิงชังเขาจึงลืมเรื่องนี้ไปสนิท มานึกได้อีกทีเมื่อพบว่าประจำเดือนมันไม่มาเมื่อถึงเวลาของมัน และเธอ...ใจไม่กล้าพอจะตรวจหาความจริงด้วย “ไอ้บ้า...ไอ้คนบ้าเลวที่สุดสร้างปัญหาไว้ให้ฉันแล้วตัวเองแล้วก็ทิ้งไปสุขสบายอยู่คนเดียวทุกที”น้ำตาไหลลงทางหางตาเมื่อมโนความคิดบินไปถึงตัวต้นเหตุ เวรกรรมอะไรของเธอกันนะถึงได้ถูกเขาตามรังควานให้ชีวิตมีแต่ความทุกข์ตรมอยู่ร่ำไป ถ้าเกิดเรื่องที่กำลังกังวลเป็นเรื่องจริงเธอจะทำยังไงต่อไปดี จะเอาไว้สักวันเรื่องก็ต้องแดงขึ้นมาคนที่เสียใจคงไม่พ้นบิดาและมารดาที่ต้องอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านซ้