สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ ตอนที่ 5

เมื่อได้เวลาทุกคนต่างมารวมกันอยู่ที่โต๊ะอาหารศิลาภินกับบุตรสาวมาทันมื้อค่ำกับเขาพอดี สองพ่อลูกนั่งป้อนข้าวดูแลกันเหมือนทุกๆ วัน ชนชาติก็สนทนาอยู่กับคู่หูเช่นเคยดูเหมือนพวกเขามีเรื่องเล่าไม่มีจบสิ้นเสียที

กิตติธัชดูจะทำความสนิทกับกันต์ศิตางค์ได้มากขึ้น ทั้งคู่เริ่มคุยกันตักอาหารให้กันหัวร่อต่อกระซิก ซึ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่รวมถึงใครบางคนที่เหลือบมองด้วยความไม่พอใจเป็นระยะ

 ศิลาภินพยายามเก็บอาการตัวเองไม่ให้แสดงออกเกินหน้าเกินตา ทั้งๆ ที่อยากลุกไปกระชากว่าที่ศัตรูหัวใจมาซัดให้ล้มคาโต๊ะนี่สักหลายๆ รอบ

“อาหารอร่อยครับ นี่ทำกินกันเองทุกวันเลยเหรอครับ”

“ค่ะ เราทำกันเองทุกวัน วัตถุดิบเราก็มีเยอะแยะซื้อก็แค่พวกของคาว อย่าลืมซิคะบ้านฉันน่ะมีผักเป็นสวนๆ เลยอยากกินอะไรไม่เคยต้องซื้อหาค่ะ”

“ฮะๆ นั่นสิครับ ผมแค่ทึ่งนิดหน่อยเห็นทุกคนทำงานกันเหนื่อยๆ นึกว่าจะจ้างแม่ครัวกันเสียอีก”

“เรามีแม่บ้านคนหนึ่ง แล้วก็แม่ครัวกับลูกสาวมาช่วยด้วย น้าจันทร์กับพี่อ้อค่ะแกช่วยเราดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับงานบ้านอยู่แล้ว ก็...ช่วยๆ กันน่ะค่ะ คนละไม้คนละมือ” สองหนุ่มสาวยังคงพูดคุยกันตลอดเวลาที่นั่งรับประทานอาหาร เนื่องจากมีที่นั่งติดกันพอดีบรรยากาศดูเป็นกันเองจนเกินไปสำหรับใครบางคน                                                                         เมื่อมื้อค่ำอันแสนสุขผ่านลุล่วงไปแล้ว ทั้งหมดยกเว้นศิลาภินกับคุ้มขวัญต่างมานั่งเล่นดูทีวีกันในห้องรับแขกต่อ ก่อนที่สองพ่อลูกจะลากลับในเวลาดึกพอสมควร กันต์ศิตางค์เป็นคนเดินออกมาส่งทั้งคู่ที่รถ  เธอไม่รู้หรอกว่าทุกการเคลื่อนไหวถูกใครบางคนจ้องดูอย่างไม่วางตา

ศิลาภินแยกตัวจากทุกคนเพื่อนำคุ้มขวัญเข้านอน หนูน้อยเริ่มโยเยเพราะความง่วงและคิดถึงแม่เหมือนเคย พ่อลูกอ่อนอย่างเขาต้องดูและอยู่เกือบตลอดเวลา โชคดีที่มีแม่ยายและแม่บ้านคอยช่วยบ้าง ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเลี้ยงดูเด็กสามขวบคนหนึ่ง ที่เพิ่งขาดแม่ให้มีความรู้สึกเหมือนเธอยังไม่ขาดอะไรไป

เขาลุกจากเตียงของลูกสาวตัวน้อยหลังจากเธอหลับไปแล้ว สายตามมองผ่านหน้าต่างห้องลงไปด้านล่างยังลานจอดรถ เขาเห็นกันต์ศิตางค์เดินไปส่งสองพ่อลูก เธอเดินเคียงคู่ไปกับกิตติธัชโดยที่อากรนั้นเดินนำหน้าไปก่อนทำราวกับเปิดโอกาสให้สองหนุ่มสาว

 มือใหญ่ของเขากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน กลืนน้ำลายลงคอด้วยความเจ็บร้าวใจ

ยืนเหม่อมองออกไปแล้วพานคิดถึงความเพียบพร้อมของตายหนุ่มคนนั้นช่างแตกต่างกับคนมีตำหนิอย่างเขานัก แค่ฐานะทางสังคมก็กินขาดเข้าเส้นชัยทั้งๆ ที่ไม่ได้ลงแข่งแล้ว

ครั้งหนึ่งเขาเคยได้รับโอกาสจับจองหัวใจเจ้าของร่างงามนั่นแต่บัดนี้ทุกอย่างได้หลุดลอยไปแล้ว และไม่รู้ว่าจะไขว่คว้าคืนมาได้หรือเปล่า ถ้าได้...ก็คงยากเย็นแสนเข็ญเช่นกัน

ชายหนุ่มหลับตาลงคล้ายคนเหนื่อยหนัก นึกย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนที่ได้เจอกับเธอคนนี้ครั้งแรก เหมือนทุกอย่างดลใจบอกว่าเขาว่านี่แหละคือคนที่ใช่ทำหรับทั้งชีวิต เขาตกหลุมรักเธอทันที หลงใหลเธอในวินาทีแรกที่พบกันก็ว่าได้

แต่เดิมนั้นเขาเป็นแค่เด็กกำพร้าที่ทั้งบิดาและมารดาบังเกิดเกล้าเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ฐานะทางบ้านไม่ได้ดีนักญาติพี่น้องก็เอาแต่ผลักไสจะให้ไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

โชคดีที่อรนาถ มารดาของฉัตรชฎากับยายน้อยซึ่งเป็นแค่เพื่อนบ้านยอมรับเข้ามาดูแล ให้ความเมตตารักเขาเหมือนลูกหลานแท้ๆ ตอนนั้น   ฉัตรชฎายังเป็นเด็กน้อยวัยขวบกว่าๆ เท่านั้น เธอติดเขาแจเพราะคิดว่าเป็นพี่ชายแท้ๆ ทั้งคู่อายุห่างกันถึงเก้าปี

เขามีชีวิตใหม่อีกครั้งที่นั่น แต่ทุกอย่างก็ถึงจุดวิกฤติเกิดขึ้นอีกเมื่อต่อมาอรนาถล้มป่วย และเสียชีวิตในที่สุด ทิ้งเขากับฉัตรชฎาให้อยู่ในความดูและของยายน้อย

 แต่ด้วยวัยที่เหยียบเจ็ดสิบเข้าไปแล้ว หัวเรือใหญ่ก็คือลูกสาวก็มาจากไปเสียอีก ยายน้อยจึงไม่มีทางจะเลี้ยงพวกเขาให้อยู่รอดอย่างสุขสบายได้เลย ฐานะก็ไม่ได้อยู่ดีกินดีมากนัก

อาศัยตอนอรนาถยังมีชีวิตอยู่ทำข้าวแกงขายในตลาดพอหาเลี้ยงครอบครัวเท่านั้น เมื่อเงินทองที่ลูกสาวทิ้งไว้ให้ร่อยหรอลงทุกที ยายน้อยจึงตัดสินใจพาฉัตรชฎาไปให้บิดาแท้ๆ ของเธอเลี้ยงดู

ส่วนตัวเขาก็ยังคงอาศัยกับยายวัยชราทำงานรับจ้างหลังเลิกเรียนพอให้มีรายได้ ต่อมายายน้อยที่พึ่งเดียวของเขาก็มาจากไปอีกคน ตอนนั้นเขาอายุย่างเข้าสิบห้าปีเห็นจะได้ โชคยังดีที่ก่อนตายยายน้อยได้ขายบ้านและที่ดินตรงนั้นเพื่อนำเงินก้อนสุดท้ายให้เขาได้ใช้จ่ายในการเล่าเรียนหนังสือ

ซึ่งเขาก็เพิ่งมารู้ทีหลังตอนแกจากไปแล้วนั่นเอง...

 เด็กชายศิลาภินต้องระหกระเหินอีกครั้ง เขาไปขออาศัยอยู่กับหลวงตาที่วัด เพราะเงินก้อนสุดท้ายนั้นต้องเก็บไว้เป็นค่าเล่าเรียน เขาทำหน้าที่เด็กวัดทุกอย่างไม่เคยเกียจคร้าน จนสามารถเรียนจบมัธยมปลายได้อย่างใจฝันในที่สุด

หลังจากนั้นเขาก็เสี่ยงสอบเข้ามหาวิทยาลัยในตัวเมืองของอีกจังหวัดหนึ่งที่ฉัตรชฎาอยู่ เพราะความคิดถึงอยากเจอและอยากดูแลน้องสาวซึ่งเปรียบเสมือนญาติคนเดียวที่มี ตามคำสั่งเสียของทั้งอรนาถและยายน้อย

เขามีที่อยู่ของฉัตรชฎาที่ยายน้อยทิ้งไว้ให้ แต่ยังไม่มีโอกาสไปหาเพราะต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยตลอด จนผ่านไปหลายปีก็ยังไม่ได้เจอเสียที กระทั่งได้รู้ข่าวว่าเธอเรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ในตัวเมืองเช่นกัน เขาจึงไปหาเธอที่นั่นเมื่อสบโอกาส และสองพี่น้องต่างสายเลือดก็ได้เจอกันในที่สุด

วันนั้น...เขานั่งรอเธอที่ซุ้มของโรงเรียนหลังจากเข้าไปขอความช่วยเหลือจากฝ่ายวิชาการให้ช่วยตามตัวเธอมาพบ ฉัตรชฎาในชุดนักเรียนหญิงมัธยมต้นเดินคู่มากับเด็กผู้หญิงอีกคนรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ หน้าตาเธอสองคนคล้ายกัน แต่ฉัตรชฎาจะออกหวานกว่า ในขณะที่อีกคนดูเป็นสาวและสวย สวยมาก...

ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองคิดว่าเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เห็นหน้าเด็กมัธยมต้นแล้วใจสั่นไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอคนนั้นอาจจะรุ่นเดียวกับน้องสาวของเขาก็เป็นได้ และนั่นหมายความว่าเธอยังเด็กมากๆ

ฉัตรชฎาเห็นเขาครั้งแรกก็จำได้ทันทีแม้จะไม่ได้เจอมาเกือบสิบปีก็ตาม เพราะเธอเองก็คิดถึงและบ่นให้คนในบ้านฟังถึงพี่ชายคนนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และเธอก็แนะนำให้เขารู้จักกับพี่สาวร่วมสายเลือดของเธอ คนที่เขามอบหัวใจให้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น

กันต์ศิตางค์...

หลังจากนั้นพวกเขาก็ติดต่อกันตลอดรวมถึงได้รู้จักกับทางบ้านของเธอด้วย เขาเรียนจบคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มาด้วยเกรดเฉลี่ยพอตัวในเวลาต่อมา