สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ ตอนที่ 6

 ในขณะที่สองสาวพี่น้องก็เริ่มเข้าสู่วัยสาวเต็มตัวและยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เขาได้เข้าทำงานในบริษัทรับออกแบบแห่งหนึ่ง และยังคงติดต่อกับสาวๆ รวมถึงบิดามารดาของพวกเธอตลอด ชายหนุ่มได้รับความไว้วางใจจากทั้งชนชาติและจิตนารีเพราะเป็นคนขยันขันแข็งอ่อนน้อมถ่อมตนสุภาพและอ่อนโยน

เขาเฝ้ามองกันต์ศิตางค์มาโดยตลอดตั้งแต่ครั้งนั้นที่ได้เจอ คนเมื่อถึงเวลาอันสมควรจึงเดินหน้าสารภาพความในใจให้รู้ ด้วยความช่วยเหลือจากฉัตรชฎาที่ทั้งเชียร์ทั้งลุ้นทั้งคู่จนออกนอกหน้า ในที่สุดนางในดวงใจของเขาก็ใจอ่อนยอมคบหาด้วย เปลี่ยนฐานะจากพี่ชายเป็นคนรัก ในตอนที่เธอเข้ามหาลัยปีหนึ่ง                                                                               เขารักและถนอมกันต์ศิตางค์ราวเป็นสิ่งล้ำค่า พยายามทำงานเก็บเงินเพื่อสร้างฐานะไม่ให้เธอได้อับอายใคร บากบั่นจนได้เปิดบริษัทเป็นของตัวเอง เป็นบริษัทเล็กๆ ที่อาศัยเพื่อนๆ คอยให้ความช่วยเหลือเรื่องการติดต่อหางาน

เขาทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำไม่เคยเกี่ยง จะงานหนักหรืองานเบาเอาหมดรับหมดเพื่อที่ว่าพอเธอเรียนจบจะได้มีเงินไปขอเธอแต่งงาน และสร้างทุกอย่างที่ควรจะมีไว้รอ อย่างเช่นบ้านกับรถ

เมื่อความรักสุกงอมเต็มที่ความปรารถนาในตัวเธอที่พยายามฝืนเก็บไว้ก็ปะทุอย่างไม่อาจรอได้อีกต่อไป ในวันรับปริญญากันต์ศิตางค์ตกเป็นของเขาครั้งแรก เพราะถือว่าเธอได้บรรลุนิติภาวะและพร้อมสำหรับมีครอบครัวแล้วเขาจึงไม่ลังเลจะแสดงความรักผ่านสัมผัสทางร่างกายให้เธอได้เรียนรู้

เมื่อเธอเรียนจบได้หนึ่งปีต่อมาทั้งคู่เตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใช้ชีวิตครอบครัวร่วมกัน วางแผนจะแต่งงานในวันที่ศิลาภินมีทุกอย่างพอจะเชิดหน้าชูตาไม่ให้เธอต้องด้อยกว่าใครๆ

ไม่น่าเชื่อ...ก่อนวันงานเพียงสองสัปดาห์ ทุกอย่าง...ที่ร่วมกันสร้างมาเกือบสิบปี ต้องพังลงในวินาทีที่เขารู้ว่าฉัตรชฎากำลังตั้งครรภ์

เขา...ต้องออกมารับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำผิดพลาด เขาต้องชดใช้ความผิดทั้งหมดโดยไม่คิดโทษใครแม้จะต้องทนต่อความเจ็บปวดไปด้วยก็ตาม

ชายหนุ่มหายใจเข้าปอดลึกๆ อีกครั้งหลังจากคร่ำครวญถึงอดีตอยู่ในใจ เขาอยากย้อนเวลากลับไปเหลือเกิน ย้อนกลับไปวันเก่าๆ ที่มีแต่ความสุข รอยยิ้มเสียงหัวเราะของเธอยังติดตราตรึงใจเขาอยู่ทุกขณะจิต แม้จะไม่ได้เห็นมันมานานแสนนานแล้วก็ตาม ตอนนี้เขามีบางอย่างจะต้องทำ แม้มันจะผิดแต่หัวใจเรียกร้องเหลือเกิน ต้านทานยังไงก็ไม่อาจทนไหวอีกแล้ว

หญิงสาวเดินเข้าบ้านและขึ้นไปบนห้องนอนตัวเองเลยเพราะรู้สึกล้าเต็มที ช่วงนี้เธอต้องออกงานในสวนผักบ่อยมาก เรื่องเล็กๆ น้อยๆ หยุมหยิมของการเกษตรแบบผสมที่พ่อเธอทำมันอยู่ทุกวันดูเหนื่อยล้าจริงๆ ยามต้องลงสนามไปทำเองบ้าง

ประตูถูกเปิดออกและปิดลงเมื่อเจ้าของห้องก้าวเข้ามาอย่างเต็มตัว หญิงสาวบิดขี้เกียจและใช้มือทุบตรงต้นคอเบาๆ เป็นการผ่อนคลาย และเดินไปเปิดสวิตช์ไฟ

“อุ๊ย...อื้อ...”

“พี่เอง...สัญญานะว่าจะเงียบ” หญิงสาวที่ถูกจับล็อกมือและปิดปากด้วยมือใหญ่หนาพยักหน้าหงึกๆ เมื่อรู้ว่าคนร้ายที่จู่โจมเธอเป็นใคร

“นี่แน่ะ...ไอ้คนบ้า!!” มือเล็กกำเข้าหากันแน่นทุบไปยังชายหนุ่มในชุดนอนไม่ยั้ง เขาไม่ได้เจ็บหรอกแรงเท่ามดคันแค่นี้น่ะ แต่ก็ยังใช้มือกันไว้ป้องกันตัว

“พอแล้ว...จีนัสพี่เจ็บนะ พอก่อน!!”

“เข้ามาทำไม ทำอะไรบ้าๆ ฉันตกใจหมดเลยรู้ไหม ออกไปนะก่อนที่ฉันจะเรียกคุณพ่อคุณแม่ให้ขึ้นมาดู”

“ร้ายนัก...มานี่เลย” มือเรียวเล็กสองข้างถูกรวบเข้าหากันและตวัดเจ้าของให้เข้ามาอยู่ในกรงแขนของเขา รัดเธอไว้แน่นจนหายใจติดขัด

“ปล่อยนะ...คิดจะทำอะไรน่ะ”

“แค่มาคุย...” ใช่...เขาอยากคุยกับเธอ วันนี้ทั้งวันเขาไม่ได้เห็นหน้าหวานๆ นี้เลยเพราะต้องพาคุ้มขวัญไปสมัคเรียนตั้งแต่เช้า กลับมาตอนค่ำก็ยังมาเห็นภาพบาดตาบาดใจเข้าอีก เขาหักห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกแล้วกับการต้องทนดูทุกอย่างดำเนินไปอย่างที่ไม่อยากให้เป็น

“จะคุยอะไรล่ะ ก็คุยกันแล้วตั้งแต่เมื่อวาน” คำตอบที่อยู่ในใจคือ จริงๆ แล้วเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องใดสำคัญจะคุยด้วย จะบอกไปตรงๆ ว่าหึงโว๊ย!! คิดถึงโว๊ย!! ก็คงไม่ได้ ศิลาภินกลายเป็นคนปากหนักไปโดยปริยาย

“นี่คุณ...ฉันเจ็บนะปล่อยซะทีสิ” ชายหนุ่มรีบคลายวงแขนออก เมื่อสาวเจ้าโวยวายเขาไม่กลัวใครจะได้ยินหรอก ห้องนี้มันทึบมาก ขนาดตะโกนดังๆ ข้างนอกยังได้ยินแค่เสียงแว่วๆ เลย

“ไปรู้จักกับไอ้หมอนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่...”

“ใคร...คุณกิตติธัชกับพ่อเขาน่ะเหรอ” หญิงสาวถามย้อนกลับในขณะที่ตัวเธอยังถูกเขากอดไว้จากด้านหลัง แม้เขาจะคลายแขนออกไม่แน่นเหมือนในตอนแรกแต่เธอก็ยังขยับตัวไม่ได้อยู่ดี

“ยังจะมีใครอีก...ดูท่าสนิทกันจังเลยนะ” ศิลาภินขบกรามเข้าหากันอย่างหมั่นเขี้ยวทันที เผลอกอดร่างน้อยแน่นกว่าเจนเธอหันมามองหน้าอย่างเอาเรื่อง

“มันเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยเนี่ย...ที่จะมาคุยก็แค่เรื่องนี้ใช่ไหมไร้สาระมาก คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนะไม่ละอายแก่ใจบ้างรึไง”                                            “...” ชายหนุ่มนึกจุกกับคำนี้ขึ้นมาทันที เขาทำผิดอีกแล้วสินะผิดที่ไม่ยอมห้ามใจตัวเอง ผิดที่ไม่เคยหยุดรักเธอและอยากอยู่ข้างๆ เธอตลอดเวลา

“คุณทำอย่างนี้ทำไมอีก...มายุ่มย่ามอะไรกับฉันนักหนาเราจบกันไปตั้งนานแล้วจำไม่ได้รึไงและคุณก็เป็นคนเลือกให้มันจบเอง สิ่งที่คุณกำลังทำมันเหมือนยิ่งซ้ำเติมให้ฉันยิ่งจมดิ่งลงนรกเข้าไปทุกที คุณต้องการอะไรกันแน่อยากให้ฉันอยู่อย่างตายทั้งเป็นถึงจะพอใจใช่ไหม”

“เปล่า...ไม่ใช่นะจีนัส โธ่...อย่าร้องไห้สิพี่ไม่คิดจะทำให้เธอเสียใจเลยนะ” ศิลาภินละล่ำละลักหมุนคนตัวเล็กให้หันหน้ามาทางเขาใจไม่ดีเลยเมื่อเสียงสะอื้นนั่นส่งผ่านเข้าหู

“ฉันรู้ว่าคุณหาเรื่องเขามาในห้อง ฉันไม่ได้โง่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ”

“ไม่...ไม่โง่จีนัสของพี่ไม่เคยโง่เลย”

“ไม่โง่แต่ถูกคนไว้ใจสองคนหลอกสวมเขาให้กินหญ้าจนแทบสำลักตาย อย่างนั้นเหรอ” หญิงสาวจ้องตาเขา เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่คิดอาย

“ฉันจะบอกให้รู้นะ ฉันกำลังจะคบกับคุณกิตติธัช เพราะเขาเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ขนาดคุณพ่อยันยืนยันด้วยตัวเอง ฉันอยากไปจากตรงนี้คุณเข้าใจไหมฉันอยากลืม...”

“ไม่ได้นะ!! ทำอย่างนั้นไม่ได้นะจีนัส” ศิลาภินจับต้นแขนสองข้างของเธอเขย่าจนร่างบอบบางสั่นคลอน คำพูดของเธอมันทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า

“ทำไมจะไม่ได้...ตอนนี้ฉันเองก็ไม่ได้มีใครและเขาเองก็ยังโสด บอกตรงๆ ฉันคิดว่าถึงเวลาที่ฉันจะเริ่มชีวิตใหม่ได้แล้ว”

“แล้วพี่ล่ะ...จีนัสพี่ล่ะ เธอไม่รักพี่แล้วเหรอ”

เพี๊ยะ!! “หน้าด้านที่สุด คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้อายปากบ้างไหม” หญิงสาวสะบัดตัวและตวัดมือเข้าหาใบหน้าสุดแรงจนเขาหน้าหัน ก่อนจะต่อว่าตามซ้ำ

“กล้าตบพี่เชียวเหรอจีนัส...” ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะค่อยๆ หันมาทางหญิงสาวที่ยืนจ้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ทำไมต้องไม่กล้า ในเมื่อที่คุณทำกับฉันมันมากกว่านี้ด้วยซ้ำ...ออกไปจากห้องนี้ได้แล้วก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับคุณจริงๆ”

            “อยู่ใกล้พี่...เธอต้องทนฝืนใจมากใช่ไหม เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสี่ปีก่อนพี่ยอมรับว่าผิด พี่ขอโทษจริงๆ จะให้ทำยังไงก็ยอม เธอรู้ไหมพอเธอไปต่างประเทศพี่กับจีนเราก็แยกกันอยู่และไม่เคยเกี่ยวข้องกันเลย...จนถึงทุกวันนี้พี่ก็ยังไม่เคยมีใครเลยนะ”

ชายหนุ่มสบตากับเธอหวังให้คำพูดซึมซับผ่านสายตาคู่นี้บอกให้เธอรู้ว่าเขามีความจริงใจแค่ไหน

            “จะบอกว่าตลอดเวลามีแต่ฉันคนเดียว?”

            “ใช่...พี่มีแต่เธอ”

            “คุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอ ว่าทำให้ฉันเสียใจ อับอายผู้คนขนาดไหน ฉันอายเพื่อนฝูงญาติพี่น้องขายขี้หน้าชาวบ้านที่โง่ให้น้องแท้ๆ กับคนรักหลอกสวมเขาจนมีพยานเป็นเด็กนั่น ฉันอยู่กับคุณกับจีน ไว้ใจพวกคุณรักพวกคุณที่พวกคุณกลับตอนแทนฉันอย่างเจ็บปวดที่สุด คุณยังมีหน้ามาพูดว่ามีแต่ฉันอีกเหรอ”                                                                               

   หญิงสาวตวาดใส่หน้าเขาทั้งๆ ที่ยังร้องไห้อยู่ดวงตาของเธอฉายแววความเจ็บแค้นออกมาอย่างเด่นชัด มันทำให้เขาซึ่งถูกมองเจ็บแปลบจนแม้แต่น้ำลายก็กลืนไม่ลงด้วยความที่ความรู้สึกจุกอัดแน่นไปหมด

            “...” ศิลาภินหมดคำพูดเขาไม่รู้จริง จะต้องสรรหาคำไหนมาเอ่ยเพื่อปลอบประโลมเธอ แม้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะสร้างความเจ็บปวดให้ทุกคนแต่ก็ยังอยากให้หญิงสาวเชื่อในความรักที่เขามีต่อเธอ มันคงยังเหมือนเดิมและยิ่งจะมีมากขึ้นทุกวันๆ

            “คุณเลือกที่จะออกไปจากชีวิตฉันเอง...อย่ากลับมาทำลายชีวิตที่ฉันตั้งจะเริ่มต้นใหม่อีกเลย”

            “จีนัส...นี่คิดจะคบกับไอ้หมอนั่นจริงๆ เลยใช่ไหม”

            “ใช่!!” จริงๆ แล้วไม่ใช่ แค่อยากให้เขาเลิกวุ่นวายกับเธอเสียที หญิงสาวบอกกับตัวเองว่าเธอไม่อยากกลับไปจุดเดิมเพื่อให้ใครต่อใครดูถูกได้ว่าไม่มีปัญญาจะหา ต้องกลับมากินของเก่าที่น้องสาวทิ้งไว้ให้ก่อนตาย

            “ดี!! พี่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน”

            “อื้อ!!..” สิ้นเสียงทุ้มกระด้างหญิงสาวถูกกระชากมาปะทะแผงอก ริมฝีปากบางเฉียบถูกประกบจูบแล้วบดเบียดให้เธอรับเขาเข้าไปควานหาความหอมหวานภายใน ร่างเล็กดิ้นพรวดไม่ยอมง่ายๆ พยายามสะบัดหน้าหนีแต่ก็ไม่พ้นแถมยังถูกเขารัดไว้แน่นพอเดินไปยังที่นอนของเธอเอง

            “อ่อย...” กันต์ศิตางค์ยังคงดิ้นเพื่อให้ตัวเองรอดพ้น ใจเธอสั่นระรัวตัวเย็นเฉียบราวกับถูกน้ำเย็นๆ ราดไปทั่ว แล้วเขาก็ดันให้เธอหงายหลังล้มลงบนที่นอนก่อนที่ร่างใหญ่หนาจะทาบทับตามลงไป

            “เธอทำให้พี่บ้าจีนัส...เธอต้องรับผิดชอบ”

            “บ้า...ไอ้คนบ้าปล่อยนะ”

ศิลาภินไม่สนใจคำขับไล่ไสส่ง เขาตรึงเธอไว้ใต้ร่างแล้วเริ่มรุกด้วยริมฝีปาก เขาพรมจูบตั้งแต่หน้าผากมนได้รูปเรื่อยมาจนถึงริมฝีปากสีสดที่บวมเจ่อ ส่งจูบโรมรันให้เธอตั้งรับทั้งน้ำตา

            “คิดถึงจีนัส พี่คิดถึงเธอ” ชายหนุ่มยังคงเพ้อพร่ำ หายใจหอบกระเส่าอารมณ์ที่ค้างเก็บไว้แสนนานกำลังมารวมสร้างความเจ็บปวดให้ยิ่งนัก ชุดลำลองที่หญิงสาวสวมใส่ถูกร่นเรื่อยมาเมื่อการรุกรานไล่ต่ำลง เขาจับมือสองข้างของเธอทับไว้ใต้ร่างที่ถูกคร่อม ทับเธอไว้ทั้งตัวจนไม่มีทางให้ดิ้นรนหนี