สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ ตอนที่ 2

กันต์ศิตางค์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีที่มาถึงบ้าน วันนี้รู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัวเป็นพิเศษเนื่องจากออกภาคสนามนานไปหน่อย จากปกติที่แค่เดินๆ ดูพอหอมปากหอมคอแล้วก็กลับมาทำบัญชีต่อ

 หญิงสาวในชุดลำลองเดินลงบันไดเพื่อไปที่โต๊ะอาหารซึ่งทุกคนคงคอยอยู่แล้ว ในบ้านเธอมักเป็นคนที่ช้าที่สุด และคนที่บ่นอุบอิบกับการต้องรอคอยอยู่ร่ำไปเมื่อก่อนนี้ก็คือ ฉัตรชฎาน้องสาวแสนสวยของเธอนั่นเอง

แต่ต่อจากนี้ไป...คงไม่ได้มีเหตุการณ์นั้นอีกต่อไปแล้ว

“อ้าวจีนัสมาได้ซะทีนะเรานั่งสิพ่อหิวจะแย่อยู่แล้วนะ” ชนชาติเป็นคนเอ่ยทักเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา แต่สายตาของหญิงสาวกับจับจ้องอย่างขุ่นเคืองไปยังบุรุษอีกคนซึ่งมีย่าหยาน้อยนั่งหัวเราะร่าอยู่บนตัก

“เอ่อ...ธีร์เขาจะมาอยู่กับเราสักพักนะลูก เขาเพิ่งเคลียร์งานที่ค้างเสร็จตอนนี้ก็คงต้องมาดูแลย่าหยาสักระยะ เด็กขาดแม่ไปคนหนึ่งแล้วห่างพ่อเขาอีกคนสภาพจิตใจคงแย่ในช่วงใหม่ๆ แบบนี้ด้วย”

“แล้วทำไมไม่พากันไปอยู่ที่เลยเสียเลยล่ะคะ” กันต์ศิตางค์สวนทันควันเธอไม่เข้าใจว่าทำไมสองพ่อลูกถึงต้องมาอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปอีก ในเมื่อเขาก็มีบ้านของเขาแม่ของเด็กเสียไปแล้วก็ควรพาเด็กไปอยู่ด้วยถึงจะถูก

“ก่อนหน้านี้จีนเขาก็แยกกันอยู่กับตาธีร์นะ ย่าหยาก็อยู่กับแม่มาตั้งแต่อ้อนแต่ออก ถ้าจะให้ไปแม่ก็คงเหงาแน่ๆ อีกอย่างถ้าธีร์จะพาไปอยู่ด้วยใครจะได้ดูแล เขาก็ต้องทำงานบางทีต้องออกต่างจังหวัดอีกต่างหาก ย่าหยายังเล็กอยู่มากสงสารหลานตาดำๆ มันเถอะ” จิตนารีเอ่ยเสียงเรียบอย่างเป็นผู้ใหญ่

 เธอรู้ว่ากันต์ศิตางค์มีความหลังฝังใจกับครอบครัวน้องสาว แต่ทุกอย่างมันก็ผ่านไปนานเหลือเกิน อีกอย่างทุกวันนี้เธอก็กลายเป็นคนแก่ติดหลานไปเสียแล้วด้วย คงไม่ยอมให้ใครเอาไปเลี้ยงที่อื่นง่ายๆ หรอก

เหตุผลที่ให้ศิลาภินมาพักช่วยคราวก็เพื่อให้อยู่ปลอบขวัญลูกสาวขาดแม่ของเขาเท่านั้น พอล่วงเวลาไปสักระยะ หนูน้อยคงปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมที่ไม่มีมารดาคอยอยู่ข้างๆ ได้บ้าง

“ค่ะ...ตามแต่ใจทุกคนเถอะค่ะหนูไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอะไรอยู่แล้ว ขอตัวนะคะหนูไม่ค่อยหิว”

พูดจบหญิงสาวก็ลุกจากเก้าอี้ท่ามกลางสายตาที่มองอย่างลำบากใจของทุกคน เธอเดินออกไปจากห้องนั้นอย่างไม่แคร์ว่าใครจะคิดอย่างไร เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมามันบอกให้รู้ว่าทุกคนก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกของเธออีกแล้ว

“เอ้อ...เอายังไงล่ะทีนี้ ผมล่ะกลัวจริงๆ นะนารีกลัวจีนัสจะกลับไปอยู่เมืองนอกอีก...”

“เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่คะ คงต้องปล่อยไว้สักพัก เรื่องบางอย่างเขาก็ยังไม่ได้รับรู้ ให้เขาค่อยๆ ซึมซับไปทีล่ะนิดเถอะค่ะ อีกหน่อยมันคงช่วยลบบาดแผลในใจเขาได้บ้างถ้ารู้ว่าไม่ได้มีแต่เขาที่เจ็บปวดกับเรื่องนี้ ส่วนจะกลับเมืองนอกคงไม่หรอกค่ะเขาเป็นห่วงเราสองคน เขารู้ว่าพอจีนไม่อยู่ก็ไม่มีใครช่วยดูแลงาน เราต้องให้เวลาเขานะคะคุณ”

จิตรนาทีรีบอธิบายให้สามีคลายกังวล แต่ตัวต้นเหตุอย่างศิลาภิน กลับรู้สึกผิดมากเหลือเกิน ทุกอย่างเป็นเพราะเขา จึงได้ทำให้ทุกคนพลอยเดือดเนื้อร้อนใจกันไปหมด เมื่อไหร่หนอจะจบสิ้นเรื่องราวในอดีตที่โหดร้าย

 เมื่อไหร่...กว่าที่มันเลือนหายไปเสียที แม้จะผ่านช่วงเวลาไปตั้งสี่ปีมันก็ยังตามหลอกหลอนพวกเขาไม่หยุดหย่อนสร้างผลพวงให้หลายๆ คนต้องรับเวรรับกรรมทางความรู้สึกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ผมขอคุยกับจีนัสหน่อยได้ไหมครับ ผมอยากอธิบายกับเขาเอง”

“จะลองดูก็ได้ แต่แม่ขอเตือนไว้ก่อนนะธีร์เราควรจะตระหนักถึงฐานะของตัวเองเอาไว้ให้มากๆ อย่าได้คิดเป็นพระยาเทครัวรอบสองให้พ่อกับแม่ต้องอับอายชาวบ้านซ้ำแล้วซ้ำอีก ที่พูดเนี่ยไม่ได้หมายความว่าธีร์เป็นคนไม่ดีนะ แม่รู้ว่าธีร์เป็นคนยังไงถึงได้ไว้ใจให้มาอยู่ด้วยชั่วคราวทั้งๆ ที่จีนัสก็อยู่ในบ้านหลังนี้ แค่อยากเตือนเอาไว้ว่าทำอะไรก็ควรระวังตัวบ้างอย่าให้เขาเอาไปนินทาได้ว่า พอน้องสาวตายถ่านไฟเก่าของพี่สาวก็คุมาเผาเรือนทันที”

“ครับ...” ศิลาภินจุกกับคำพูดของจิตนารีไม่ใช่น้อย นั่นสินะเขาไม่ได้มีสิทธิ์อะไรในตัวหญิงสาวที่เปรียบเสมือนลมหายใจอีกแล้ว ฐานะระหว่างเขากับเธอกลายเป็นกำแพงอีกชั้นที่กีดกั้นหัวใจไม่ให้ส่งไปถึง แต่จะโทษใครได้ล่ะในเมื่อเขาเป็นคนเลือกทางเดินนี้ด้วยตัวเอง

มื้อเย็นผ่านไป ชายหนุ่มไม่ได้รีบร้อนในการหาจังหวะเข้าไปคุยกับพี่เมียซึ่งเป็นอดีตคนรัก เขารอให้เธอลงมานั่งเล่นที่สวนหลังบ้านในช่วงค่ำหลังจากเธอสั่งให้คนเอาอาหารขึ้นไปให้ทานบนห้อง ไม่บอกก็รู้กันต์ศิตางค์จงใจหลบหน้าเขา เธอเกลียดเขา แต่เขาก็พอจะเข้าใจมันสมควรเป็นอย่างนั้นที่สุดแล้ว

“จีนัส...” ศิลาภินเรียกชื่อหญิงสาวเสียงแผ่ว และเธอที่นั่งกอดอกเหม่อลอยอยู่ในซุ่มดอกไม้ก็หันมามอง เขาอยู่ในชุดลำลองกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดธรรมดา และเดินเข้าไปหาหญิงสาวมากขึ้นเมื่อเห็นเธอสะบัดหน้ากลับ

“พี่มีเรื่องจะคุยด้วย ได้ไหม” หญิงสาวหันไปมองเขาอีกครั้งเธอทำหน้าราวกับรังเกียจสุดฤทธิ์ ไม่ตอบกลับแต่ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้สนใจทำเหมือนไม่ได้ยินไม่เห็น ก็เขาไม่มีตัวตนสำหรับเธอไปตั้งนานแล้ว

“ขอพี่นั่งด้วยคนสิ...ไม่นานคุยจบแล้วพี่จะไป”

“นี่เรายังมีเรื่องเหลือให้คุยกันอีกเหรอ...เท่าที่ฉันจำได้มันควรจะหมดไปตั้งนานแล้ว”

“ไม่เอาน่า...พี่จะคุยเรื่องย่าหยาเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มยังยิ้มอบอุ่นส่งให้ขณะบอกจุดประสงค์ในการมาสนทนาครั้งนี้

“มีอะไรเหรอกลัวฉันฆ่าลูกคุณตายรึไง รักกันนักหวงกันนักก็เอาไปอยู่กันที่อื่นสิที่ นี่มันบ้านฉัน”

“แต่เป็นบ้านของย่าหยาเหมือนกัน ย่าหยาเกิดและโตที่นี่” น้ำเสียงเขาขุ่นขึ้น ไม่รอคำอนุญาตตรงไปนั่งตรงม้านั่งตรงข้ามกับเธอทันที

“งั้นฉันไปเองก็ได้...คราวนี้จะไม่กลับมาเป็นปัญหาให้ใครอีกเลย” หญิงสาวพูดอย่างเจ็บแค้นก่อนจะรีบลุกหวังจะไปจากตรงนี้แต่เรียวแขนกลับถูกฉุดเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว!!! จีนัสไม่ใช่ตัวปัญหาของใครนะแล้วพี่ก็ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยสักครั้ง”

“อย่ามาโกหกเลย ฉันมองคนจากการกระทำไม่ใช่ฟังแค่คำพูด คุณเห็นไหม พอฉันกลับมาทุกคนก็ทำท่าลำบากใจกันไปหมด เหมือนฉันเป็นตัวประหลาดที่คอยแต่จะสร้างปัญหาให้พวกเขาหนักใจ...คิดดูนะตอนฉันไม่อยู่ทุกคนก็อยู่กันอย่างสงบมีความสุขกันดีนี่ใช่ไหม”

“ไม่เลยจีนัส...พี่คนหนึ่งล่ะที่ไม่เคยเป็นอย่างที่เธอพูด ตลอดเวลาสี่ปี...ทุกวินาทีพี่ก็มีแต่ความเจ็บปวดไม่แพ้เธอจีนก็เหมือนกัน เขาต้องทุกข์ใจจนวันตาย”

ศิลาภินแย้ง จริงๆ แล้วเธอต่างหากที่ไม่เคยรับรู้ความเจ็บช้ำของคนอื่น มัวแต่คิดว่าตัวเองเจ็บตัวเองปวดเลยหนีไปยังที่แสนไกลทิ้งปัญหาไว้เบื้องหลัง หญิงสาวไม่รู้หรอกว่าปัญหานั้นมันรุมเร้าคนที่อยู่ทางนี้มากแค่ไหน

“คำก็จีน...สองคำก็จีน อะไรๆ ก็จีน พี่จะตอกย้ำฉันไปถึงไหน ที่ฉันถูกน้องสาวกับคนรักร่วมมือกันหักหลังทรยศพี่คิดว่าฉันอยู่อย่างมีความสุขนักเหรอ สี่ปีมานี้ฉันไม่เคยนอนหลับแล้วฝันดีซักคืน ไม่เคยได้นอนเต็มตื่นเลยสักครั้ง มันเพราะใคร เพราะใครกันล่ะ”

“จีนัส...พี่...พี่ขอโทษ...” ชายหนุ่มคว้าร่างหอบสะอื้นน้ำตานองหน้ามากอดไว้แน่น เขาเองก็กลืนน้ำตาไม่ให้ไหลแทบไม่ทัน ร่างน้อยในอ้อมแขนเขานี้ที่แสนรักและคิดถึงหนักหนาเขากลับเป็นคนทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจจนกลายเป็นบาดแผลร้าวลึกล้ำยากจะประสาน                                      

    เขาพยายามคิดหาวิธีเยียวยาหัวใจของเธอให้หายเจ็บ เขาเป็นคนทำก็อยากจะเป็นคนรักษา แต่อุปสรรคก็คือสถานะตอนนี้ไม่ได้เอื้ออำนวยเท่าไหร่ แถมทางผู้ใหญ่ก็ดูมีทีท่าไม่ใคร่ชอบพอให้เขายุ่งเกี่ยวกับเธอเสียแล้ว