สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ ตอนที่ 3

“นี่ปล่อย อย่ามาฉวยโอกาสกับฉันอย่างนี้นะ”

“เอ่อ...พี่ขอโทษจีนัส” สรรพนามที่กันต์ศิตางค์เรียกขานเขาเปลี่ยนไปเหมือนเป็นชั่ววูบของความรู้สึกที่เธอระเบิดออกมาก หญิงสาวผลักร่างเขายกมือปาดน้ำตาบนใบหน้าตัวเอง

“เอาเถอะๆ เรื่องนี้เราอย่าพูดถึงมันอีกเลยดีกว่า พูดไปมันก็เหมือนจะตอกย้ำกันเปล่าๆ พี่อยากคุยเรื่องย่าหยาเท่านั้นเองจีนัสพอจะอยู่ฟังสักครู่ได้ไหม...นะ”

“รีบพูดมา...อยากให้ฟังก็จะฟัง” หญิงสาวตอบกระฟัดกระเฟียดเธอรู้ว่าถึงปฏิเสธแล้วหนีไปเขาก็จะตามตอแยอย่างนี้ไปเรื่อยๆ อยู่ดี เธอยกมือกอดอกหันหน้ามองไปทางอื่นไม่อยากมองคู่สนทนา

“คือ...พี่ไม่อยากให้จีนัสแสดงอาการรังเกียจย่าหยาอย่างนั้น ถือว่าพี่ขอร้องนะอย่าให้หลานมันมีปมด้อยไปมากกว่านี้อีกเลย เขายังเด็กอยู่เรื่องที่เกิดขึ้นเขาก็ไม่ได้รับรู้อะไรด้วยเลย ยังไง...เขาก็ได้ชื่อว่าเป็นหลานเธอนะจีนัส”

“แค่นี้ใช่ไหมที่อยากพูด...จบแล้วใช่ไหม ฉันขอตัว” หญิงสาวสะบัดหน้าปล่อยแขนเดินลัดเลาะไปทางหน้าบ้านทันที โดยมีศิลาภินจ้ำอ้าวตามมาติดๆ จริงๆ แล้วเรื่องที่เขาจะพูดกับเธอยังไม่หมดหรอก แต่ไม่รู้จะเรียงลำดับมันยังไงเท่านั้นเอง

“มีอะไรอีกล่ะ...ถามมาทำไมฉันจะเข้าบ้าน”

“พี่ก็จะเข้าบ้านเหมือนกัน...” กันต์ศิตางค์ยิ่งโมโหเมื่อถูกยียวนเธอรีบเดินไม่เหลียวหลังเพื่อไปให้พ้นจากคนคนนี้เสียที

“อุ๊ย!!” โดยไม่ทันระวังร่างของเธอกลับเซไปตามแรงฉุดดึงจนปะทะกับอกแกร่ง ศิลาภินรีบพาเธอเข้าไปหลบตรงซอกตึกของบ้านซึ่งมีไม้ประดับตกแต่งอยู่หนาตารวมถึงต้นกุหลาบต้นใหญ่อำพรางบังอยู่

“อย่าดิ้นเลยจีนัส...พี่ขอร้องขอพี่กอดให้หายคิดถึงหน่อยนะ” ชายหนุ่มทำอย่างที่พูดเขากระชับร่างบางในแนบชิดกับตัว ซึมซับความอุ่นซ่านที่แสนคิดถึงมานานแสนนาน

“นี่!! ปล่อยนะปล่อย ปล่อยสิไอ้คนเห็นแก่ตัว!!”

“ใช่จีนัส...พี่มันเห็นแก่ตัว พี่รักเธอจนกลายเป็นเห็นแก่ตัวอย่างไม่น่าให้อภัย” ศิลาภินพูดอะไรบางอย่างที่เธอไม่เข้าใจ เขายังอิงซบเกยคางบนหัวไหล่เธอหน้าตาเฉยทั้งๆ ที่เธอทั้งดิ้นทั้งออกแรงผลัก มันกลับทำให้เขายิ่งรัดร่างบางๆ แน่นขึ้น

“ถ้าขืนยังไม่ปล่อยฉันจะเรียกให้คนช่วย ทีนี้คุณจะไม่มีสิทธิ์เข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้อีก ปล่อย!!”                                                                     

“เอาสิถ้าเธอตะโกนพี่จะจูบเธอ จูบให้ขาดใจตายต่อหน้าคนอื่นๆ เลยเป็นไง หรือยากลอง” ชายหนุ่มได้ทีขู่ เขาไม่ได้นึกกลัวใครจะรู้เห็นพฤติกรรมนี้แม้แต่น้อย ความกลัวจะไม่ได้กอดเธอมันมีมากกว่า              

     “หน้าด้านหน้าทนที่สุด คุณไม่อายก็ควรให้เกียรติฉันบ้างเห็นฉันเป็นผู้หญิงข้างถนนหรือไงที่อยากทำอะไรก็ทำ”

“จีนัส...”                                                                                 

   “ใช่สิ...ฉันมันไม่เคยมีค่าอะไรอยู่แล้ว รักคนง่าย...ใจง่ายทำตัวสำส่อน พอกลายเป็นของเก่าก็ถูกเขี่ยทิ้งเหมือนหมาตัวหนึ่ง อยากเอาก็เอาอยากทิ้งก็ทิ้งเคยนึกถึงจิตใจฉันบ้างไหม” กันต์ศิตางค์จ้องหน้าเขาเขม็งราวโกรธแค้นกันมาสักร้อยชาติ ดวงตาเธอแดงก่ำปรือไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ศักดิ์ศรีของเธอถูกเขาย่ำยีซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบไม่มีเหลือความภาคภูมิใจใดๆ ไว้อีก

“จีนัส...พี่ขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ขอโทษในเรื่องที่ผ่านมา แม้มันจะแก้ไขและเอาลบความเจ็บปวดของเธอไม่ได้พี่ก็อยากให้รู้นะว่าพี่เสียใจจริงๆ”

ร่างบางยังคงถูกกอดกระชับเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เขาไม่ได้ตั้งใจจะฉวยโอกาสเพียงแต่ในเมื่อโอกาสมาถึงก็อยากใช้ช่วงเวลาน้อยนิดนี้ให้คุ้มค่าเท่านั้นเอง เขาลูบปลอบประโลมหญิงสาวที่ยังร้องไห้จนตัวสั่นด้วยแรงสะอื้น สี่ปีมานี้มันคงไม่ได้ช่วยให้จิตใจเธอดีขึ้นเลย ความรู้สึกถึงได้อ่อนไหวง่ายๆ เพียงแค่พูดคุยกันเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

“อย่าร้องเลยนะคนดี พี่...จะพยายามไม่ทำแบบนี้อีก...” เขาพูดทั้งที่ใจบอกในสิ่งตรงกันข้าม และไม่รู้คราวนี้จะรักษาคำพูดของตัวเองได้อีกหรือไม่ อย่างน้อยเขาก็ควรจะเกรงใจบิดามารดาของเธอบ้าง เพราะเขาเองก็อยู่ในฐานะลูกเขยที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของลูกสาวพวกเขาอีกคนหนึ่ง ซึ่งได้ลาจากโลกไปแล้ว                                                                                            “ปล่อย...” น้ำเสียงใสที่ยังสั่นเครือบอกเขาและใช้มือผลักแผงอกหนาเบาๆ และเขาก็ยอมทำตามความต้องการของเธอแต่โดยดี

“เรื่องย่าหยาถือว่าพี่ขอร้องจริงๆ นะจีนัส อย่ารังเกียจแกเลย แกเป็นเด็กอาภัพที่น่าสงสารคนหนึ่งเท่านั้น”

“ฉันจะพยายามถ้าคุณสัญญาว่าจะอยู่ห่างๆ ฉันระหว่างที่ยังพักอยู่ที่นี่”

“...” หญิงสาวยื่นคำขาดพร้อมข้อแลกเปลี่ยน อย่างน้อยมันก็เป็นวิธีที่ช่วยรั้งหัวใจเธอไม่ให้ถลำลึกไปมากกกว่านี้ เมื่อครั้งหนึ่งเคยเอ่ยว่าจาลั่นว่าจะไม่ยอมญาติดีด้วยกับคนสองคนที่ทำผิดศีลธรรมต่อเธอ ถ้ายังหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ มิกลายเป็นว่าเธอถ่มน้ำลายขึ้นฟ้าเป็นคนที่ทำผิดศีลธรรมเสียเองหรอกหรือ

จำไว้กันต์ศิตางค์ฐานะของเธอกับเขาตอนนี้คงเหลือแค่พี่เมียกับน้องเขยเท่านั้น

“ได้...พี่รับปาก” ศิลาภินบอกกับเธอเขารับปากแต่ยังไม่ยอมพูดว่าสัญญา แต่หญิงสาวดูไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่เธอสะบัดตัวออกจากเขาแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไปปล่อยให้คนรักเก่าที่เปลี่ยนฐานะมาเป็นน้องเขยมองตามอย่างอาลัยอาวรณ์

“จีนัส...พี่รักเธอ รักเธอคนเดียว”