Semua Bab พันธนาการแห่งจิตวิญญาณ: Bab 11 - Bab 20

ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าวิ่งผ่านชั้นบนของบ้านซึ่งเป็นพื้นไม้ทำให้คนนั่งอยู่ข้างล่างอย่างสเวนรีบวางแก้วกาแฟ เพราะคนเดียวที่อยู่ข้างบนยังไม่ลงมาคือ เนรา เสียงเรียกของเธอ พี่เคธ พี่เคธ แลดูตื่นตระหนกกับอะไรสักอย่างลงผ่านทางบันได้ขั้นสุดท้าย พอดีกับสเวนไปยืนดักทางด้วยความเป็นห่วงจนตัวเธอชนเข้ากับร่างกำยำแข็งแกร่งจนรู้สึกเจ็บ ราวกับชนเข้ากับหิน มือใหญ่จับต้นแขนเธอไว้เพื่อผละเธอออกให้พ้นตัวเขาเพื่อที่จะมองหน้าได้ถนัดและถามไถ่" เป็นอะไร มีอะไรเกิดขึ้นgหรอ "" อะ เอ่อ ปะ เปล่า... เธอดีดตัวออกจากเขาทันทีทั้งที่ทราบดีว่าเป็นไปไม่ได้เลยยามสเวนเป็นห่วง แต่ถึงยังงั้นก็ยังไงดึงดันแกะมือกุมต้นแขนเธอ ซ้ำสเวนเริ่มทำให้เธอหงุดหงิด เนื่องจากอาการประจำของผู้หญิงในทุกเดือน... พี่เคธ " เธอตะโกนเรียกผู้เป็นดั่งพี่สาวอีกครั้งและครั้งนี้เคธี่วิ่งเข้ามาอย่างเร็วรี่จากบริเวณหน้าบ้านขณะกำลังจัดการกับรูปปั้นประดับใหม่" มีอะไรเนรา " เนรารีบผลักสเวนที่เผลอคลายมือออกไปกระซิบข้างหูเคธี่ทันที คนพี่ถอนหายใจพร้อมยิ้มพลางส่ายหน้าจับข้อมือเนรารีบพากลับขึ้นไปข้างบน" เดี๋ยว... สเวนขัดทั้งคู่โดยการจับข้อมืออีกข้างของเนราไว

ครึ้มฟ้าฝนแลหนาวแห้งๆ เป็นบรรยากาศภายในรัฐขนาดกลางแห่งนี้ ภายในมหาวิทยาลัยนามว่า FOREST ยิ่งอึมครึมเนื่องจากเป็นบริเวณใกล้กับผืนป่าชื้นรวมถึงหุบเขา... เนรา หญิงสาวเอเชียผู้มาศึกษาได้อาทิตย์กว่า เดินตามแมวน้อยสีขาวปุยรูปร่างน่าฟัดไปทางตึกวิทยาศาสตร์ ซึ่งในส่วนแผนกทั้งหมดของวิทยาศาตร์นั้นเป็นบริเวณใกล้กับป่ามากกว่าตึกอื่นๆ ... เมื่อเห็นเจ้าตัวจ้อยหยุดเลียขนข้างตัว เธอจึงค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้พลางลูบหัวเกาคางอย่างเอ็นดู เพราะตั้งแต่มาถึงสุนัขสักตัวในพื้นที่มหาวิทยาลัยที่ควรจะมีหรือรั้วรอบนอกกลับไม่ปรากฎแง่ว! ง่าว! ...อาการขู่ฟ่อพลางกัดยังนิ้วเรียวของคนกำลังลูบคางก่อนจะตะปบทิ้งท้าย เนราสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บเข้ามา แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกสัตว์ขึ้นชื่อว่าเอาแต่ใจข่วน มือบางสลัดเลือดที่เริ่มออกมามากตกพื้นไป และหันหลังกลับมา ไม่แปลกใจเลยที่สัตว์ตัวนั้นจะตกใจจนเผลอทำร้ายเธอ เพราะมีชายคนหนึ่งยืนตรงตระหง่านฉายแววตาสีแดงราวกับโลหิตอยู่ด้านหลังเธอเมื่อไรไม่รู้ ร่างสูงราว 185 ใบหน้าดูซีดเซียว ขอบตาดำ ดูอิดโรย สวมชุดหนังสีน้ำตาลคลุมทับเสื้อคอกลม เธอถอยหลังสามก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง แต่เหมื

ท่ามกลางอากาศปั่นป่วนพอๆ กับอารมณ์หมาป่าหนุ่มผู้ย่างกรายเข้ามาในสถานที่ที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาเหยียบ แต่เมื่อหยามหน้ากัน ถึงขั้นบุกทำร้ายผู้ที่เป็นยอดดวงใจ เขาจึงจำเป็นต้องบุกเดี่ยวลุยผ่านดงป่าชื้นทึบ อันมีเสียงกรีดร้องของบรรดาเหล่าสายฟ้าเกี้ยวกราดทุกย่างขุมยามเท้าทั้งสี่ควบด้วยความเร็ว สายฝนโปรยปรายนับพันคงเป็นตัวแทนความรู้สึกที่มากเกินนับคณา ใช่เขาโกรธ แน่นอนว่าเขาแค้นจนเขี้ยวที่ขบกันมีเลือดออก" เพราะเรา ใช่มันเป็นเพราะเรา... เขาย้อนนึกถึงวันที่ตนวิ่งหนีออกจากบ้านสู่ป่าด้วยความรู้สึกไม่พอใจเนืองๆ ที่รู้ว่าเนราจะกลับบ้าน ถูกต้องมันเป็นเช่นนั้นเขาอยากได้ยินเธอบอกว่าเขาสำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้... ทั้งหมดเป็นเพราะเราคนเดียว ทำให้เนราต้องนอนอยู่ในห้องคนเดียวลำพังตลอด 3 วัน... ภาพสลับกลับไปมายังตัวเขาหนีเข้าไปนอนบนยอดเขาที่ไหนสักแห่ง... ประชดผู้เป็นภรรยา... เขานึกภาพวันที่เนราสั่งให้เขานอนอยู่นอกบ้าน แทนที่ปกติตัวเขาควรจะมาง้อเธอ หรือสร้างสิ่งทำให้ดวงใจดวงน้อยนั้นกลับมาร่าเริง ที่สำคัญเขาควรขอโทษเธอเป็นอันดับแรกอย่างที่เขากระทำมาตลอด จนเมื่อถึงเหตุการณ์เรื่องจดหมาย... ทำให้เนราต้องเผช

เสียงเรียกชื่อแสนคุ้นเคย... สเวน... ทำให้ฝ่ามือใหญ่กำลังจะจาบจ้วงเข้ายังคอหวังปลิดชีพคนป่วยชะงักลง เขาเอื้อมส่งความรักความละมุนไปยังใบหน้าซีดที่หลับใหลไม่ได้สติแทน พวงแก้มถูกยึดครองด้วยฝ่ามือขนาดใหญ่กว่าใบหน้าและหน้าผากถูกประกาศิตรอยรักอีกครั้ง เขาโน้มลงจูบอีกครั้งและนานเนิ่นนานราวกับพยายามให้มันฝังลึกจนคนไม่รู้ตัวไม่อาจถอดถอนหนีห่างความรักที่เขามอบให้ได้" ไม่ฆ่า แล้วเหรอ... เสียงเข้มจากมุมประตูห้องดังขึ้น ชายรุ่นพี่คุ้นหน้าคุ้นตายืนพิงประตูไขว้ขาด้วยสีหน้าปรากฏรอยยิ้มปริศนา แถมยังมีเคธี่ยืนแสดงสีหน้าราวกับโกรธเขาจนแทบอยากจะเข้ามาคว้าหมัดใส่สักทีสองที... ฉันก็รอฉากสำคัญอยู่ นายพยายามเอื้อมมือจะไปจบชีวิตเนราแล้วนี่หรือว่าลังเล ถ้ามันลำบากนักงั้นฉัน..." ร่างสูงสวมสุดโค้ทสีดำยาวพุ่งเข้าไปพร้อมมีดพกขนาดสั้นประจำตัว ตรงไปยังผู้ป่วยไร้สติ คมมีดปรารถนาหวังรอชิมเลือดจากช่่วงบริเวณอกทันที ทว่าสเวนกับรีบรนจนใช้ฝ่ามือตนเองออกมารับและโดนทะลวงแทนก่อนจะผลักร่างของชายรุ่นพี่ติดผนังห้องไป พร้อมกับตนตามมาหลังมาประกบ" อย่า แตะต้องเธอ " เขากัดฟันและเน้นทุกคำที่เอ่ย" นายจะฆ่าเจ้าสาวตัวเองอยู่แล้ว ฉันเ

" คนคนนี้ที่เราเจอเมื่อตอนนั้น... เนราเอ่ยขึ้นหลังจากพบชายแวมไพร์ ชายหนุ่มผู้เป็นอาจารย์อยู่คณะแพทย์ของมหาวิทยาลัย อีเมอร์สัน คาสเชล เขาช่วยเธอจากการจู่โจมขอองแวมไพร์ตนหนึ่งซ้ำยังขานเรียกชื่อเธอโดยที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทว่า โครว์และเคธี่เตือนเอาไว้ห้ามใกล้... เดินผ่านไปเฉยๆ ก็ได้มั้ง " สองขารีบเดินตรงไปยังอาคารเคมีเพื่อไปพบเคธี่ อย่างไม่ใส่ใจนักทั้งที่ใจของเธอกลับอยากจะอยู่สนทนา" เนรา " เสียงเข้มทุ้มดังเข้าไปถึงโสตประสาททั้งหมด ไม่รู้ว่าเพราะออร่าเขาหรือท่าทางที่ดูทรงอำนาจจนน่าขนลุก ทำให้เธอหยุดทันที" คะ " เธอรีบตอบรับแวมไพร์ อันเป็นบุคคลตต้องห้ามทันที ทว่าการขยับตัวอย่างรวดเร็วมาเข้าใกล้ทำให้เธอเกือบจะทิ้งตัวหงายหลังลงไป" บาดแผลดีขึ้นแล้วสินะ " หญิงสาวทำหน้าแปลกใจ เขารู้เรื่องที่เธอถูกยิงด้วย?" ค่ะ หายเร็วจนหมอต้องบอกว่าเป็นเคสแรกเลย " เธอตอบกลับไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ถึงจะดูคุ้นเคยยามสบตาแต่ทว่ากลับทำให้เจ็บบริเวณหัวขึ้นมาแปลกๆ จึงเลี่ยงสายตาไปทางอื่น" ระวังอย่าให้บาดเจ็บอีก " ดวงตาคู่คมคายสีดำหรี่มองหญิงสาวรุ่นน้องตรงหน้ายามดูท่าเธอจะกลัวเขาเอามา อีเมอร์สันตัดสินถอยหลังออกมา แล