Share

บทที่ 18 สัญญา

last update Terakhir Diperbarui: 2026-01-09 12:41:27

ว่าที่คุณแม่เหลียวมองบ้านในความทรงจำเป็นครั้งสุดท้าย เพราะไม่รู้ชาตินี้นี้ตนเองจะมีโอกาสได้กลับมาเยือนที่นี่อีกไหม ก่อนจะหันไปล่ำลาเพื่อนข้างบ้านอย่างอริสาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอมาหลายเดือน รวมถึงเจ้าเสือโคร่งผู้เป็นรอยยิ้มในยามท้อ และขาดไม่ได้เลยคือป้าลดาวัลย์หญิงคนแกร่งที่คอยดูแลเธอเรื่อยมา

“เราไปก่อนนะ” จันทร์นิลผละออกจากอ้อมกอดของอริสาที่เดินมาส่งเธอขึ้นรถ

“โชคดีมีชัย อย่าลืมรักษาสุขภาพ คลอดเมื่อไหร่เดี๋ยวเราขึ้นไปเยี่ยมที่กรุงเทพฯ”

ทั้งสองโบกมือล่ำลาด้วยความใจหาย จากกันคราวนี้ไม่รู้จะได้พบกันอีกทีเมื่อไหร่ แต่ที่แน่ๆ อาจจะต้องให้สวรรค์เป็นตัวกำหนด

“คุณจอมพลช่วยพานิลแวะไปอีกที่หนึ่งก่อนได้ไหมคะ” เจ้าของหน้าท้องนูนเอ่ยขึ้น หลังรถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกมาได้สักระยะ

“นิลจะให้พี่พาไปไหน” จอมพลเหลือบมองแม่ของลูกแว็บนึงอย่างใคร่รู้ เพียงเสี้ยววิก็หันกลับไปสนใจเส้นทางเบื้องหน้าต่อ

“วัดค่ะ...” พอหญิงสาวบอกจุดหมาย จอมพลก็พร้อมที่จะหักพวกมาลัยพาเธอไปยังปลายทางทันที

ซึ่งใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงหน้าวัดแห่งหนึ่ง “ที่น
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   ตอนพิเศษ สีสันของชีวิต

    หลังจากแวะทำบุญที่วัดเนื่องในโอกาสครบรอบวันตายให้ตากับยายเสร็จ จันทร์นิลก็พาสามีและลูกๆ กลับมาพักผ่อนที่บ้านเกิดในอำเภอปากช่องหลายปีที่ผ่านมาบ้านหลังนี้เปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก จอมพลให้ช่างเข้ามาปรับปรุงและตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมด เพื่อความสะดวกสบายของคนในครอบครัวยามต้องแวะเวียนมาทำบุญและค้างคืนที่นี่เป็นประจำทุกปี“ยืนมองอะไรอยู่ครับ”ร่างเล็กที่กำลังยืนเหม่อมองบ้านรั้วติดกัน แล้วหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีตสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกคนเป็นสามีสวมกอดจากทางด้านหลัง“มองบ้านแอ้มน่ะค่ะ” จันทร์นิลแบนสายตากลับไปมองบ้านหลังข้างๆ อีกครั้ง ซึ่งปัจจุบันมันถูกปล่อยทิ้งร้างจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมหลังจากป้าลดาวัลย์จากไป อริสาก็พาลูกชายย้ายไปอยู่กับพ่อของลูกที่อำเภอแก่งคอย และที่สำคัญใครจะไปคาดคิดว่าเจ้าเสือโคร่งจะเป็นถึงลูกชายเจ้าของบริษัทปูนซีเมนต์ยักใหญ่แห่งหนึ่งในไทย“ป่านนี้ยายหน้าหยิ่งกับลูกชายคงใช้ชีวิตสุขสบายไปแล้วละมั้ง”“คงงั้นมั้งคะ” จันทร์นิลหลุดขำกับประโยคเหน็บแนมของคนเป็นสามี ในขณะที่สายตายังจับจ้องที่บ้านหลังนั้นอยู่ “เห็นแล้วก็นึกถึงอดีตนะคะ”เธอกับอริสายังคงติดต่อกันเรื่อยมา มีนัดเจอกันบ้างตอนท

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   ตอนพิเศษ แขนงแรงกว่าหน่อ

    5 ปีผ่านไป...หลังเลิกงานจอมพลก็ตรงไปรับลูกที่โรงเรียนตามปกติ ทว่าวันนี้ท่าทีของสองแฝดกลับผิดแปลกไป ทั้งคู่นั่งเงียบปากมาตลอดทางไร้เสียงเจื้อยแจ้วเหมือนอย่างเคยคนเป็นพ่อจึงได้แต่สงสัยเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ เพราะถามอะไรไปลูกชายก็ไม่ยอมตอบกระทั่งมินิเวนคนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูคฤหาสน์ สองแฝดจอมป่วนก็กุลีกุจอรีบลงจากรถ แล้ววิ่งตรงเข้าไปด้านในทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป้าหมายของทั้งคู่อยู่ที่ไหน คงไม่พ้นปู่กับย่าผู้ตามใจหลานอยู่เป็นนิจแน่ๆ“ปู่คร้าบบบ เจ้าขุนกลับมาแล้วววว”“ย่าคร้าบบ เจ้านายก็กลับมาแล้วคร้าบ”เสียงอ่อนเสียงหวานดังขึ้นทั้งที่ยังไม่เห็นตัวเจ้าของ ทำเอาคนเป็นปู่กับย่าแย้มยิ้มด้วยใบหน้าชื่นบาน หลังนั่งเหงาอยู่ในบ้านแสนเงียบมาทั้งวัน นี่ถ้าเป็นไปได้อติรุจกับสโรชาแทบไม่อยากให้หลานๆ ไปโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ“เหนื่อยไหมครับคนเก่งของย่า”คุณหญิงสโรชารับร่างหลานชายทั้งสองคนที่พุ่งตรงเข้าสู้อ้อมกอดอย่างแสนรัก สลับกับจูบกระหม่อมบางด้วยความคิดถึง“ไม่เหนื่อยครับ/ไม่เหนื่อยครับ” สองศรีพี่น้องประสานเสียงตอบพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะหันขวับกลับมาจ้องหน้ากันและกันด้วยท่าที

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   ตอนพิเศษ บทลงโทษ

    “คุณเจ้านาย คุณเจ้าขุน บอกผมมาเดียวนี้นะ ต้องทำยังไงแม่ของพวกคุณถึงจะยอมใจอ่อน”ร่างสูงในชุดสูทพอดีตัวเพราะเพิ่งกลับจากที่ทำงาน จ้องเขม็งมาที่ลูกชายวัยหนึ่งขวบทั้งสองคนอย่างคาดคั้น “ถ้าไม่ยอมบอกผมจะปล่อยให้พวกคุณอด!” ไม่ทำพูดเปล่า จอมพลชักช้อนในมือออกห่างจากปากเล็กๆ ของลูกชาย พร้อมยกถ้วยข้าวเบี่ยงหนี “แอ้... แง้...” นั่นจึงเป็นเหตุให้จอมเขมือบทั้งสองตีมือตีไม้ลงบนโต๊ะทานอาหาร พร้อมส่งเสียงร้องอย่างขัดใจ “ผมไม่ใจอ่อนง่ายๆ หรอกนะ” คนถูกเมียใช้ให้ป้อนข้าวลูกทันทีที่กลับมาถึงบ้าน โดยไม่ถงไม่ถามถึงความเหน็ดเหนื่อยเลยสักคำ เชิดหน้าขึ้นอย่างเหนือกว่า ช่วงเวลาแบบนี้ต้องเก็บเกี่ยว มีโอกาสไม่มากที่จะเอาชนะเจ้าสองตัวนี้ได้สักที ก็ใช่สิ! เขามันไม่สำคัญแล้วนี่ ตั้งแต่เจ้าสองหน่อนี้เกิดมาใครๆ ก็เรียกหา แต่น้องเจ้านาย น้องเจ้าขุน ส่วนไอ้จอมพลคนนี้ถูกเบียดตกกระป๋องดัง ปุ๊ก! ขนาดพ่อกับแม่บังเกิดเกล้ายังไม่แยแสแม้แต่เงา เกิดเป็นไอ้จอมพลชีวิตช่างรันทด เคยเป็นที่หนึ่งมาตลอดจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับ ‘ผลงานชินโบว์แดง’ ของตัวเอง จะโกรธก็โกร

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   บทที่ 24 ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

    เช้ามืดในวันถัดมาเหตุการณ์ที่ทุกคนต่างเป็นกังวลก็มาถึง เป็นเรื่องน่ายินดีที่ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลพณิชพัทร์กำลังจะถือกำเนิด แต่นั่นไม่มากพอที่จะลดทอนความหวาดหวั่นถึงความปลอดภัยของคนเป็นแม่ได้ กลางดึกของเมื่อคืนจันทร์นิลมีอาการปวดช่วงล่างบริเวณเอว ซึ่งนั่นเกิดขึ้นอยู่เป็นนิจนับตั้งแต่ครรภ์เข้าสู่เดือนที่หกเพราะต้องแบกรับน้ำหนักของทารกไว้ถึงสองคนในคราวเดียว แต่เมื่อคืนอาการปวดกลับแทรกขึ้นมาเป็นระยะ แม้เปลี่ยนท่าทางก็ยังไม่หาย ทั้งยังสังเกตุเห็นว่าคืนนี้พ่อยอดดวงใจทั้งสองของเธอดิ้นน้อยผิดปกติ จันทร์นิลจึงบอกให้จอมพลเร่งพาเธอมาโรงพยาบาล เธอถูกพาเข้าห้องคลอดทันทีที่มาถึง ทั้งสูติแพทย์ ทั้งแพทย์เฉพาะทางด้านหัวใจ รวมถึงพยาบาลต่างเข้ามารุมทึ้งเธอในห้องคลอดเต็มไปหมด เสี้ยววินาทีของความเป็นและความตายรออยู่ตรงหน้า ว่าที่คุณแม่กลับไม่ได้นึกถึงชีวิตของตนเอง ความกลัวทั้งหมดถูกถ่ายเทไปที่ลูก ในใจของจันทร์นิลภาวนาอยู่อย่างเดียว คือขอให้ลูกๆ ปลอดภัยเท่านั้นพอ “ลูกของเราจะปลอดภัยใช่ไหมคะ” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถามพ่อของลูกที่ยืนอยู่ข้างกาย “ครับ

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   บทที่ 23 เสียดายเวลา

    “นมอุ่นๆ มาแล้วคร้าบบบ... คุณแม่”เป็นภาพที่เห็นจนชินตา ทุกคืนก่อนนอนจอมพลจะยกแก้วนมอุ่นๆ มาประเคนให้เธอดื่มถึงเตียงนอน ไม่เพียงเท่านั้นบางคืนชายหนุ่มถึงขั้นลงมือนวดแขนนวดขาให้เธอผ่อนคลายโดยไม่ต้องร้องขอ เขาบริการดีชนิดที่เรียกได้ว่าเธออยู่ห่างไกลความลำบากไปมากโข ช่วงแรกๆ จันทร์นิลก็รู้สึกประดักประเดิดวางตัวไม่ถูกไปพักใหญ่ แต่พอวันเวลาเคลื่อนผ่านทุกสิ่งก็กลายเป็นความเคยชิน “ขอบคุณค่ะ” ว่าที่คุณแม่รับแก้วนมอุ่นๆ มาถือไว้ พลางลูบไล้ฝ่ามือไปบนหน้าท้องนูนที่มีพ่อยอดดวงใจทั้งสองนอนนิ่งอยู่ในนั้น นึกแล้วก็อดหมั่นเขี้ยวไม่ได้ หัวค่ำนี่พากันนอนนิ่งดีจัง พอตกดึกทีไรชวนกันเล่นซนจนเธอแทบไม่ได้นอนทุกคืน “พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า คืนนี้อย่าชวนกันดื้ออีกละ แม่เขาเพลียรู้ไหม” จอมพลปรายตามองหน้าท้องนูนเด่นแล้วออกปากบ่นอย่างไม่จริงจัง ตอนนี้อายุครรภ์ของจันทร์นิลเข้าสู่เดือนที่แปด ฉะนั้นทั้งเธอและเขารวมในท้องอีกสองเป็นสี่ จะต้องเดินทางกลับไปพักที่กรุงเทพฯ ในวันพรุ่งนี้ เพราะเขาต้องการให้เมียกับลูกอยู่ใกล้มือหมอมากที่สุด ไม่กี่เดือนผ่านมาน

  • ไม่เคยอยู่ในหัวใจ   บทที่ 22 ไม่มีอะไรสำคัญเท่าเธอ

    รถเอชยูวีสัญชาติยุโรปแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพักตากอากาศในเวลาถัดมา สภาพแววล้อมรอบบ้านดูผิดตาจากที่เธอเคยเห็นคราวก่อนไปมาก ดอกนกยูงสีสวยบนต้นร่วงโรยไปตามฤดูกาล ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอยู่ลดลงไปเลยแม้แต่นิด เพราะมันถูกทดทนด้วยต้นไฮเดรนเยียที่ออกดอกบานสะพรั่งรับหน้าหนาวไล่ยาวไปจนสุดขอบรั้วบ้าน “อย่าเพิ่งลงครับ” เสียงเรียกรั้งทำเอาคนท้องที่กำลังจะรีบร้อนก้าวลงจากรถเพื่อไปชมดอกไม้แสนสวยใกล้ๆ หยุดชะงัก “ห่มไว้ลมด้านนอกค่อนข้างเย็น” แล้ววินาทีต่อมาลาดไหล่บอบบางก็ถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนเล็กที่จอมพลเอี่ยวตัวไปหยิบมาจากเบาะหลัง “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกระชับผ้าเข้าหาตัว ก่อนจะเอ่ยขอบคุณความหวังดีที่พ่อของลูกหยิบยื่นให้ “อย่าไปซนที่ไหนไกลละ นิลต้องอยู่ในสายตาพี่ตลอดนะรู้ไหม” “นิลไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ” ว่าที่คุณแม่ทำหน้ามุ่ยใส่คนชอบออกคำสั่ง “พี่รู้ว่านิลไม่เด็กแล้ว เพราะถ้าใช่พี่คงโดนข้อหาพรากความบริสุทธิ์ผู้เยาว์” “คุณจอมพล!” หลังฟังประโยคกำกวมของเขาจบ เนื้อแก้มนวลเนียนลามเลียไปถึงใบหูขาวสะอาดก็ซับสีเลือดแดงซ่าน มีที่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status