LOGINShare
คำขอโทษ.. 228
Last Updated:
2026-01-13 22:49:40ร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยยืนขึ้นอีกครั้งท่ามกลางบรรยากาศมืดสลัว มองดูพื้นเบื้องล่างและความสูงที่เพียงพอจะดับลมหายใจของเขาได้ในวินาทีที่ร่วงหล่นกระทบพื้น มือที่ตัดสินใจแล้วว่าจะปล่อยวางทุกอย่างรวมทั้งรั้วกั้นที่ช่วยรั้งให้ลมหายใจของเขาได้อยู่ต่อ..
“อย่านะ!”
น้ำเสียงหวาดหวั่นจากเบื้องหลังตวาดลั่น ทำให้คนที่ตั้งใจจะทิ้งทุกอย่างในชีวิตรวมทั้งลมหายใจชะงักไป สินธรมองร่างท้วมของพี่สาวแท้ๆที่ยืนอยู่ไม่ห่าง เพชรลดามีท่าทีตื่นตระหนกและทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ที่เห็นว่าเขากำลังจะกระโดดลงไป
“แกยังมีพี่นะอยู่ มีอะไรทำไมไม่ค่อยพูดค่อยจากัน..” เพชรลดาร้องบอกเสียงเครือ พยายามเดินเข้าไปหาน้องชายเพียงคนเดียวอย่างช้าๆ “มีอะไรก็เล่าให้พี่ฟังสิ พี่อยู่ข้างแกเสมอนะ...แกก็รู้ว่าพี่ไม่เคยทิ้งแก”
“ผมรู้” คนยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเหมือนพร้อมทิ้งตัวลงไปเพื่อดับชีวิตตัวเองได้ทุกเวลาตอบกลับเสียงเศร้า หันมองพี่สาวที่คอยตามใจทุกเรื่องราวมาทั้งชีวิตด้วยรอยยิ้มสิ้นหวัง “แต่คราวนี้ถึงเป็นพี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้”
“ต้องได้สิ! เชื่อพี่เถอะนะ” คนเป็นพี่สาวให้คำมั่นแกมอ้อนวอน
แต่คนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะพิพากษาจุดจบให้ชีวิตตัวเองกลับส่ายหน้าแทนคำตอบ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นเหมือนจะหม่นหมองลงกว่าเก่า
“พี่รู้เรื่องที่สรรพกรเรียกภาษีย้อนหลังแล้ว” เพชรลดายังคงพยายามโน้มน้าว “เงินแค่ไม่กี่สิบล้าน พี่จะขายที่ดินทั้งหมดของคุณแม่มาช่วยแกจ่ายคืนเขา ส่วนเรื่องคดี...พี่จะเป็นพยานให้เองว่าแกไม่ได้ทำ เราจะหาทนายที่เก่งที่สุดมาว่าความให้แก”
ความผิดมากมายเกินจะนับของสินธรไม่ได้ทำให้ความพยายามของคนเป็นพี่สาวลดน้อยถอยลงไปสักนิด และการกระทำนั้นก็ทำให้ความลังเลค่อยๆเกิดในจิตใจที่กำลังไกวแกว่งของสินธรอีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีเดียวก็ตามที
“พี่สัญญาว่าจะทำทุกทางเพื่อช่วยแก”
“แต่ผมกำลังจะตาย” น้ำเสียงสิ้นหวังตอบกลับ ก่อนจะเบือนหน้าหนีคู่สนทนาราวกับไม่ต้องการให้อีกฝ่ายได้เห็นความหวาดกลัวที่ซ่อนไว้ในดวงตา นานเกือบนาทีค่อยพูดต่อ “..มะเร็งลำไส้ระยะสุดท้าย”
เพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของเพชรลดาที่อาจทำให้ใจอ่อน สินธรจึงไม่รู้ว่าเวลานี้มีเจ้าหน้าที่กู้ภัยหลายคนขึ้นมาถึงดาดฟ้ากว้างแล้ว รวมไปถึงนายแพทย์มังกรและพี่สาวอีกคนที่ออกตามหาเขาจนทั่วทั้งโรงพยาบาลหลังได้รับแจ้งว่าน้องชายเพียงคนเดียวหายตัวไป
“..มันน่าตลกเหมือนกันนะ ที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะตายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้”
“อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ พี่เชื่อว่ามันจะต้องมีทางรักษา” เพชรลดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมีความหวังกว่าเก่า มองเจ้าหน้าที่กู้ภัยสองคนที่กำลังพยายามเข้าใกล้สินธรเพื่อหาจังหวะช่วยเหลือ ในขณะที่เจ้าหน้าที่อีกคนก็ส่งสัญญาณให้เธอพูดต่อไปเพื่อดึงความสนใจ
“..เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา”
Latest chapter
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 248
ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัวลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่องเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่นปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน“ให้ผมช่วยคับ”เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกค
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 247
ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้นเขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” “อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้
เพทายลายกะรัต บทส่งท้าย.. 246
ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ“ผ
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 245
ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย “ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะค
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 244
กำหนดการงานแต่งหลังผ่านความช่วยเหลืออย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวังดีของบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้กะรัตและเพทายเริ่มไม่แน่ใจว่า...สรุปแล้วมันคือการแต่งงานของคนสองคนหรือเป็นการแต่งงานของสองครอบครัวกันแน่? แต่ได้ความคิดเห็นที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะในตอนแรกกะรัตและเพทายเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดงานแต่งเล็กๆที่มีเฉพาะ ‘คนกันเอง’ เท่านั้น แต่พอพูดคุยกับครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูเหมือน ‘คนกันเอง’ จะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานเลี้ยงที่มีจำนวนแขกหลายร้อยคนตอนไหนก็ไม่ค่อยแน่ชัด..“เดี๋ยวนะ! ทำไมจำนวนซองงานแต่งมันงอกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?” กะรัตร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อกวาดตาอ่านใบรายชื่อแขกฉบับล่าสุดที่จันทร์เจ้าส่งให้“คุณมาริสาท่านให้คนเอารายชื่อมาเพิ่มเมื่อเย็นวานนี้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านที่ทำไร่ชาอยู่ทางเหนือ ถ้าไม่เชิญเกรงว่าจะเสียมารยาทค่ะ” เลขาคนสนิทแจกแจง“ห้าสิบคนเลยนะคะ ถ้าทำไร่ชาทั้งหมดไม่กินพื้นที่ภูเขาไปสองลูกครึ่งแล้วเหรอ?” กะรัตหัวเราะแกนๆก่อนจะรับแฟ้มเอกสารอีกฉบับมาอ่านทวนแล้วค่อยจรดปลายปากกาอนุมัติ “ช่วงบ่ายพิงค์มีนัดสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายก
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 243
สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้วงานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลาส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำ
You may also like
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI63.1K viewsยัยตัวร้ายกับนายแบดบอย NC18++
Me'JinJIn47.0K viewsเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C88.2K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.1K viewsเพื่อนพ่อหล่อโคตร
กาสะลอง177 viewsMy Husband เมื่อคุณสามีบอกไม่รัก
ไรท์ มุนิน2.6K viewsกระหายห้วงสวาท
พริกหวานน้อยแต่เผ็ดมาก58 viewsพิษรักโทมัส
ฅนบนดอย512 views
