คำขอโทษ.. 227

               ทุกคนล้วนมีมุมส่วนตัวยามต้องการใช้ความคิดแตกต่างกันไป หากการปล่อยตัวเองไว้กับความเงียบคือการให้เวลาตัวเองในแบบของกะรัต การยืนมองภาพสะท้อนของดวงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้ากว้างบนยอดตึกสูงก็เป็นการใช้เวลาเพื่อทบทวนบางอย่างในแบบฉบับของสินธร..

               ร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยโรงพยาบาลยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเนินนาน ราวกับไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเวลาและการเดินไปข้างหน้าของมัน

               “มะเร็งลำไส้ระยะสุดท้ายงั้นเหรอ?”

               น้ำเสียงบางเบาตั้งคำถามกับตัวเองราวกับเป็นเรื่องน่าขบขัน แต่กระแสเสียงที่เปล่งออกมากลับฟังดูโกรธเคืองและสิ้นหวังในชะตาของตัวเองเต็มที

               ความจริงสินธรเพียงต้องการเวลาเพื่อสร้างหลักฐานเท็จให้ตัวเองรอดพ้นจากความผิดในอดีตเท่านั้น จึงตัดสินใจจัดฉากว่าตัวเองคิดฆ่าตัวตาย แล้วใครจะคาด? ว่าละครฉากใหญ่ที่วางแผนไว้อย่างแนบเนียน กำลังกลายเป็นละครฉากสุดท้ายของชีวิตจริง..

‘ผมเหลือเวลาแค่ไหน?’

‘หกเดือนหรืออาจน้อยกว่านั้นครับ...แต่ในคนไข้บางรายก็สามารถอยู่ได้อีกหลายปี ถ้าการรักษาได้ผลและคนไข้ดูแลตัวเองอย่างดี’

               บทสนทนากับนายแพทย์มังกรเมื่อหลายชั่วโมงก่อนไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่จมดิ่งไปชั่วขณะของคนฟังดีขึ้นสักนิด ตรงข้ามสินธรกลับรู้สึกเหมือนเส้นชีวิตแสนสั้นของตัวเองกำลังมอดไหม้เหมือนไส้เทียน

               และถ้าหากสุดท้ายต้องนอนรอเวลาตายเหมือนผักปลา สู้จบชีวิตนี้ด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือ?

เจ้าของความคิดชั่วแล่นแค่นยิ้มให้ตัวเองราวกับกำลังเวทนา ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตของเขาก็มีช่วงเวลาที่ต้องถามตัวเองอย่างนี้อยู่เหมือนกัน ถามเหมือนที่เคยกระซิบถามกะรัตที่นอนหลับไปโดยมีแค่เครื่องช่วยหายใจประคับประคองชีวิตอยู่นานร่วมเดือน และถ้าหากเพทายไม่เข้ามาขวางซ้ำยังเฝ้าคอยดูแลหลานสาวคนเล็กของเขาอยู่ไม่ห่าง น้าผู้แสนดีอย่างเขาก็คงช่วยถอดเครื่องมือพยุงชีพเหล่านั้นทิ้งไปแล้วด้วยความสงสาร

เพราะการใช้ชีวิตบนความหวังและการฝากทุกอย่างไว้กับโอกาสรอดอันน้อยนิดช่างเป็นเรื่องน่าขัน และคนอย่างเขาไม่มีทางยอมรับความคิดเหล่านั้นเข้ามาในชีวิตเด็ดขาด! 

ไม่ถึงนาทีร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยก็ปีนข้ามรั้วกั้นดาดฟ้าท่ามกลางความเงียบงันและแสงสุดท้ายของดวงตะวันที่ทำให้บรรยากาศรอบกายเริ่มมืดสลัว สายลมพัดไหวจนในหูได้ยินเสียงหวีดหวิวเป็นระยะไม่ได้ทำให้สินธรคิดเปลี่ยนใจสักนิด ตรงข้ามเขากลับทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นที่แคบๆหลังรั้วกั้นราวกับกำลังดื่มด่ำช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต

‘..มีใครรู้เรื่องนี้บ้าง?’

‘หมอพิรุณแจ้งให้ลูกชายของคุณสินธรทราบแล้วครับ’

ความคิดทุกอย่างสะดุดกึกเหมือนคนเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับลึกกะทันหัน ใบหน้าเรียบเฉยของสินธรกลับปรากฏรอยยิ้มให้เห็น แม้จะแฝงไว้ด้วยความเยาะหยันในโชคชะตาแต่ก็กลับเคลือบไว้ด้วยรอยอารีเช่นกัน

“..ขอให้แกมีความสุขนะ เจ้าลูกชาย”

ความลับบางอย่างก็ควรตายจากไปพร้อมกับตัวเขา เด็กคนนั้นไม่ควรได้รู้ว่าพ่อบุญธรรมที่เคารพรักเสมอมาคือคนเดียวกับพ่อแท้ๆที่ทอดทิ้งลูกเมียไปโดยไม่เหลียวแล และไม่ควรรู้ว่าตัวเองเกิดมาจากความใคร่ไม่ใช่ความรัก

ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นละสายตาจากเส้นขอบฟ้ามืดสลัว มองจ้องมือที่ยังอาบเลือดจากการดึงสายน้ำเกลือออกด้วยกำลังของตัวเองราวกับเพิ่งหวนนึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่าง มือนี้เคยทุบตีแม่ของเด็กคนนั้นเพื่อบังคับให้เธอฆ่าลูกตัวเอง และถ้าหากเธอไม่ปกปิดแล้วหนีไปจากชีวิตของเขาเด็กคนนั้นคงไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้

น่าแปลก? ในเวลาแบบนี้เขากลับนึกถึง ‘แม่ของลูก’ ที่ตัวเองเคยกำจัดออกจากชีวิต