คำขอโทษ.. 229

เจ้าหน้าที่กู้ภัยจำเป็นต้องหยุดเคลื่อนไหวเมื่อเห็นสินธรขยับตัว บรรยากาศโดยรอบของดาดฟ้าเกิดความตึงเครียดและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ่าน แต่เมื่อเห็นร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยเอนตัวพิงรั้วกั้นไว้เป็นที่ยึดเกาะเจ้าหน้าที่อีกคนก็ส่งสัญญาณให้เดินหน้าต่อ จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่ก้าวค่อยหยุดลงอีกครั้ง

“พี่รู้ไหม? ว่าตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมาผมไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลย...” เหมือนเพิ่งนึกถึงเรื่องบางอย่างที่สำคัญออก ในตอนที่เพชรลดาพูดถึงทุกสิ่งที่เคยผ่านมาด้วยกัน “ยกเว้นเรื่องแม่”

คำว่า ‘แม่’ ทำให้เพชรลดารู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง ตั้งใจจะตะโกนห้ามน้องชายไม่ให้พูดถึงความลับมืดดำที่รู้กันแค่สองคน แต่เพราะถูกเจ้าหน้าที่อีกคนส่งสัญญาณห้ามไว้จึงทำได้เพียงเม้มปากแน่น ค่อยเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยของน้องสาวอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ก็ทำได้เพียงหลบตาลง เธอกลัวและรู้สึกผิดเกินกว่าจะมองหน้านพเก้าตรงๆ แต่ก็เป็นห่วงสินธรจนไม่อาจถอยหนีไปได้อย่างที่ใจอยาก

“ถึงเราจะบอกทุกคนว่ามันเป็นอุบัติเหตุ..”

“เราอย่าพูดถึงเรื่องนั้นอีกเลยนะ...อย่าพูดอีกเลย!” เพชรลดาร้องห้ามน้องชายเสียงสั่น ความกลัวแล่นแผ่ขยายไปทั่วทุกอณูจนสั่นเทาไปทั้งร่าง

“ผมรู้ว่าพี่ไม่อยากพูดถึง” น้ำเสียงอ่อนล้าของคนถูกห้ามยังคงพูดในสิ่งที่คิดต่อไป “แต่พี่เชื่อไหม? ว่าผมยังจำภาพตอนที่ตัวเองผลักแม่ออกไปจนถูกรถชนได้อยู่เลย”

เสี้ยววินาทีเดียวกับความลับมืดดำและการช่วยเหลือของเจ้าหน้าที่กู้ภัย ร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยก็ถูกแรงกระชากมหาศาลลากกลับเข้ามาด้านในของดาดฟ้าแล้ว คนที่ตั้งใจจะตายเพิ่งรู้สึกตัวว่ารอบกายมีผู้คนมากมายรายล้อมอยู่ และหนึ่งในนั้นคือพี่สาวคนรองที่กำลังยืนมองเขาด้วยสายตาเจ็บปวดและเต็มไปด้วยคำถาม

“พี่เก้า” สินธรครางชื่อพี่สาวอีกคนด้วยความตกตะลึง พยายามจะลุกไปหาแต่กลับถูกบุรุษพยาบาลและเจ้าหน้าที่กู้ภัยล็อกตัวไว้อย่างแน่นหนาเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะคิดทำร้ายตัวเองอีก “พี่ฟังผมก่อนนะ..”

สินธรยังคงพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะเปล่าประโยชน์โดยเฉพาะเมื่อถูกฉีดยาระงับประสาทเข้าสู่กระแสเลือด ไม่เกินนาทีร่างสูงผอมในชุดผู้ป่วยก็เริ่มสิ้นแรงที่จะดิ้นรน แต่ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นก็ยังจับจ้องใบหน้าซีดขาวของนพเก้าไม่วาง พยายามเปล่งเสียงแต่กลับกลายเป็นเพียงการพึมพำในลำคอก่อนสติอันเลือนรางจะดับวูบไป หลงเหลือไว้แค่ถ้อยคำแสนสั้นที่คนฟังไม่อาจจับใจความได้ว่า...ผมขอโทษ