คำขอโทษ.. 230

ระลอกคลื่นของความวุ่นวายพัดผ่านไปหลงเหลือไว้เพียงเศษซากความเสียหายทางจิตใจ นพเก้านั่งมองน้องชายคนเดียวที่กำลังหลับสนิทจากฤทธิ์ยาด้วยสายตายากจะอ่าน มองดูบุรุษพยาบาลที่กำลังมัดข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้กับขอบเตียงโดยไม่เอ่ยอะไรออกมาสักครึ่งคำ ต่างจากเพชรลดาที่เอาแต่ตั้งคำถามไม่ยอมหยุดถึงผลกระทบอันน้อยนิดที่อาจเกิดขึ้นหลังเจ้าตัวพื้นคืนสติ

“มัดแน่นไปหรือเปล่าคะ? ความจริงไม่จำเป็นเลยนะคะ ฉันสัญญาว่าจะเฝ้าเขาไว้ไม่ให้คลาดสา..”

“เงียบสักทีได้ไหม!” น้ำเสียงห้วนจัดที่ตัดฉับโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดจนจบประโยค ส่งผลให้ทั้งห้องเงียบกริบ 

หลังความเงียบและแรงกดดันมหาศาลเริ่มก่อตัวเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง ไม่กี่นาทีเหล่าเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ก็รีบปลีกตัวออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้ญาติผู้ป่วยร้องขอ ไม่เว้นแม้แต่พยาบาลพิเศษที่ขออนุญาตอัปเปหิตัวเองออกจากห้องไปด้วยเช่นกัน

เพชรลดามองความโกลาหลขนาดย่อมของเหล่าเจ้าหน้าที่ชุดขาวด้วยสายตาอ้อนวอน เหมือนอยากจะร้องขอให้ทุกคนช่วยอยู่เป็นเพื่อนเธอให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย หรืออย่างน้อยก็ช่วยรออยู่จนกว่าน้องชายของเธอจะพื้นคืนสติกลับมาก็ยังดี แต่ดูเหมือนคำขอทางสายตาจะไม่ค่อยเป็นผลนักเพราะไม่ถึงนาทีทั้งห้องก็เหลือแค่เธอและน้องสาวเท่านั้น

“หมายความว่ายังไง?”

ไม่มีการอารัมภบทใดๆเป็นประโยคก่อนหน้าทั้งสิ้น มีเพียงคำถามแสนสั้นในน้ำเสียงห้วนจัดเท่านั้นที่บ่งบอกถึงความขุ่นมัวในอารมณ์ของนพเก้า

“คือ..” คนถูกถามอึกอักอยู่พักใหญ่ราวกับต้องการยื้อเวลาออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่สุดท้ายเมื่อทนความรู้สึกน่าอึดอัดและสงครามประสาทต่อไปไม่ไหว ก็เริ่มร้องไห้ออกมาคล้ายกับว่าน้ำตาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่งให้ผ่านพ้นไปเหมือนทุกครั้ง

“เลิกคร่ำครวญได้แล้ว! พี่ก็น่าจะรู้ดีว่าน้ำตามันไม่ช่วยอะไร”

ไม่บ่อยนักสำหรับถ้อยคำที่ฟังแล้วบาดความรู้สึก ยิ่งใช้น้ำเสียงไร้อารมณ์แบบนี้แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลยในความทรงจำของเพชรลดา อาจเพราะนพเก้าเป็นคนใจดีกับพี่และน้องอยู่ตลอด...ไม่ว่าจะก่อเรื่องร้ายแรงแค่ไหน กระแสเสียงที่เปล่งออกมาจึงมีความปราณีและพร้อมให้อภัยแฝงอยู่ในนั้นเสมอ

แต่หากนพเก้าตัดความใจดีที่เคยมีให้กันทิ้งไป ย่อมหมายความว่าเรื่องมันร้ายแรงเกินจะรับไหวจริงๆ…เพชรลดาลอบกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ปาดน้ำตาลวกๆแล้วเงยหน้ามองน้องสาวอีกครั้งหลังพยายามหลบตามานาน

“อย่...อย่ารื้อฟื้นอดีตเลยนะ เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งยี่สิบปีแล้ว”

“พูดความจริงออกมาเถอะค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบย้ำความต้องการของตัวเองอีกครั้ง ดวงตาวาวโรจน์เลือกประสานสายตากับคนเป็นพี่สาวอย่างตรงไปตรงมา “อย่าทำให้เก้าต้องรู้สึก ‘เกลียด’ พี่สาวกับน้องชายของตัวเองไปมากกว่านี้เลยนะ”

คำร้องขอที่ฟังดูเหมือนสัญญาณเตือนว่าฟางเส้นสุดท้ายของนพเก้ากำลังจะขาดแล้วจริงๆ ทำให้เพชรลดาหน้าเสีย เธอเหลือบมองน้องชายที่ยังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาอยู่นานด้วยความลังเล ก่อนน้ำเสียงสั่นเครือจะเริ่มบอกเล่าเรื่องราวครั้งเก่าที่ซุกซ่อนไว้