เพียงลำพัง 69

การประชุมตามวาระในหัวข้อการพิจารณา ‘การสั่งซื้อเพชรดิบ’ ถูกเลื่อนเข้ามาตามคำสั่งของประธานบริหาร ‘พลอยชมพูจิวเอลรี’ และเพียงไม่กี่นาทีที่เปิดประชุม แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งห้องอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเมื่อหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเลือกเสนอให้อนุมัติการสั่งซื้อในครั้งนี้

“จะยังไม่มีการอนุมัติอะไรทั้งนั้นค่ะ” รองประธานนคนน้องเอ่ยค้าน

“อ้าว! ถ้าอย่างงั้นจะเรียกเข้าประชุมเพื่ออะไรกันครับ” น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อเอ่ยถามขึ้น

“เพื่อจะแจ้งให้ทราบว่าอาจจะต้องรบกวนให้กลับไปแก้ไขใบเสนอราคาอีกรอบไงค่ะ...พิงค์ไม่โอเคกับตัวเลขที่ส่งมาและไม่โอเคกลับปริมาณที่สั่งซื้อด้วย” กะรัตอธิบายเรียบเรื่อย

“แต่ทางเราแจ้งออร์เดอร์ไปแล้วนะครับ! เหลือแค่รอคอนเฟิร์มครั้งสุดท้ายอย่างเดียวเอง...ทำแบบนี้เราจะเสียเครดิตมากเลยนะครับ” คนที่ยังเห็นต่างค้านขึ้น

“จะเสียเครดิตได้ยังไงกัน! เรายังไม่ได้คอนเฟิร์มออร์เดอร์ไม่ใช่หรือไงคะ?” รองประธานสาวสวนกลับเสียงแข็ง เริ่มแน่ใจว่าคงมีใครหลายคนที่ได้ประโยชน์จากการสั่งซื้อเพชรดิบในครั้งนี้

“ขอป้าพูดอะไรหน่อยนะ ในฐานะที่เคยเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อมาก่อน” เป็นเพชรลดาที่เอ่ยทัดทานขึ้นท่ามกลางความคุกรุ่นของห้องประชุม

“ว่ามาสิค่ะ พิงค์ก็รอฟัง ‘ป้าลดา’ อยู่เหมือนกัน” คนเป็นหลานย้ำในความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่เด่นชัด และมากไปด้วยอภิสิทธิ์ชนเสมอมา

เรื่องคราวนี้คงไม่พ้นฝีมือของเพชรลดาอีกตามเคย!

แต่ด้วยเพราะความเป็นสายเลือดนั่นเองที่คอยปกป้องคุมภัยให้กับเพชรลดา ไม่ว่าผู้สูงวัยจะทำผิดมากมายเพียงไหนในท้ายที่สุด ก็จะรอดพ้นในสิ่งที่ทำลงไปเสมอเพียงเพราะมีศักดิ์เป็น ‘พี่สาว’ ของมารดาของเธอ และดูเหมือนเรื่องในครั้งนี้ก็คงได้ข้อสรุปที่ไม่ต่างออกไปจากครั้งก่อนๆ!

“เราทำธุรกิจกับทางโน้นมานานเป็นสิบปี การที่เราแจ้งออร์เดอร์ไปก็เท่ากับสั่งของไปแล้ว...ถ้าเรายกเลิกตอนนี้ เราจะเสียทั้งเครดิตเสียทั้งค่าปรับเลยนะหลาน แถมอาจจะเสียความรู้สึกจนมองหน้ากันไม่ติด อาจทำธุรกิจร่วมกันอีกไม่ได้”

“..เรื่องใหญ่เลยนะคะ ดูเหมือนทางเราจะมีแต่เสียกับเสียทั้งนั้นเลยนะ?” กะรัตแสร้งเห็นพ้อง

“ใช่ไหมละลูก ป้าว่าเราก็อนุมัติไปก่อนจะได้ไม่ต้องมีปัญหาทีหลัง...เพชรดิบพวกนั้นสั่งมามากหน่อยก็ไม่เป็นไร เราก็เก็บไว้ก่อนได้ มันไม่เหมือนผักผลไม้เมื่อไรกันที่จะมีเน่ามีเสีย”

ถ้อยคำหว่านล้อมที่แทบจะล้อมรอบด้วยแม่น้ำเกือบร้อยสาย ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกสิ่งใดได้มากไปกว่าความเบื่อหน่าย! อาจเพราะเธอได้ฟังคำพูดสวยหรูที่เต็มไปความสวยงามแต่ไร้ความจริงใจของเพชรลดาบ่อยเกินไป หากนับรวมตั้งแต่จำความได้ในวัยเยาว์ แต่กระนั้นคนที่เหนื่อยล้าเกินกว่าจะตัดบท ก็ทำได้เพียงนั่งฟังไปเงียบๆจนอีกฝ่ายพูดจบ

“ไอเดียป้าลดาก็ดีค่ะ แต่ขอพิงค์เสนอไอเดียบ้างนะคะ” รองประธานสาวเอ่ยชมเสียงหวาน ก่อนเอ่ยต่อ “ถ้าเราจะสั่งซื้อเพชรดิบพวกนั้นมากองทิ้งไว้เล่นๆ...ก็รบกวนคำนวณต้นทุนค่าดูแลรักษา ค่ารักษาความปลอดภัย แล้วก็ค่าเสื่อมคุณภาพด้วยนะคะ อ้อ! ช่วยเผื่อค่าของหายด้วยนะคะ อันนี้สำคัญสุดเพราะพักหลังของหายบ่อยมาก!”

คำหวานติดตลกของรองประธานสาวทำให้ห้องประชุมกว้างเงียบสงัดอีกครั้ง แม้แต่เพชรลดาที่ทำท่าจะเอ่ยค้านก็ยังจำต้องเงียบเสียงลง เมื่อมองสบดวงตาคู่กลมใสที่ฉายประกายวาวโรจน์อย่างไม่ปกปิด

“พิงค์รู้นะคะ ว่าทุกคนแค่หวังดีอยากให้เรามีสต็อกของเยอะๆ...แต่พิงค์ขอให้ทำตัวเลขมาใหม่ตามความเป็นจริง แบบนั้นน่าจะเหมาะกว่า หวังว่าจะเข้าใจตรงกันนะคะ” กะรัตเอ่ยสรุปเสียงเรียบ

“ถ้าอย่างงั้นคุณก็ไม่ควรเซ็นอนุมัติตั้งแต่แรก! การที่รองประธานเซ็นอนุมัติแล้วมากลับคำกลางอากาศแบบนี้...มันไม่เอาแต่ใจไปหน่อยเหรอครับคุณพิงค์” น้ำเสียงเหยียดๆของหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อดังสวนคำสั่งปิดประชุม ทำให้รองประธานที่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสารชะงักไปชั่วขณะ

“เรื่องนั้นพิงค์ก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้วุ่นวายกันไปหมด...แต่เท่าที่จำได้ เอกสารการสั่งซื้อเพชรดิบชุดนี้ถูกตีกลับไปแก้ไขตั้งแต่เมื่อสามเดือนก่อนแล้วนะคะ แต่ก็น่าแปลกเหมือนกันที่มันยังสู้อุตส่าห์ถูกดึงกลับเข้ามาได้ โดยที่ไม่มีการแก้ไขอะไรเลย!” น้ำเสียงเด็ดขาดสวนกลับทันควัน

เมื่อไม่มีใครตอบกลับในสิ่งที่เอ่ยออกไป คนเป็นรองประธานก็ทำได้เพียงแสร้งทอดถอนใจแล้วเอ่ยสรุปสั้นๆ

“เรื่องครั้งนี้จะถือว่าเป็นความประมาทของพิงค์เองนะคะ แต่! ถ้ายังมีการสอดไส้เอกสารเข้ามาเพื่อหวังผลอยู่อีกละก็...จะว่าพิงค์ใจร้ายไม่ได้หรอกนะคะ!”