เข้าสู่ระบบแชร์
เอาที่สบายใจ? 64
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-12 22:29:13ระยะห่างเพียงแค่ไม่กี่เมตรและลูกกรงเหล็กกล้า กลับสามารถกางกั้นเพื่อกักกันให้คนทำผิดคิดร้ายไร้อิสรภาพโดยสิ้นเชิง กะรัตหยุดมองใบหน้าอวบอูมคร้ามแดดที่มักเย่อหยิ่งเสมอยามองสบผู้ด้อยกว่า บัดนี้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยโสกลับแลดูซูบซีดและทรุดโทรม แต่กระนั้นดวงตาแข็งกร้าวที่เต็มไปด้วยแววชิงชังและความอาฆาตพยาบาทกลับไม่ลดทอนลงไปแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเมื่อคนที่นั่งกอดลูกกรงเหล็กหันมาเห็นหน้าเธอ
“ทนายบอกว่าช่างเดชไม่ยอมรับสารภาพ แล้วก็มีเรื่องอยากพูดกับฉัน?” ประธานสาวแจงเรียบๆ
“ปล่อยกูออกไป! อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่...เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน” น้ำเสียงกระด้างมาพร้อมคำขู่ ทำให้คนที่ยืนอยู่อีกฟากฝั่งที่เรียกว่าอิสรภาพต้องเลิกคิ้วคล้ายประหลาดใจ
“คำขอนั่นเห็นทีจะเป็นไปไม่ได้ ถ้าช่างเดชไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ” กะรัตตอบเสียงเรียบ นึกสังเวชใจเมื่อได้เห็นคนที่เคยมีทุกอย่างและทะนงตนไว้เหนือผู้อื่นเสมอ กลับเลือกละทิ้งทุกศักดิ์ศรีที่มีเพียงเพราะต้องการอิสรภาพที่ไม่อาจหวนคืน
“เฮอะ! คงคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสกว่าคนอื่นสินะ... ‘ไพฑรูย์การช่าง’ มันก็เติบโตมาจากการคดโกงคนอื่นเหมือนกัน! แต่พอคนอื่นเอาคืนบ้างก็ทำมาเป็นรับไม่ได้! ขี้กากว่ะ” น้ำคำเหยียดหยามที่ตะโกนไล่หลังดังก้องไปทั่วทั้งสถานีตำรวจ แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้คนฟังชะงักค้างไปได้เท่ากับเรื่องใหม่ที่เพิ่งได้รับฟัง
“ช่างเดชระวังปากหน่อยก็ดีนะคะ! ถ้าไม่อยากเพิ่มจำนวนปีที่ต้องติดคุกไปกับข้อหา ‘หมิ่นประมาท’ ”
ณรงค์เดชกวาดสายตามองใบหน้าหวานสวยของประธานสาวแห่ง ‘ไพฑรูย์การช่าง’ อีกครั้ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แล้วเพ่งพินิจเข้าไปในดวงตาคู่งามที่ยังเต็มไปด้วยแววใสซื่ออีกเพียงครู่เดียว ก็ต้องส่ายหน้าไปมาแกมระอากับความตรงไปตรงมาในแววตานั้น
“พ่อแกนี่มันทำบุญด้วยอะไรวะ? ถึงได้มีลูกสาวที่ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด แต่ดันขาดความเฉลียว” คนที่เคยทำงานร่วมกันมาตั้งแต่สมัยก่อตั้งบริษัทหัวเราะออกมาอีกระลอก ก่อนจะพูดต่อ “ทำหน้าเหมือนสงสัย...ทำไมไม่กลับไปถาม ‘พ่อ’ เธอดูละ ว่ามันเคยทำอะไรไว้กับเพื่อนสนิทของตัวเองบ้าง!”
มือบอบบางที่เผลอกำไว้แน่นเพื่อระงับไฟโทสะ จากคำกล่าวหาของคนไร้สามัญสำนึกค่อยๆคลายออก พร้อมทั้งดวงตาคู่กลมใสที่แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและนิ่งสนิทเหมือนใต้ผืนสมุทรลึกสุดหยั่ง
“เรื่องในอดีตเป็นยังไง ฉันไม่รู้!...แต่ที่รู้คือ คนที่มันกำลังยืนกอดลูกกรงอยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ คงจะไม่มีวันได้ออกมาอีก!” น้ำเสียงกระด้างเอ่ยรอดไรฟัน ก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้อีกนิด แล้วเอ่ยกระซิบคำอวยพรด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก..
‘ขอให้มีความสุขใน ‘คุก’ นะคะ’
ร่างบอบบางก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความหนักแน่นและมั่นคง แต่ใจกลับกำลังไกวแกว่งอีกทั้งเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงเมื่อกลับออกมาจากสถานีตำรวจ แม้จะรู้ดีว่าถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของคนไร้สามัญสำนึก ไม่ใช่สิ่งควรเก็บมาใส่ใจให้รกความคิดก็ตาม
บทล่าสุด
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 248
ร่างสูงผอมแลดูบอบบางจนเกือบจะคล้ายคนอมโรคหยุดชะงัก เมื่อสายตาที่มองตรงไปข้างหน้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมื่อครู่สังเกตเห็นบางอย่างตรงหางตา ดูเหมือนจะมีร่างเล็กป้อมเหมือนซาลาเปาเดินได้กำลังพยายามใช้นิ้วเล็กๆกดปุ่มสีเขียวบนเครื่องถ่ายเอกสาร แต่เพราะขาสั้นเกินไปจึงต้องเขย่งจนสุดตัวลูกใครนะ? ท่าทางน่าจะซนเอาเรื่องเพราะอยากรู้ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำยังไงกับระยะห่างอีกหลายคืบ ร่างสูงผอมจึงเปลี่ยนเส้นทางจากห้องประธานกรรมการของ ‘วัฒนากร เอ็นจิเนียริ่ง’ ที่มีเพื่อนสนิทของพี่เขยรออยู่ มาเป็นทางเข้าห้องเอกสารที่ภายในมีเด็กชายวัยประมาณห้าขวบเศษกำลังปีนป่ายเครื่องถ่ายเอกสารด้วยความมุ่งมั่นปกติเขาค่อนข้างเกลียดเด็กและไม่นิยมเข้าใกล้ ขนาดหลานสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตาอย่างพลอยชมพูก็ยังไม่สามารถลบความรู้สึกเหล่านั้นออกไปได้ น่าแปลกที่เจ้าตัวเล็กหน้าตามอมแมมเหมือนคลุกน้ำหมึกตรงหน้ากลับดึงดูดใจอย่างประหลาด“ลุงจะทำงานเหรอ? ให้ผมช่วยคับ”เสียงเล็กๆที่ดังเจื้อยแจ้วอยู่บนพื้นเบื้องล่างทำให้คนเกลียดเด็กสะดุ้ง ไม่คิดว่าเจ้าตัวเล็กจะว่องไวขนาดนี้ทั้งที่ตัวกลมเหมือนหมูออมสิน“ให้ผมช่วยคับ”เด็กน้อยย้ำคำเดิมอีกค
เพทายลายกะรัต ตอนพิเศษ 247
ท้องฟ้าสีเทาและเสียงครืนๆเป็นระยะทำให้บรรยากาศรอบกายหม่นหมองอย่างน่าประหลาด เด็กหนุ่มวัยสิบสามปีเศษในชุดดำสนิทแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองเขม่าควันไฟจากปล่องเมรุที่กำลังลอยสูงไปบนฟ้า พลันน้ำตาก็ค่อยๆรินไหลออกมาจากดวงตาสีถ่านคู่นั้นเขาใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาลวกๆเมื่อรู้สึกถึงความอ่อนแอที่ทับถมจิตใจ แล้วหลบมุมไปนั่งเงียบๆที่ม้าหินอ่อนข้างศาลาวัดทั้งที่ดวงตายังแดงก่ำ...ไม่อยากเสียน้ำตาให้พ่อแม่ใจร้ายที่ฆ่าตัวตายแล้วปล่อยให้ตัวเองต้องอยู่บนโลกกว้างนี้เพียงลำพัง! แต่ถึงจะโกรธแค่ไหนความรู้สึกสูญเสียที่ถาโถมเข้ามาก็ทำให้ความเสียใจมีมากกว่าหลายเท่า“หนูขอนั่งด้วยได้ไหม?”เสียงเล็กๆที่แหบพร่าดังขึ้นข้างกายของคนที่กำลังจะร้องไห้อีกรอบต้องชะงักไป“ก็นั่งสิ แต่อย่าเสียงดังนะมันน่ารำคาญ!” “อืม ขอบคุณนะ” เสียงนั้นตอบกลับเบาๆ แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีกราวกับว่ากลัวจะถูกตำหนิความเงียบนั้นทำให้เด็กหนุ่มอดไม่ได้จนต้องเงยหน้ามองคนที่มาขอนั่งด้วย เด็กผู้หญิงหน้าตาขลุกขมอมที่เอาแต่กอดตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลเข้มไว้แน่นเหมือนเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวที่พอจะมีได้ เธออยู่ในชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับเขา ก็พอจะเดาได้
เพทายลายกะรัต บทส่งท้าย.. 246
ช่อดอกไม้ขนาดกะทัดรัดแต่มีน้ำหนักพอดูถูกโยนจนลอยละลิ่วตามประสาดอกไม้งานแต่ง เพียงแต่ช่อดอกไม้ในคราวนี้อาจจะน่าสงสารกว่าช่อดอกไม้ในงานแต่งอื่นๆนิดหน่อย เพราะคนรอรับดอกไม้มีแต่ผู้ชาย? ต้องขอบคุณไอเดียสุดล้ำของเจ้าสาวสุดสวยนามว่ากะรัต ที่ดันนึกสนุกด้วยการเพิ่มดอกไม้งานแต่งเข้ามาอีกช่อ! พร้อมกับสร้างเงื่อนไขเล็กน้อยแต่กลับสามารถดึงดูดใจคนในงานได้เป็นอย่างดี‘จะมีผ้าขาวกั้นเวทีไว้ แล้วเราสองคนจะโยนช่อดอกไม้พร้อมกันนะคะ...สองคนที่รับช่อดอกไม้ได้ จะได้ตั๋วฟรีพร้อมที่พักสำหรับสามวันสองคืนให้ไปเที่ยวด้วยกันค่ะ!’เพราะเพื่อนของบ่าวสาวล้วนแล้วแต่เป็นคนโสดเสียส่วนมาก ผลตอบรับจึงแสดงออกมาให้เห็นด้วยจำนวนแขกเกือบทั้งงานที่ไปออรวมกันตรงหน้าเวที..“ไม่ไปแย่งดอกไม้กับเขาหรือไง?” น้ำเสียงขบขันของผู้อาวุโสเขื่อนเพชรตั้งคำถาม“คุณปู่ก็ยังนั่งอยู่นะครับ ไม่ได้ไปแย่งดอกไม้เหมือนกัน” ณัฐนัยตอบกลับลอยลมพลางจิบคอกเทลในมือด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย เหลือบมองความวุ่นวายหน้าเวทีแล้วรู้สึกเหมือนกำลังเห็นสงครามขนาดย่อมของเหล่าชายฉกรรจ์“บ๊ะ! ถ้าลุกไปย่าของเจ้าพีทก็แพ่นกบาลแยกสิว่ะ!” น้ำเสียงกริ่งเกรงแกมขบขันตอบกลับ“ผ
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 245
ดวงตากลมใสกวาดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกบานยาวจรดพื้นด้วยความพึงพอใจ วันนี้เธออยู่ในชุดเกาะอกสีขาวปักเลื่อมเงินประดับด้วยระบายลูกไม้อย่างพอเหมาะที่รับกับกระโปรงยีนฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อย กะรัตหมุนอีกรอบเหมือนต้องการชื่นชมชุดแต่งงานที่ออกแบบเอง แต่คงเพราะไม่ค่อยชินกับรองเท้าเท่าไรจึงเสียหลักเซถลาได้อย่างง่ายๆ เคราะห์ดีที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามาแล้วช้อนอุ้มไว้ได้ทัน“เปลี่ยนเป็นรองเท้าผ้าใบดีไหม?”คนถูกถามครุ่นคิดครู่เดียว ค่อยยกมือกอดอกพลางส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่เอาค่ะ รองเท้าคู่นี้มันเข้ากับชุดนี้มากกว่า”“เดี๋ยวก็สะดุดอีก” เพทายค่อนขอดแต่ก็กระชับวงแขนขึ้นอีกนิด รู้ดีว่าถ้าหากกะรัตเริ่มยกมือขึ้นกอดอกแบบนี้แสดงว่าเธอไม่ค่อยชอบใจในสิ่งที่เขาพูดออกมาเท่าไร ก็เลยทำได้เพียงถอนใจแล้วบ่นเสียงอ่อน “แต่ถ้าเมื่อกี้พี่มาไม่ทัน เราก็คงเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นแล้วนะ”คนที่เกือบเอาหัวไปวัดความแข็งของพื้นทำหูทวนลม มือบางที่กอดอกอยู่จนถึงเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นขยับเนกไทหูกระต่ายที่ทำจากผ้ายีนที่เข้าคู่กับสีกระโปรงของตัวเองให้เจ้าของวงแขนกว้างเล็กน้อย “ถ้าสะดุดอีก..” เสียงหวานเว้นวรรคเล็กน้อยเหมือนจะค
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 244
กำหนดการงานแต่งหลังผ่านความช่วยเหลืออย่างหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวังดีของบรรดาญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทำให้กะรัตและเพทายเริ่มไม่แน่ใจว่า...สรุปแล้วมันคือการแต่งงานของคนสองคนหรือเป็นการแต่งงานของสองครอบครัวกันแน่? แต่ได้ความคิดเห็นที่เป็นไปในทิศทางเดียวกันว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเพราะในตอนแรกกะรัตและเพทายเห็นพ้องต้องกันว่าควรจัดงานแต่งเล็กๆที่มีเฉพาะ ‘คนกันเอง’ เท่านั้น แต่พอพูดคุยกับครอบครัวทั้งสองฝ่ายดูเหมือน ‘คนกันเอง’ จะขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นงานเลี้ยงที่มีจำนวนแขกหลายร้อยคนตอนไหนก็ไม่ค่อยแน่ชัด..“เดี๋ยวนะ! ทำไมจำนวนซองงานแต่งมันงอกขึ้นมาอีกแล้วล่ะ?” กะรัตร้องถามด้วยความตกใจ เมื่อกวาดตาอ่านใบรายชื่อแขกฉบับล่าสุดที่จันทร์เจ้าส่งให้“คุณมาริสาท่านให้คนเอารายชื่อมาเพิ่มเมื่อเย็นวานนี้ เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนของท่านที่ทำไร่ชาอยู่ทางเหนือ ถ้าไม่เชิญเกรงว่าจะเสียมารยาทค่ะ” เลขาคนสนิทแจกแจง“ห้าสิบคนเลยนะคะ ถ้าทำไร่ชาทั้งหมดไม่กินพื้นที่ภูเขาไปสองลูกครึ่งแล้วเหรอ?” กะรัตหัวเราะแกนๆก่อนจะรับแฟ้มเอกสารอีกฉบับมาอ่านทวนแล้วค่อยจรดปลายปากกาอนุมัติ “ช่วงบ่ายพิงค์มีนัดสัมภาษณ์หัวหน้าฝ่ายก
เพทายลายกะรัต เส้นทางของโชคชะตา 243
สองเรื่องที่สินธรร้องขอไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรในความรู้สึกของกะรัต ตรงข้ามมันกลับฟังดูเป็นคำขอที่น่าพิศวงและไม่สมเป็นเขาเสียด้วยซ้ำไป แต่ความเคลือบแคลงสงสัยก็ไม่ได้วนเวียนอยู่ในความคิดนานนักเพราะไม่กี่วันหลังจากนั้น เพชรลดาก็โทร.มาแจ้งข่าวทั้งที่ยังร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจว่าสินธรจากไปแล้วงานศพของสินธรถูกจัดเจ็ดวันเต็มตามคำขอของเจ้าตัว ตลอดสัปดาห์ของการจัดงานกะรัตสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติหลายอย่าง อย่างแรกคือมารดาของเธอดูไม่ค่อยเศร้าเท่าไรกับการจากไปของน้องชายสุดที่รัก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเพชรลดาที่ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายหน...ในวันเผาค่อยเห็นว่านพเก้ายืนปาดน้ำตาเงียบๆอยู่หน้าเมรุ มองกลุ่มควันที่ลอยไกลไปบนท้องฟ้ากว้างราวกับกำลังบอกลาส่วนอีกเรื่องที่สร้างความฉงนให้อย่างแท้จริง คือการร่ำไห้อย่างหนักหน่วงของเลขาคนสนิทของเธอเอง จันทร์เจ้าดูเจ็บปวดกับการจากไปของสินธรมากกว่าพบธรรมที่คอยช่วยประคองอยู่ข้างๆเสียอีก กะรัตค่อยมาเข้าใจความหมายของน้ำตาในตอนหลัง เมื่อได้รู้ว่าเด็กในการอุปการะของสินธรเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้มีเพียงพบธรรมแต่ยังรวมไปถึงจันทร์เจ้าด้วยอีกคน..‘น้าอยากให้เธอตามจันทร์เจ้ากลับมาทำ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข59.2K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ57.7K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี63.6K viewsคู่หมั้นสุดหวงของท่านอ๋องกระหายเลือด
ชาไทยเย็น40.1K viewsแป้งโร
Kamonphit6 viewsกระหายห้วงสวาท
พริกหวานน้อยแต่เผ็ดมาก77 viewsเด็กฝึกงานของท่านประธานร้าย (Set 1 ท่านประธานคลั่งรัก 1/4)
บีน่าเลดี้4.7K viewsปฐวีรักฌิชากร
Suwachee92 views
