All Chapters of ทัณฑ์สวาทมาเฟียเถื่อน: Chapter 41 - Chapter 50

หญิงสาวร่างผอมบางเดินออกมาจากห้องน้ำ ลูเซียโน่นั่งเอนกายพิงหัวเตียงพลางกดโทรศัพท์อยู่บนเตียง อัญญาลอบสังเกตแผลที่แขนของชายหนุ่ม เธอเห็นเลือดสีแดงสดที่ซึมออกมาจากผ้าพันแผล อัญญาจึงเดินหน้านิ่งมาใกล้ชายหนุ่ม ทำให้ลูเซียโน่กดปิดหน้าจอโทรศัพท์วางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงทันที“ทำไมแผลปริ” เสียงหวานเอ่ยถาม“ไม่รู้เหมือนกัน” ลูเซียโน่ทำเป็นมองผ้าพันแผลสีขาวที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย“มานี่…ขอฉันดูหน่อย” อัญญานั่งลงข้างชายหนุ่ม โดยหันหน้ามาหาเขา ก่อนที่มือบางจะคว้าแขนชายหนุ่มขึ้นมาจับพลิกดูอย่างแผ่วเบา “เดี๋ยวไปตามหมอมาให้” หญิงสาวนั่งดูแขนของชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่ เธอเอ่ยขึ้นมาและตั้งท่าจะลุกขึ้น แต่ลูเซียโน่คว้าจับเรียวแขนสวยเอาไว้ก่อน“เอเลน่า” เสียงทุ้มมีเสน่ห์เรียกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกเพื่อสะกดให้เธอหยุดฟังเขา“กลับมาอยู่ที่นี่ด้วยกันได้ไหม” ชายหนุ่มพูดต่อด้วยสายตาที่เว้าวอน ดวงตาของเขาสั่นไหว แต่อัญญารับรู้ได้ถึงความจริงใจและหนักแน่นที่ส่งมาจากสายตาคู่นั้น“คุณจะให้ฉันกลับมาเพื่ออะไร” อัญญาถามอย่างนิ่งเรียบ“กลับมาอยู่กับฉันไง เธอกับลูก…กลับมาอยู่ด้วยกันนะ” พูดจบ ริมฝีปากหยักหนาประกบจูบ

อัญญาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีเข้มรัดรูป เธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัว หลังจากที่เธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว อัญญาเดินมาที่ห้องนอนช้าๆ เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง กว่าที่เธอกับลูเซียโน่จะออกมาจากห้องน้ำได้ ลูเซียโน่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงสแล็คสีเข้ากัน เขายืนกดโทรศัพท์อยู่กลางห้องนอนเพื่อรอให้หญิงสาวแต่งตัวเสร็จ เพราะเขาโดนไล่ออกมาจากห้องแต่งตัวทันทีที่เขาแต่งตัวเสร็จ ไม่รู้ว่าหญิงสาวหวงเนื้อหวงตัวอะไรหนักหนา เขาทั้งจับทั้งดูดเลียไปทั้งตัวของหญิงสาวหมดแล้ว อีกทั้งยังมีลูกชายตัวน้อยด้วยกันอีกด้วยเมื่อหญิงสาวเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว ชายหนุ่มปรายตามองอัญญาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์และเก็บลงกระเป๋ากางเกงทันที“เสร็จแล้วเหรอ…หิวหรือยัง” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับเรียวขาแกร่งที่เดินเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้น“อือ” ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ “งั้นลงไปกินข้าวกันเถอะ” มือแกร่งเอื้อมไปจับมือเล็กของหญิงสาว ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มให้เธอเล็กน้อย จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็เดินเคียงข้างกันออกมาจากห้องนอนอย่างช้าๆ เหล่าบรรดาสาวใช้และบอดี้การ์ดส่งยิ้มจางๆ ให้อัญญาตลอดทางเดิน ตั

มาเฟียหนุ่มกับอัญญาเดินเข้ามาในร้านอาหารสุดหรูหราด้วยกัน เหล่าบอดี้การ์ดหลายคนเดินตามเจ้านายอยู่ด้านหลังมาติดๆ โดยมีริคินำทีมบอดี้การ์ดอยู่ อัญญาลอบมองหน้ามาเฟียหนุ่มเล็กน้อย นี่คงเป็นครั้งแรกที่ลูเซียโน่พาเธอออกมาข้างนอกอย่างเปิดเผยเช่นนี้ อัญญารู้สึกดีที่ชายหนุ่มแสดงออกชัดเจน แต่เธอก็ยังไม่ชินกับการเปิดเผยตัวตนแบบนี้สักเท่าไหร่ เพราะที่ผ่านมาหญิงสาวต้องอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ มาโดยตลอดลูเซียโน่โอบเอวบางเดินเข้ามาภายในร้านอาหารบนตึกหรู แล้วตรงไปยังโต๊ะอาหารที่เขาโทรจองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว มาเฟียหนุ่มพาหญิงสาวนั่งลงที่โต๊ะและสั่งอาหาร ในขณะเดียวกัน มีสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองตรงมาที่พวกเขาอยู่ซานโดรเพิ่งจะทานอาหารเสร็จ ชายหนุ่มไปโรงพยาบาลมาและแวะมากินข้าวต่อ ช่วงนี้เขาไม่มีอะไรทำเพราะว่าสนามแข่งรถของเขาถูกเผาไปหมดแล้ว เขากำลังคิดจะเริ่มทำธุรกิจใหม่อยู่ แต่พ่อของเขาดูเหมือนจะยังโกรธอยู่และไม่ยอมให้เงินทุนกับเขา ซานโดรกำลังจะกลับคฤหาสน์ แต่ทว่าเขาก็เห็นลูเซียโน่กับผู้หญิงคนนั้น….คนที่เข้ามาช่วยลูเซียโน่เอาไว้ในตอนที่พวกเขากำลังปะทะกันอยู่“ผู้หญิงคนนั้น” ซานโดรมองตรงไปที่มาเฟียหนุ่มกั

เช้าวันต่อมาร่างผอมบางนอนเกยทับอยู่บนร่างกำยำ อัญญาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ และเธอก็พบกับดวงตาคมกริบที่นอนจ้องหน้าเธออยู่ด้วยสายตาที่เปล่งประกาย ร่างกายของชายหญิงเปลือยเปล่านอนอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงกลางห้อง“ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มทรงพลังมีเสน่ห์ เรียวแขนแกร่งพาดอยู่ตรงเอวคอดกับแขนอีกข้างหนึ่งที่สอดใต้ลำคอระหง เรียวแขนกับอกเปลือยเปล่าของเขาจนกลายเป็นหมอนให้หญิงสาวหนุนไปโดนปริยาย“ลูกล่ะ ลูกตื่นหรือยัง” อัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย“ยังเลย” ลูเซียโน่ตอบกลับ เขาเพิ่งจะเปิดกล้องวงจรปิดในห้องของลูกชายดูเมื่อสักครู่นี้ มาเฟียหนุ่มทำห้องนอนของอาร์โนด์อยู่ติดกับห้องของพวกเขา อัญญาจึงพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ “วันนี้เราต้องไปดูแหวนกันนะ” ลูเซียโน่กระชับอ้อมกอดพร้อมกับเอ่ยต่อ ดวงตากลมโตจึงมองจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น หญิงสาวเพิ่งจะเคยเห็นการขอแต่งงานแบบนี้นี่แหละ ปกติก็จะมีแต่ดินเนอร์หรูกับดอกไม้ และการคุกเข่าขอแต่งงาน แต่ทว่าลูเซียโน่กลับทำตรงข้ามกันทุกอย่าง“แล้วก็ไปหาแม่กันต่อ พาลูกไปหาแม่ด้วย” เมื่อเห็นว่าหญิงสา

“กลับมาแล้วเหรอครับ นายท่าน…มาดาม” เสียงของเอเตียนเอ่ยทักทาย เมื่อเจ้านายกับมาดามเดินเคียงข้างกันเข้ามาในคฤหาสน์“กลับมาแล้ว” ลูเซียโน่โอบไหล่แบบบางของอัญญาเอาไว้พลางตอบกลับพ่อบ้าน “นายท่านครับ…สาวใช้คนหนึ่งทำความสะอาดห้องเก็บสะสมของเก่าแก่ แล้วเผลอทำแจกันตกแตกครับ” พ่อบ้านบอกกล่าวกับเจ้านายต่อทันที“ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไง ใครทำงานพลาดก็ไล่ออกไปสิ” “ถึงขั้นไล่ออกเลยเหรอ” เสียงของอัญญาแทรกขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าสวยคมที่ขมวดคิ้ว ถึงแม้ว่าสาวใช้จะมีความผิดจริง แต่เธอคิดว่าการที่ถึงขึ้นไล่ออกมันรุนแรงเกินไป เธอเองก็เคยใช้ชีวิตมาอย่างยากลำบาก เธอถึงรู้สึกเข้าอกเข้าใจคนที่ลำบากเหมือนกัน“เอ่อออ” ชายหนุ่มตะกุกตะกักเล็กน้อย เขาไม่รู้จะตอบกลับอัญญาอย่างไรดี เพราะที่ผ่านมาเขาทำเช่นนี้มาตลอด“ฉันว่ามันเกินไปนะ คนเราก็มีผิดพลาดกันได้” เสียงแข็งกระด้างของอัญญาบอกกล่าวชายหนุ่มต่อ“งั้นที่รักคิดว่าเราควรจัดการยังไงดีล่ะ” มือแกร่งลูบไล้ไหล่แบบบางเบาๆ “ก็แค่หักเงินเดือนหรืออะไรก็ได้”“เอ่ออ…ถ้างั้นก็หักเงินเดือนเธอไปก่อน แล้วถ้าทำผิดอีกครั้งก็ค่อยไล่ออก” “ครับนายท่าน” พ่อบ้านก้มศีรษะเล็กน้อยเป็น