บทที่ 45 โมโห

มาเฟียหนุ่มกับอัญญาเดินเข้ามาในร้านอาหารสุดหรูหราด้วยกัน เหล่าบอดี้การ์ดหลายคนเดินตามเจ้านายอยู่ด้านหลังมาติดๆ โดยมีริคินำทีมบอดี้การ์ดอยู่ 

อัญญาลอบมองหน้ามาเฟียหนุ่มเล็กน้อย นี่คงเป็นครั้งแรกที่ลูเซียโน่พาเธอออกมาข้างนอกอย่างเปิดเผยเช่นนี้ อัญญารู้สึกดีที่ชายหนุ่มแสดงออกชัดเจน แต่เธอก็ยังไม่ชินกับการเปิดเผยตัวตนแบบนี้สักเท่าไหร่ เพราะที่ผ่านมาหญิงสาวต้องอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ มาโดยตลอด

ลูเซียโน่โอบเอวบางเดินเข้ามาภายในร้านอาหารบนตึกหรู แล้วตรงไปยังโต๊ะอาหารที่เขาโทรจองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว มาเฟียหนุ่มพาหญิงสาวนั่งลงที่โต๊ะและสั่งอาหาร ในขณะเดียวกัน มีสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองตรงมาที่พวกเขาอยู่

ซานโดรเพิ่งจะทานอาหารเสร็จ ชายหนุ่มไปโรงพยาบาลมาและแวะมากินข้าวต่อ ช่วงนี้เขาไม่มีอะไรทำเพราะว่าสนามแข่งรถของเขาถูกเผาไปหมดแล้ว เขากำลังคิดจะเริ่มทำธุรกิจใหม่อยู่ แต่พ่อของเขาดูเหมือนจะยังโกรธอยู่และไม่ยอมให้เงินทุนกับเขา ซานโดรกำลังจะกลับคฤหาสน์ แต่ทว่าเขาก็เห็นลูเซียโน่กับผู้หญิงคนนั้น….คนที่เข้ามาช่วยลูเซียโน่เอาไว้ในตอนที่พวกเขากำลังปะทะกันอยู่

“ผู้หญิงคนนั้น” ซานโดรมองตรงไปที่มาเฟียหนุ่มกับผู้หญิงคนนั้นพลางเอ่ยพึมพำกับตัวเอง เขามองจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้นที่ผอมบางแต่ดูท่าทางแข็งแรงอยู่พอสมควร

หลังจากนั้น สองวันต่อมาลูเซียโน่ไปทำงานที่กาสิโนในช่วงเที่ยงของวัน ร่างกำยำนั่งทำงานอยู่ตรงโต๊ะทำงานภายในห้องทำงานของกาสิโน อัญญานั่งรอชายหนุ่มอยู่ตรงโซฟากลางห้อง หญิงสาวก็ไม่เข้าใจเขาเหมือนกันว่าทำไมไม่ให้เธออยู่คฤหาสน์เลี้ยงลูก เขาจะให้เธอติดสอยห้อยตามทำไมก็ไม่รู้

เมื่อชายหนุ่มเสร็จงานที่กาสิโนแล้ว ช่วงหัวค่ำลูเซียโน่มาที่ผับหรูต่อ มาเฟียหนุ่มนั่งอยู่ภายในห้องวีไอพี เขากำลังคุยธุรกิจเกี่ยวกับสินค้าผิดกฎหมายบางอย่างอยู่กับนักธุรกิจคนหนึ่ง ซึ่งหญิงสาวไม่เคยหน้าผู้ชายคนนี้เช่นกัน เพราะผู้ชายคนนี้ไม่ใช่กลุ่มเพื่อนของลูเซียโน่ อาจจะเป็นเพียงหนึ่งในนักธุรกิจที่มีผลประโยชน์ร่วมกัน อัญญาจึงทำได้เพียงนั่งฟังพวกเขาคุยกันเงียบๆ อยู่ข้างกายมาเฟียหนุ่ม จนกระทั่งพวกชายหนุ่มคุยเรื่องธุรกิจสำคัญกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจึงดื่มเหล้ากันต่อ

“เดี๋ยวฉันมา” อัญญาเอ่ยกระซิบข้างหูลูเซียโน่ เมื่อเธอเห็นว่าพวกเขาไม่ได้คุยเรื่องสำคัญกันแล้ว เธออยากจะเข้าห้องน้ำมาสักพักแต่ไม่อยากขัดจังหวะพวกเขา

“ไปไหน” มือแกร่งของลูเซียโน่วางแก้วเหล้าลงพร้อมกับเอ่ยถามหญิงสาวเสียงเข้ม

“ไปห้องน้ำ” อัญญาตอบกลับสั้นๆ

“ให้คนของฉันตามไปด้วยนะ”

“ไม่ต้องให้คนตามไปหรอก ฉันไปแป๊บเดียว” สิ้นเสียงหญิงสาว ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปชั่วครู่พลางครุ่นคิด เขาไม่อยากขัดใจอัญญา ยังไงที่นี่ก็เป็นผับของเขา คงไม่มีใครกล้ามาทำอะไรอุกอาจที่นี่หรอก

“งั้นก็รีบๆ กลับมานะ” มือแกร่งเลื่อนไปจับต้นขาหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

“อือ” ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้มาเฟียหนุ่ม ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนและเดินออกมาจากห้องวีไอพีอย่างเชื่องช้า และทุกย่างก้าวของหญิงสาวก็เต็มไปด้วยความมั่นคง มาดมั่น 

“จะไปไหนเหรอครับมาดาม” ริคิเอ่ยถามทันที เมื่อประตูห้องวีไอพีเปิดออกพร้อมกับร่างผอมบางที่เดินออกมา

“ฉันจะไปห้องน้ำ ไม่ต้องตามไป” อัญญาตอบกลับคนสนิทของลูเซียโน่

“ครับ” ริคิก้มศีรษะให้หญิงสาวครั้งหนึ่ง

ร่างแบบบางจึงย่างกรายต่อไปเพื่อไปยังห้องน้ำของชั้นนี้ อัญญาใช้เวลาเข้าห้องน้ำไม่นานสักเท่าไหร่ เธอยืนอยู่หน้ากระจกและนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เนื่องจากวันนี้เธอเอาแต่ตามติดชายหนุ่มทั้งวัน อัญญาจึงยังไม่ได้โทรหาพี่เลี้ยงเพื่อถามไถ่ถึงลูกชายเลย 

เมื่อคิดได้ดังนั้น หญิงสาวจึงเดินออกมาจากห้องน้ำและเดินต่อไปยังลานจอดรถด้านหลังของผับ เนื่องจากในผับเสียงดังเกินไป เธอจึงอยากหาที่เงียบๆ ในการคุยโทรศัพท์

อัญญาเดินมาถึงลานจอดรถ มือบางหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าหลังของกางเกงขายาวขึ้นมากดโทรออกหาพี่เลี้ยงทันที ร่างผอมบางยืนเท้าเอวข้างหนึ่งในขณะที่เธอกำลังรอให้พี่เลี้ยงรับสาย ซึ่งรออยู่เพียงชั่วครู่เท่านั้น พี่เลี้ยงของลูกชายก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว

“อาร์โนด์หลับหรือยังคะ” เสียงหวานเอ่ยถามปลายสาย

‘คุณชายเพิ่งหลับไปค่ะ’ ปลายสายตอบกลับมาอย่างแผ่วเบา เพราะกลัวว่าถ้าเสียงดังแล้วเด็กชายอาจจะตื่นขึ้นมาได้

“อาร์โนด์ดื้อหรือเปล่า”

‘ไม่เลยค่ะ คุณชายเลี้ยงง่ายมากเลยค่ะ’ 

“ค่ะ ฝากดูแลแกด้วยนะคะ” 

อัญญายืนเท้าเอวข้างหนึ่งพลางคุยโทรศัพท์อยู่ได้สักพัก เมื่อคุยกับพี่เลี้ยงของลูกชายเสร็จเรียบร้อยแล้ว อัญญาจึงกดวางสายไปและเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงด้านหลังเช่นเดิม ร่างผอมบางหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินกลับเข้าไปภายในผับหรู แต่ทว่าเธอก็โดนมือสากของใครบางคนคว้าแขนเล็กของเธอเอาไว้ก่อน

หญิงสาวมองหน้าคนที่ถือวิสาสะมาจับแขนเธอด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบและสายตาที่ดุดัน และเธอก็พบว่าเป็นชายหนุ่มคนที่มีปัญหากับลูเซียโน่นั่นแหละ…คนที่ชื่อซานโดร

“ปล่อยฉัน” เสียงของอัญญาบอกกล่าวกับซานโดรอย่างแข็งกระด้าง

“เธอเป็นอะไรกับไอ้ลูเซียโน่เหรอ…เด็กมันหรือบอดี้การ์ดของมันล่ะ” ซานโดรเอ่ยถามอย่างเหยียดหยามหญิงสาว 

“ฉันบอกให้ปล่อย” เธอกดเสียงต่ำใส่ซานโดรอีกครั้ง แต่ดูเหมือนซานโดรจะไม่ฟังคำพูดของเธอเลยสักนิด 

อัญญาจึงออกแรงสะบัดแขนออกจากจากเกาะกุมของมือหนา ซานโดรจับแขนเธอแรงและแน่นมากขึ้นกว่าเดิม ในชั่วพริบตา หญิงสาวจึงใช้เข่ากระแทกเข้าไปที่หน้าท้องของซานโดรอย่างรวดเร็ว

“โอ๊ย! ฤทธิ์เยอะดี ถึงว่าเธอเลยได้อยู่ข้างกายมันแบบนั้นใช่ไหมล่ะ” ซานโดรงอตัวด้วยความจุกเสียดที่หน้าท้องแกร่งพร้อมกับใบหน้าของเขาเหยเก เนื่องจากเขาไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะรวดเร็วได้ถึงเพียงนี้ แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยให้มือบางเป็นอิสระอยู่ดี 

“ฉันจะไม่พูดซ้ำหลายๆ ครั้ง” อัญญาเอ่ยต่อ

“ไม่สนใจมาทำงานกับฉันบ้างหรือไง ฉันจ่ายหนักนะ” สิ้นเสียงของซานโดร ยังไม่ทันที่อัญญาจะตอบกลับอะไรออกไป ร่างของซานโดรก็ถูกมือแกร่งของใครบางคนจับไหล่ให้หันหน้ากลับมาและถูกปล่อยหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าของเขาโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว 

พลัก! ตุบ!

ร่างของซานโดรเซและล้มลงกับพื้น มือหนาของเขาจึงปล่อยเรียวแขนสวยให้เป็นอิสระ อัญญามองซานโดรสลับกับคนที่ต่อยชายหนุ่มคนนั้น…ลูเซียโน่

“ไอ้ลูเซียโน่” ซานโดรนั่งกองอยู่ที่พื้นลานจอดรถ เขายกหลังมือขึ้นมาเช็ดคราบเลือดที่ขอบปากของเขา 

ลูเซียโน่มองหน้าซานโดรด้วยสายตาที่เหี้ยมเกรียมมากกว่าทุกครั้ง มาเฟียหนุ่มปรี่เข้าไปจับคอเสื้อของซานโดรและรัวหมัดๆ ต่อยหน้าของซานโดรที่นั่งกองอยู่ตรงพื้นซ้ำๆ จนใบหน้าของเขามีแต่รอยฟกซ้ำและเลือดที่ซึมออกมาจากแผลที่แตกเต็มไปหมด

อัญญายืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ เพราะเธอไม่เคยเห็นลูเซียโน่โมโหขนาดนี้มาก่อน ที่ผ่านมาเธอเห็นเขาในโหมดขี้เล่น กวนประสาทและทะเล้น แต่พอวันนี้เขากลับแสดงด้านที่เธอไม่เคยเห็น ขนาดตอนที่เธอทำให้เขาเจ็บตัว มาเฟียหนุ่มยังไม่เคยโมโหขนาดนี้มาก่อน

“นายครับ ใจเย็นๆ ครับ” ริคิที่อยู่ด้านหลังของเจ้านาย เขาเอ่ยห้ามปรามเจ้านายที่กำลังเดือดดาลอยู่ในตอนนี้ 

ลูเซียโน่กระหน่ำรัวหมัดใส่หน้าของซานโดร จนกระทั่งซานโดรเหมือนจะหมดสติไปกลางอากาศ ลูเซียโน่จึงหยุดรัวหมัดและใช้เท้าเหยียบลงบนแขนข้างที่เขายิงซานโดรแทน 

“อ๊ากกก!” เสียงร้องโหยหวนของซานโดรดังลั่น เขานอนราบไปกับพื้น ใบหน้าของเขาอาบชุ่มไปด้วยเลือด หางคิ้วแตก ริมฝีปากแตก โหนกแก้มบวมช้ำจากหมัดของลูเซียโน่ที่กระหน่ำใส่ไม่ยั้ง

“มึงกล้ามากนะที่มาแตะต้องเมียกู” เสียงทุ้มของมาเฟียหนุ่มพูดอย่างเหี้ยมเกรียม เท้าของชายหนุ่มเหยียบลงตรงแขนของซานโดรจนบาดแผลเก่าของซานโดรเริ่มฉีกขาดอีกครั้ง

“คุณ…พอแล้ว” อัญญาที่ได้สติ เธอจึงเดินเข้ามาจับแขนและห้ามปรามลูเซียโน่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนยวบลง แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้ลูเซียโน่จะไม่ฟังอะไรแล้วทั้งนั้น อารมณ์ของเขาอยู่เหนือทุกสิ่ง จนทำให้เขาหูอื้อตาลายไปหมด เท้าของเขายังคงเหยียบและบดขยี้แผลเก่าของซานโดรอยู่อย่างนั้น

“ลูเซียโน่” อัญญาเอ่ยเรียกชื่อของเขาอีกครั้ง มือบางลูบไล้แขนแกร่งอย่างแผ่วเบา ลูเซียโน่จึงหันหน้ามาสบตากับหญิงสาว มือเล็กออกแรงรั้งชายหนุ่มเบาๆ ให้ออกมาจากซานโดรที่นอนอาบเลือดอยู่ ลูเซียโน่จึงขยับออกจากตัวของซานโดรอย่างช้าๆ

“เดี๋ยวผมจัดการทางนี้เองครับมาดาม…มึงรีบพาเจ้านายกลับคฤหาสน์เลย” ริคิบอกกล่าวอัญญา ก่อนที่เขาจะหันไปออกคำสั่งกับบอดี้การ์ดอีกคนต่อ

“ครับ” บอดี้การ์ดร่างกำยำตอบกลับอย่างหนักแน่น

“ไปกันเถอะ ฉันอยากกลับแล้ว” อัญญาเลื่อนมือมากอบกุมมือใหญ่เอาไว้พร้อมกับออกแรงกระตุกแขนชายหนุ่มเบาๆ ลูเซียโน่มองจ้องซานโดรด้วยสายตาที่ดุดัน 

“ถ้ามึงยังมายุ่งกับพวกกูอีก รอบหน้ากูฆ่ามึงทิ้งแน่” ลูเซียโน่ทิ้งท้ายประโยค ก่อนที่เขาจะจับมือหญิงสาวแน่นขึ้นและเดินข้ามร่างกายของซานโดร ซึ่งอัญญาที่โดนดึงให้ตามมาเฟียหนุ่มไป เธอก็ต้องจำใจเดินข้ามซานโดรไปเช่นกัน

ที่ผ่านมาลูเซียโน่ไม่ถือสาอะไรกับซานโดร เพราะยังเห็นว่ามันเป็นน้องชายของราฟาเอล และพวกเขาก็รู้จักกับมันมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ในครั้งนี้มันมาแตะต้องผู้หญิงของเขา เขายอมไม่ได้จริงๆ