All Chapters of ทัณฑ์สวาทมาเฟียเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

หนึ่งเดือนผ่านไปแสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านเมฆก้อนเล็กๆ ที่ลอยเรียงตัวอยู่บนท้องฟ้าสีสดใส สายลมพัดผ่านทำให้ใบไม้สีเขียวปลิวว่อนไปทั่วฟาร์ม กลิ่นอายของทุ่งหญ้าและกลิ่นสาบของโคนม วัวและแพะ ลอยฟุ้งตลบอบอวลมาตามสายลมอัญญาอยู่ที่ฟาร์มของโลล่ามาได้หนึ่งเดือนกว่า หญิงสาวเริ่มปรับตัวเข้าหาคนที่นี่ได้แล้ว เธอไม่เคยเกี่ยงงาน ไม่ว่าจะเป็นงานที่หนักหรือเบา เธอก็สามารถที่จะทำมันได้อย่างสบายๆ เพราะในช่วงที่เธออยู่ที่องค์กร หญิงสาวต้องฝึกร่างกายและจิตใจอย่างหนักหน่วงกว่างานที่นี่เสียอีก สำหรับเธองานที่ฟาร์มนี้มันเป็นอะไรที่สบายมากๆ“คุณอัญญา…มากินข้าวได้แล้วค่ะ” วิเวียนเดินมาเรียกอัญญาที่กำลังยืนมองสัตว์ที่อยู่ตามคอกของตัวเอง หญิงสาวจึงหันหน้ากลับไปมองยังสาวแก่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เธอ อัญญาสวมชุดที่ดูทะมัดทะแมง เสื้อยืดรัดรูปสีดำกับกางเกงยีนสีเข้ม เรือนผมยาวสลวยถูกมัดรวบตึงขึ้นไปกลางศีรษะหญิงสาว ทำให้ปลายผมหางม้าสะบัดไปมาทุกครั้งที่หญิงสาวขยับใบหน้า “อาหารเสร็จแล้วค่ะ” วิเวียนเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของอัญญา ใบหน้าของหญิงสาวดูสงบและอารมณ์ดีกว่าวันแรกที่เธอมาอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้“ค่ะ” อัญญาตอบกลับพร้อม

“เอเลน่า” มาเฟียหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองรอบตัวของลูเซียโน่เหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ชั่วขณะ เขามองหญิงสาวร่างผอมบางที่คุ้นเคย เธอกำลังยืนเทนมใส่แก้ว และกระดกดื่มอยู่ข้างตู้เย็นภายในห้องครัว เขาตามหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน ที่แท้ก็อยู่ใกล้กันแค่นี้นี่เอง หญิงสาวเหมือนจะรู้สึกตัวว่ามีคนกำลังแอบมองเธออยู่ ใบหน้าสวยคมหันขวับมาที่หน้าประตูห้องครัว ทำให้ลูเซียโน่รีบหดลำคอกลับไปแล้วยืนชิดหลังติดกำแพงทันทีอัญญารู้สึกเหมือนว่าจะมีคนแอบมองเธออยู่ตรงหลังบานประตู ด้วยสัญชาตญาณของสปายสาว ทำให้เธอวางแก้วนมลงบนโต๊ะ ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปหยิบมีดขึ้นมาถือเอาไว้ โดยที่ดวงตาของหญิงสาวก็ยังคงจับจ้องไปที่ประตูห้องครัวที่ถูกเปิดเอาไว้อยู่หญิงสาวเดินถือมีดตรงมายังบานประตูห้องครัวที่เปิดอ้าอยู่ มือบางจับมีดเอาไว้แน่นและยกขึ้นมาตั้งท่าเตรียมรับมือ อัญญาชะโงกหน้าออกไปดูกำแพงด้านนอกห้องครัวอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบอะไร หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นเพื่อหาสิ่งผิดปกติอยู่สักพักหนึ่ง จากนั้นเธอก็กลับเข้าไปในห้องครัวเพื่อเก็บแก้วนมมาล้างทำความสะอาดและเก็บมีดเข้าไว้ที่เดิมอัญญาออกมาจากห้องครัว แล้วเดินขึ้นไปยังชั้น

โลล่าเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านไม้ในช่วงเช้าของวันใหม่ หญิงแก่สวมชุดที่ดูทะมัดทะแมงเหมือนดั่งเช่นทุกวัน กลิ่นหอมของขนมปังปิ้งลอยคละคลุ้งไปทั่วชั้นล่างของบ้าน หญิงแก่ย่างกรายเข้าไปในห้องครัวต่ออย่างเชื่องช้า วิเวียนกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าแบบอเมริกันให้กับทุกคนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ภายในห้องครัว “อัญญายังไม่ลงมาอีกเหรอ” โลล่าเอ่ยถามขึ้นมา วิเวียนจึงหันหน้ากลับมามองเจ้านาย“ยังค่ะ” วิเวียนตอบกลับ“ไม่สบายหรือเปล่านะ ปกติเวลานี้เธอจะลงมาแล้วนะ” โลล่าคิดว่าวันนี้เธอลงมาช้ากว่าปกติแล้ว แต่อัญญาลงมาช้ากว่าเธออีก เมื่อคิดได้ดังนั้น โลล่าจึงเดินออกมาจากห้องครัว และกวาดสายตามองหาโซเฟีย“โซเฟีย…โซเฟียจ้ะ” “ค่ะ มาแล้วค่ะๆ” เด็กสาวสวมชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีซีดรีบวิ่งมาหาโลล่าอย่างรวดเร็ว “ไปตามอัญญาลงมาหน่อยสิจ๊ะ” โลล่าบอกกล่าวเด็กสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ค่ะคุณหญิง” พูดจบ โซเฟียหันหลังกลับ แล้วเดินขึ้นไปชั้นสองของบ้านทันที เวลาผ่านไปไม่นานสักเท่าไหร่ โซเฟียก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของอัญญา เด็กสาวยกมือขึ้นมาเคาะประตูห้องนอนของอัญญาพร้อมกับตะโกนเรียกหญิงสาวที่อยู่ในห้อง“คุณอัญญา! คุณอัญญา!

หนึ่งเดือนต่อมาราฟาเอลผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าครามดุดันเข้ามาในห้องประชุมภายในบ้านของลูเซียโน่อย่างเชื่องช้า ลูเซียโน่ วินเซนต์ และคามิลโล นั่งอยู่ที่บนเก้าอี้รอบโต๊ะประชุม เมื่อราฟาเอลเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มทั้งสามคนก็หันมามองราฟาเอลที่หายตัวไปอยู่ที่ไทยเป็นเดือนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลูเซียโน่พยายามทำงานให้หนักเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมีเวลาไปคิดเรื่องอื่น ในทุกๆ วันลูเซียโน่ต้องไปกาสิโน ผับ และปิดท้ายด้วยสนามแข่งรถ เขาดื่มเหล้าทุกวันเพื่อให้ตัวเองหลับไปโดยที่ไม่ต้องคิดถึงผู้หญิงคนนั้น“ไงไอ้เสือ หายไปนานเลยนะมึง” ลูเซียโน่เอ่ยขึ้นมาทันทีที่ราฟาเอลเข้าไปในห้อง“เออ” ราฟาเอลตอบกลับสั้นๆ ก่อนที่เขาจะก้าวไปนั่งลงข้างๆ ลูเซียโน่ “ไม่บอกพวกกูหน่อยหรือไงว่าไปทำอะไรที่ไทย” วินเซนต์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามราฟาเอลถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ก็ทำงานไง” ราฟาเอลไหวไหล่พลางตอบกลับ“ทำงานอะไรเป็นเดือน” ลูเซียโน่พูดต่อ“เล่ามา ไอ้ราฟาเอล” คามิลโลเอ่ยเสริมขึ้นมา ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามคนมองจ้องหน้าราฟาเอลเหมือนเป็นการกดดันเขา พวกเขาคบกันมานานมากๆ แค่มองตากันก็รับรู้ได้แล้วว่าเพื่อนของตัวเองกำลังมีเรื่องอะไรที่

“เสร็จหรือยัง” เสียงของสปายสาวที่แข็งกระด้างเอ่ยถามช่างซ่อมโทรศัพท์ เนื่องจากเธอรออยู่ในร้านซ่อมเกือบชั่วโมงแล้ว หลังจากที่อัญญาออกมาจากป่าลึก เธอรีบตรงมาหาร้านซ่อนโทรศัพท์เล็กๆ แถวโรงแรมเล็กที่เธอเข้าพักรายวันทันที“เสร็จแล้ว” เสียงช่างแก่ตอบกลับอย่างแหบพร่า ก่อนที่มือเหี่ยวย่นจะเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมายื่นให้อัญญา“ข้อมูลเก่ากลับมาไหม” เธอเอ่ยถามต่อ“กลับมาหมดทุกอย่าง” ช่างซ่อมโทรศัพท์ตอบกลับห้วนๆ“ขอบคุณ” มือบางคว้าโทรศัพท์มาจากชายแก่ และยื่นเงินให้เขาจำนวนหนึ่งอัญญาเดินสะพายกระเป๋าเป้สีดำเดินออกมาจากร้านซ่อมโทรศัพท์อย่างเชื่องช้า มือบางกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมา เธอยังไม่ได้กดดูอะไรต่อ แค่เปิดดูว่าโทรศัพท์สามารถใช้ได้จริงๆ สปายสาวกลับมาที่โรงแรมที่เธอเข้าพัก เมื่อเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว มือบางโยนกระเป๋าเป้ลงบนเตียงนอนที่อยู่ตรงกลางห้องพัก ก่อนที่เธอจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูทันที อัญญาพบข้อความที่ส่งมาจากพี่สาวของเธอเป็นร้อยกว่าข้อความ ส่งมาทุกวัน อีกทั้งข้อความเหล่านั้นยังเป็นข้อความที่มีแต่ความห่วงใยเต็มไปหมด เอวา : อัญญา…ตอนนี้น้องเป็นยังไงบ้างเ