All Chapters of ทัณฑ์สวาทมาเฟียเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

เอวาพาอัญญาเดินเข้ามาในคฤหาสน์ ตามมาด้วยราฟาเอลที่เดินสองมือล้วงกระเป๋าเดินตามสองสาวมาติดๆ เมื่อเดินผ่านหน้าประตูคฤหาสน์เข้ามาเรียบร้อยแล้ว อัญญากวาดสายตามองคฤหาสน์ที่ใหญ่โตพลางครุ่นคิดไปถึงคฤหาสน์ของผู้ชายคนนั้น ที่มีขนาดใหญ่พอๆ กับสถานที่แห่งนี้พวกเขาทั้งสามคนเดินเข้ามายังห้องโถงขนาดใหญ่ เอวาพาน้องสาวที่อยู่เด็กทารกตัวน้อยมานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ข้างกายของเธอ ราฟาเอลเดินมาย่อตัวนั่งลงอีกข้างของเอวา เขารู้สึกสงสัยบางอย่างในตัวของอัญญาและลูกชายของเธอ ชายหนุ่มจำได้ว่าลูเซียโน่จับน้องสาวของภรรยาเอาไว้เช่นกัน ซึ่งแน่นอนว่ามันต้องทำแบบเดิมกับที่เขาทำกับเอวา ทำไมเขาจะไม่รู้ เพราะนิสัยของพวกเขามันเลวพอๆ กันนั่นแหละ แต่เขาก็ยังไม่อยากคิดอะไรไปมากกว่านั้น เขาคิดว่าเพื่อนของตัวเองน่าจะทำอะไรแล้วต้องรู้จักป้องกันบ้างนั่นแหละ“เดี๋ยวฉันไปทำงานก่อนนะ” ราฟาเอลยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูพร้อมกับบอกกล่าวภรรยาคนสวย“เดี๋ยวฉันเดินออกไปส่ง…เดี๋ยวพี่มานะ” เอวาหันมาตอบกลับสามี ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับน้องสาวต่อ อัญญาจึงพยักหน้าให้พี่สาวเบาๆ จากนั้นราฟาเอลกับเอวาก็เดินออกมาจากห้องโถงอย่างช้าๆ เมื่อสองสามีภรรยาเ

ลูเซียโน่ใช้ชีวิตของตัวเองตามปกติ ชีวิตประจำวันของเขา คือทำงานที่กาสิโนในช่วงเช้า ช่วงเย็นชายหนุ่มไปลานประมูลลับหรือเข้าไปตรวจสอบสินค้าที่โกดังเก็บของด้วยตัวเองบ้าง เมื่องานทุกอย่างเสร็จสิ้นหมดแล้ว มาเฟียหนุ่มจึงมาที่สนามแข่งรถต่อ ชีวิตของเขาวนเวียนแบบนี้มาหลายวัน จนกระทั่งถึงวันที่พวกเขาต้องเลือกไปประชุมที่คฤหาสน์ของใครสักคน ในตอนแรกที่ราฟาเอลกับลูเซียโน่เถียงกันเรื่องนี้อยู่ ลูเซียโน่ยอมตอบตกลงไปก่อน แต่เขาจะประชุมที่ไหน…นั้นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง ใครใช้ให้ไอ้ราฟาเอลมันทำตัวมีพิรุธเองล่ะเพราะราฟาเอลทำตัวมีพิรุธให้เขาสงสัยเอง ช่วยไม่ได้ เขายิ่งเป็นคนที่อยากรู้อยากเห็นด้วยสิลูเซียโน่ยืนอยู่หน้าประตูคฤหาสน์พลางกดโทรศัพท์เครื่องหรูเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย เพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอเพื่อนอีกสองคน จากนั้นไม่นานรถยนต์คันสีดำสุดหรูหราทั้งสองคันขับเคลื่อนเข้ามาในประตูรั้วคฤหาสน์สีดำสนิทของลูเซียโน่เมื่อรถคันหรูทั้งสองคันจอดสนิทลงตรงวงเวียนของน้ำพุที่อยู่ก่อนทางขึ้นบันไดคฤหาสน์ ลูเซียโน่เงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย ก่อนที่มือแกร่งจะกดปิดหน้าจอและเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง เรียวขาแกร่งก้าวเดินลงมา

“มึงดูนี่” ราฟาเอลล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ราฟาเอลจะยื่นโทรศัพท์มาให้ลูเซียโน่ดูพร้อมกับบอกกล่าว“อะไรวะ” ใบหน้าหล่อเหลาของลูเซียโน่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่มือแกร่งของเขายื่นไปคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูของราฟาเอลมาดู หน้าจอโทรศัพท์แสดงภาพกล้องวงจรปิดภายในห้องนอนของลูกชายราฟาเอลกับเอวาที่มีพี่เลี้ยงเด็กสามคนอยู่ในห้อง และมีเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูอีกสองคนกำลังนอนดูดขวดนมอยู่บนเปลนอนทั้งสองอันที่อยู่ข้างกัน“ลูกของอัญญา” คำพูดของราฟาเอลทำให้ลูเซียโน่ชะงักเล็กน้อย “ลูกของเธอ?” ลูเซียโน่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์และตวัดสายตาขึ้นมาสบตากับเพื่อน“หน้าเหมือนมึงไหมล่ะ” สิ้นเสียงราฟาเอล ลูเซียโน่จึงซูมภาพเข้าไปใกล้เด็กชายอีกคนมากยิ่งขึ้น“เออ…เหมือน” ทั้งจมูก คิ้ว ปาก และโครงหน้า ทุกอย่างบนใบหน้าของเด็กชายเหมือนลูเซียโน่หมดทุกอย่าง จนแทบจะไม่มีเค้าโครงของอัญญาเลยล่ะเด็กคนนั้น…คือ ลูกของเขาแน่ๆ “กูสงสัย ก็เลยให้พี่เลี้ยงแอบตัดเล็บเด็กคนนั้นมาเพื่อที่จะตรวจดีเอ็นเอ” ราฟาเอลเอ่ยต่อ ตอนนี้เพื่อนของเขาคงพอจะจับต้นชนปลายทุกอย่างได้บ้างแล้วล่ะ“แล้วทำไมไม่บอก

“แล้วช่างซ่อมที่อื่นไม่มีแล้วหรือไง!” เสียงเอะอะโวยวายของลูเซียโน่ดังลั่นกลางลานประมูลลับ บอดี้การ์ดร่างกำยำยืนเรียงรายเป็นแถวอยู่ด้านหน้าของลูเซียโน่เกือบยี่สิบชีวิต เหล่าบอดี้การ์ดทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาให้กับมาเฟียหนุ่มที่ดูอารมณ์เสียมากกว่าทุกวัน“พวกมึงไปหาวิธีไหนก็ได้ ถ้าทำไม่ได้ก็อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก!!” ลูเซียโน่ทิ้งท้ายประโยค ก่อนที่เขาจะใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงและเดินออกมาจากกลางลานประมูลลับทันทีเหล่าบรรดาบอดี้การ์ดร่างกำยำแยกย้ายกันไปอย่างช้าๆ เมื่อมาเฟียหนุ่มเดินออกไปเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างทำหน้าเซ็งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นานๆ ทีลูเซียโน่จะโมโหเช่นนี้ พวกเขาจึงไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่“เกิดอะไรขึ้นว่ะ ได้ยินเสียงนายท่านโมโหใหญ่เลย” เดวิด ที่ยืนแอบฟังอยู่เอ่ยถามบอดี้การ์ดชุดดำคนหนึ่งที่เดินผ่านเขาไป“กล้องวงจรปิดเสียอะดิ” บอดี้การ์ดชุดดำตอบกลับเดวิดด้วยใบหน้าเซ็งๆ “เสียได้ไง…แล้วไม่มีช่างมันซ่อมเหรอวะ” เดวิดเอ่ยถามต่อ “ก็มี…แต่แม่งมาพรุ่งนี้เลยนะสิ นายท่านโมโหฉิบหายเลย” “แบบนี้ก็แย่เลยดิ” “เออ..เซ็งฉิบหาย นายท่านโมโหใหญ่เลย”“กูไม่เคยเห็นท่านลูเซียโน่โมโหแบบนี้เลย”“

“นายท่าน!” ริคิเห็นแขนเจ้านายกับกระจกรถที่แตกอยู่หน้ารถ คนสนิทรีบปรี่เข้ามาหาลูเซียโน่ที่ลงมาจากรถและเดินตรงไปหาซานโดรอย่างเชื่องช้า ซานโดรเองก็เดินมาประจันหน้ากับลูเซียโน่เช่นกัน “พวกมึงโกงการแข่งเหรอวะ!” ริคิเอ่ยต่ออย่างเดือดดาล ทั้งสองกลุ่มยืนเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ซานโดรกำมือแน่นด้วยความโกรธเคือง“ขนาดมึงใช้วิธีสกปรก มึงยังไม่ชนะกูเลย” ลูเซียโน่มองซานโดรด้วยสายตาเหยียดหยาม เขารู้ดีว่าคนแบบนี้ ต้องจี้ประสาทมันด้วยคำพูดแบบไหน ถึงแม้ว่าเลือดที่แขนของเขาจะไหลเยิ้มออกมามากขนาดไหน แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นร่างกำยำของมาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ซานโดรมากยิ่งขึ้น นัยน์ตาคมกริบไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า และมาหยุดสบตากับฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาที่แข็งกร้าว“มึงมันแพ้พวกกูทุกเรื่องนั่นแหละ” เสียงทุ้มของลูเซียโน่เหยียดหยามและดูถูกซานโดรต่อ จนฝ่ายตรงข้ามเริ่มจะทนไม่ไหว“ไอ้ลูเซียโน่!!” ในจังหวะนั่นเอง ซานโดรที่เริ่มคุมตัวเองไม่ได้ก็ได้โอกาสล้วงหยิบปืนขึ้นมา และแน่นอนว่าลูเซียโน่เองก็ล้วงหยิบปืนขึ้นมาเช่นกัน ลูเซียโน่ไม่รอช้า เขาลั่นไกปืนเปิดฉากยิงเข้าที่แขนของซานโดรก่อน พร้อมกับท