All Chapters of ทัณฑ์สวาทมาเฟียเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

ลูเซียโน่ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ที่เขาจับเธอทำบทรักอันร้อนแรง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เธอสลบไปแล้ว ชายหนุ่มหยุดการกระทำของตัวเองเมื่อเขาเสร็จสมไปรอบที่สี่ เขาค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออกจากร่องสวาทฉ่ำเยิ้มที่เปียกเพราะน้ำกามสีขาวเต็มจุดสงวนและระหว่างขาของหญิงสาว ร่างกำยำเปลือยเปล่าผละออกจากร่างอรชรที่สภาพยับเยิน ทั้งรอยจ้ำแดง ทั้งร่องรอยคราบน้ำกามที่ไหลปริ่มออกมาเปียกเต็มที่นอน เขาหยุดมองเรือนร่างเธออยู่ชั่วครู่ ลูเซียโน่ไม่ได้คิดจะดึงผ้าห่มไปปกปิดร่างผอมบางและไม่ได้คิดที่จะดึงชุดนอนสุดเซ็กซี่ลงมาปกปิดจุดสงวนหญิงสาว ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินโทงเทงไปเข้าห้องน้ำทันที ลูเซียโน่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอ่างล้างหน้าที่มีกระจกบานใหญ่ ดวงตาคมกริบมองร่างกำยำของตัวเองผ่านกระจกสะท้อน เขารู้สึกอิ่มเอมใจมากๆ ในรอบหลายปี ชายหนุ่มไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนไหนแล้วรู้สึกอิ่มเอมได้มากขนาดนี้มาก่อน ถึงแม้ว่าเธอจะเงอะงะไม่ประสีประสา แต่มันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกคลั่งไคล้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ มือแกร่งยกขึ้นมาวางลงบนอ่างล้างหน้าทั้งสองข้าง ใบหน้าเจ้าเล่ห์ยกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้ายพลางมองเงาสะท้อนตัวเองเปลือยเปล่

อัญญาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของอ่างล้างหน้าเมื่อชายหนุ่มยกเธอขึ้นมานั่งบนนั้น ร่างกำยำตามมาแทรกตัวระหว่างกลางกายสาวที่เปลือยเปล่าอย่างรวดเร็ว เธออยากจะขัดขืนแต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิด มันก็ทำให้อัญญาไม่สามารถขัดขืนเขาได้เลย อีกทั้งข้อมือบางก็ยังคงโดนใส่กุญแจมืออยู่ด้านหน้าเธออยู่ตลอดเวลา ยังดีที่เธอไม่ถูกใส่กุญแจมือไปด้านหลัง ไม่งั้นเธอคงเจ็บมากกว่านี้“เสียดายของจริงๆ” เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจลำคอระหงไล่ต่ำลงมายังเนินอกสวย จากนั้นก็ลากสายตามองลงต่ำไปยังเรียวขาสวย แล้วกลางกายสาวที่มีขนปกคลุมรำไร เขารู้สึกหลงใหลเรือนร่างของเธออย่างไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้“เลิกทำระยำกับร่างกายของฉันซะที” อัญญาพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับคนขาดน้ำ“วันนี้ฉันเหนื่อย…เดี๋ยวรีบทำรีบเสร็จ” พูดจบ ลูเซียโน่จับล็อกใบหน้าสวยแล้วประกบจูบลงบนเรียวปากสีชมพูระเรื่อจนหญิงสาวไม่ทันตั้งตัว “อึก!” หญิงสาวไม่ยอมเปิดปากให้มาเฟียหนุ่ม ลูเซียโน่พยายามแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในอุ้งปากเล็ก แต่เธอก็ไม่ยอมให้เขารุกล้ำเข้าไปได้ จนกระทั่งชายหนุ่มเริ่มขบเม้มริมฝีปากสวยอย่างหนักหน่วงมากขึ้น มือแกร่งเลื่อนขึ้นมา

ร่างกำยำสมบูรณ์แบบเดินเข้ามาในคฤหาสน์ของเขาด้วยท่าทางเหนื่อยล้าเล็กน้อย ลูเซียโน่บินกลับมาจากอิตาลี เขาก็ตรงกลับมาที่คฤหาสน์ทันที วันนี้เขาไปเจอผู้หญิงอีกคนที่อยู่กับราฟาเอลมาเช่นกัน แต่ไม่ได้ปะทะฝีปากกันเหมือนรอบที่แล้ว เพราะเกิดปัญหาขึ้นภายในบ้านของคามิลโลเสียก่อน พอประชุมเสร็จ เขาก็รีบบินกลับมาจากอิตาลีทันทีเลย แต่กว่าเขาจะทำงานเสร็จและบินกลับมาถึงก็ปาไปเกือบห้าทุ่มของวันแล้ว“เธอยอมกินข้าวไหม” ลูเซียโน่เอ่ยถามอาเกล เมื่อเขาเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องนอนของตัวเองแล้ว“ยอมกินแล้วค่ะนายท่าน” คำตอบของอาเกล ทำให้มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะยอมทำตามง่ายๆ“ใช้วิธีไหน…ทำไมคนพยศอย่างผู้หญิงคนนั้นถึงยอมกิน” มาเฟียหนุ่มถามต่อ“โคลอี้ค่ะ…ให้โคลอี้ไปคุยกับเธออยู่พักใหญ่เลยค่ะ” “อือ” ใบหน้าหล่อคมคายพยักหน้าให้สาวใช้เล็กน้อย เขาไม่ได้คุยอะไรกับหัวหน้าแม่บ้านต่อ จากนั้นชายหนุ่มก็เข้าไปในห้องนอนของตัวเองที่ตอนนี้โดนผู้หญิงคนนั้นยึดครองไปแล้วนัยน์ตาคมปรายตามองไปที่เตียงนอน แสงไฟสลัวจากดวงไฟทำให้เขามองเห็นร่างอรชรที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาจึงก้าวเดินไปหาเธอต่อ เมื

มาเฟียหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องนอนตัวเองออกอย่างเบามือที่สุด เพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีหนึ่ง ลูเซียโน่จึงกลัวว่าหญิงสาวที่อยู่ในห้องจะตื่น วันนี้เขามีเรื่องคุยกับริคิเยอะไปหน่อย เขาจึงไม่ได้ดูเวลา มารู้สึกตัวอีกทีก็เที่ยงคืนแล้ว ภายในห้องนอนของลูเซียโน่ดูมืดสนิทไปทั้งห้อง ยิ่งกำแพงและเพดานสีดำ มันยิ่งทำให้ทุกอย่างดูมืดไปหมด มือหนาจึงเลื่อนไปเปิดไฟแค่ไม่กี่ดวงเพื่อให้มีแสงไฟสลัวๆ หญิงสาวนอนอยู่บนเตียงโดยมีเชือกพันรอบข้อมือทั้งสองข้างเอาไว้ และจากโซ่ที่ล่ามเธออยู่ เขาก็เปลี่ยนเป็นเชือกเช่นกัน ลูเซียโน่หันหลังกลับไปปิดประตูห้องให้สนิท ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย ร่างแบบบางที่นอนอยู่บนที่นอนลืมตาขึ้นมามองตามหลังเขาจนกระทั่งชายหนุ่มหายเข้าไปในห้องน้ำ อันที่จริงเธอตื่นตั้งแต่ที่เขาเปิดประตูเข้ามาแล้ว แต่เธอแค่แกล้งเป็นหลับอยู่ก็เท่านั้นชายหนุ่มใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน ร่างกำยำเปลือยเปล่าเดินโทงเทงออกมาจากห้องน้ำ เขากระโดดขึ้นเตียงและกอดรัดหญิงสาวจากทางด้านหลังเอาไว้แน่น“เหม็นเหล้า” เสียงหวานพูดออกมาอย่างดุๆ“ฉันทำเธอตื่นหรือเปล่า” ลูเซียโน่เอ่ยถาม“เหม็นเหล้า ไป

รถยนต์คันหรูขับเคลื่อนออกมาจากคฤหาสน์ อัญญาขึ้นรถมากับริคิ เมื่อเธอขึ้นรถมาริคิก็ยื่นรองเท้าผ้าใบสีดำให้กับเธอ เธอจึงรับมาสวมใส่ทันที สปายสาวเธอนั่งอยู่หลังเบาะคนขับรถพลางมองออกไปนอกรถอย่างเหม่อลอยรถยนต์คันหรูขับเคลื่อนออกมาจากคฤหาสน์สักพักหนึ่ง ก็มาถึงเส้นทางริมชายฝั่งที่ทอดตัวคดโค้งไปตามไหล่เขา รถคันหรูลัดเลาะเลียบหน้าผาสูงชัน หญิงสาวมองทะเลสีฟ้าครามผ่านกระจกรถพลางนั่งกอดตัวเองเอาไว้เพราะรู้สึกหนาวจากเครื่องปรับอากาศ เธอยกมือขึ้นมากอดและลูบแขนตัวเองเบาๆ ไม่รู้ว่าตัวเองหนาวหรือรู้สึกประหม่ากันแน่ ก่อนที่จะออกมาจากคฤหาสน์ เธอได้สำรวจบ้านของชายหนุ่มและเธอพบว่ามันใหญ่โตกินพื้นที่ไปหลายพันตารางวา มีรถซูเปอร์เป็นสิบๆ คันที่จอดอยู่ในโรงรถ เรียกได้ว่าเขาเป็นระดับมหาเศรษฐกิจเลย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนั้นสักเท่าไหร่อัญญาปล่อยให้ความคิดตัวเองล่องลอยไปกับทะเลสีฟ้าครามในขณะที่รถกำลังขับเคลื่อนอยู่ เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกพาไปที่ไหนแต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ริคิขับรถมาเรื่อยๆ จนกระทั่งรถยนต์คันหรูมาถึงในตัวเมืองของที่นี่ เธอมองออกไปรอบๆ สถานที่แห่งนี้ดูเป็นเมืองที่มีแต่ผู้คนร่ำรวยระดั