ตอนที่ 22

ลั่วหมิงเฉินยืนอยู่ข้างรถม้าเงียบ ๆ เสียงร้องไห้จากคนที่อยู่ในรถม้ายังดังอยู่ต่อเนื่อง เขาไม่รู้ว่าระหว่างนางและเจ้าโง่นั่นมีความสัมพันธ์กันเช่นไร แต่หากให้เดาจากที่นางมีท่าทางเสียใจเช่นนี้นั่นหมายความว่านางเองก็มีใจให้เจ้าโง่นั่นเช่นเดียวกัน

ใครจะคิดว่าข้าที่เป็นสามี ต้องมายืนเฝ้าภรรยาที่เสียใจจากชายอื่น..

"คุณชายรองลั่วไม่ใช่หรือ ข้าไม่ได้พบท่านเสียนานเลย"

ลั่วหมิงเฉินมองชายชราที่เดินเข้ามาทักทายเขาด้วยรอยยิ้มคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เจ้าของบ่อนพนันที่เขามักจะเข้าไปเล่นและละลายเงินจำนวนมากมาตลอดหลายปี

"ช่วงนี้ไม่ไปเที่ยวเล่นที่บ่อนของข้าเลยนะขอรับ"

"อืม"

"วันนี้มีคนดวงดีจากบ่อนของข้าเยอะพอสมควร คุณชายไม่สนใจไปเสี่ยงโชคบ้างหรือขอรับ"

ลั่วหมิงเฉินมองคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าที่พยายามชักชวนให้เขากลับไปเล่นพนันอีกครั้ง ในตอนนี้ลั่วหมิงเฉินเกิดความลังเลในใจแต่เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของสตรีด้านหลังเขาก็ได้สติ ภาพที่นางวิ่งเข้าไปช่วยเขาด้วยท่าทางร้อนรนยังฉายเข้ามาในหัว

"ข้าเลิกเล่นแล้ว"

"ขอรับ?? ท่านเนี่ยนะ??"

"ใช่ข้ากำลังเริ่มเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อฮูหยินของข้า"

ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เพราะได้ตั้งใจแล้วว่าจะพยายามเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อนางเรื่องในอดีตข้าไม่อาจกลับไปแก้ไขมีเพียงต้องพิสูจน์ตัวเองให้นางเห็นว่าข้าในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ 

"ที่แท้ก็เพราะสาวงาม เช่นนั้นท่านสนใจไปหอนางโลมกับข้าหรือไม่ได้ยินว่านางโลมอันดับหนึ่งของหองดงามมาก"

"ข้าเลิกทำตัวเสเพลแล้ว เจ้าเลิกพยายามเถอะ"

ชายชราที่ถูกปฏิเสธก็ตัดใจเดินออกไป แม้จะรู้สึกสงสัยว่าเหตุใดเจ้าโง่ที่ผีพนันเข้าสิงถึงได้ทำตัวเป็นผู้เป็นคนเช่นนี้ เพราะฮูหยินหรือเป็นไปได้ด้วยหรือ??

ลั่วหมิงเฉินเห็นท่าทางหงุดหงิดของชายชราก็ยกยิ้มขึ้นมา คิดเพียงว่าเมื่อก่อนข้าโง่เขลาเพียงใดถึงได้ถูกคนโลภเช่นเขาหลอกจนหมดตัว หากไม่ใช่เพราะนางข้าคงสูญเสียทุกอย่างไปแล้วจริง ๆ 

"ลั่วหลี่หมิง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม!!!"

"ลั่วหลี่หมิง เห้อ ลืมตาสักทีข้าคิดว่ามาช่วยเจ้าไม่ทันแล้ว"

ลั่วหมิงเฉินคิดถึงภาพเหตุการณ์ในวันนั้นและสีหน้าร้อนรนของลั่วหลี่เวยก็เผลอยิ้มออกมา ทั้งที่ตัวเองขาเจ็บไม่ต่างจากข้ายังวิ่งมาเพราะเป็นห่วง นางเป็นเช่นนี้จะไม่ให้ข้าหลงรักได้เช่นไร

"กะ...กลับจวนกันเถอะ"

 ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตอนนี้หลังจากที่ร้องไห้ออกมาความเสียใจทั้งหมดก็เริ่มหายไปนางรู้สึกดีขึ้นจริง ๆ ลั่วหมิงเฉินเดินขึ้นมานั่งบนรถม้าก่อนจะยิ้มออกมา

"ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่"

"อืม"

"เว่ยเว่ยเช่นนั้นข้าถามสิ่งที่อยากรู้ได้หรือไม่...แต่หากเจ้ายังไม่พร้อมข้า.."

"เขาคือคนรักเก่าของข้า แต่ข้ากลับทรยศทิ้งเขามาแต่งงาน"

ลั่วหลี่เวยยิ้มเศร้าออกมาเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำในอดีตทุกคำพูดที่นางดูถูกเขายังคงทำให้นางรู้สึกผิดในใจ ลั่วหมิงเฉินมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตายากคาดเดา

"ที่เจ้าจะหย่าเพราะจะกลับไปหาคนรักเก่าหรือ"

ลั่วหมิงเฉินตัดสินใจถามในสิ่งที่อยากรู้ออกไป เพราะหากสตรีตรงหน้าบอกว่าเรื่องที่เขาพูดมาเป็นเรื่องจริงไอ้เวรนั่นก็คงเตรียมถูกฝั่งทั้งเป็นทันที 

"ไม่ใช่ข้าไม่คิดจะกลับไปหาต้าหลี่แล้ว ข้าจะกลับไปได้เช่นไรดูข้าตอนนี้สิเป็นสตรีละโมบมีสามสามีแม้จะหย่ากับพวกเขา ชื่อเสียงนี้ก็ยังติดตัวข้าอยู่ดีข้าไม่อาจทำให้ต้าหลี่เสื่อมเสียเพราะข้าได้"

"......."

"ข้าเดินมาไกลเกินกว่าจะกลับไปยืนข้างเขาแล้ว"

ลั่วหมิงเฉินส่งเสียงเฮอะออกมาเบา ๆ ราวกับต้องการเย้ยหยัน พรางนึกถึงฉินต้าหลี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเมื่อครู่ก็ยิ่งรู้สึกไม่เข้าใจ ลั่วหลี่เวยเป็นสตรีที่งดงามถึงเพียงนี้เหตุใดถึงไปชอบบุรุษที่หน้าตาธรรมเช่นนั้นได้ ชื่อเสียงเสื่อมเสียหรือเจ้าโง่นั่นมีค่าอะไรมาทำให้นางรู้สึกต่ำต้อยเช่นนี้

"เว่ยเว่ย ที่แท้เจ้าชอบบุรุษหน้าตาธรรมดาเช่นนี้เองหรือ"

"เพราะต้าหลี่เป็นคนดีต่างหาก บุรุษเสเพลเช่นเจ้าไม่เข้าใจหรอก"

ลั่วหมิงเฉินจ้องมองสตรีตรงหน้าเมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางเลอะไปด้วยน้ำตาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาก่อนจะซับลงที่แก้มของนางเบาเบาอย่างทะนุถนอม

"แม้ข้าจะไม่ใช่คนดีเท่าต้าหลี่ของเจ้า แต่ข้าก็จะพยายามดูแลเจ้าสุดความสามารถ"

"........"

"สักวันข้าจะกลายเป็นสามีที่ดีของเจ้าอย่างแน่นอน"

ลั่วหมิงเฉินสบตากับลั่วหลี่เว่ยก่อนจะยกยิ้มออกมา ข้าจะพยายามเป็นสามีที่ดีของเจ้าและเป็นคนที่เจ้ายอมรับได้จากใจจริง เว่ยเว่ย

"เอาเถอะ อย่างน้อยข้าก็เป็นสามีที่ใจกว้างพอที่จะปลอบประโลมภรรยาที่กำลังเสียใจจากชายอื่น"

ลั่วหมิงเฉินผละออกจากลั่วหลี่เวยก่อนจะพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้ามีท่าทางเขินอายก็รู้สึกสบายใจที่นางไม่คิดมากแล้ว

"รอยยิ้มเช่นนี้สิ ถึงจะเหมาะกับใบหน้างดงามของเจ้า"

"ที่บอกว่ารักข้าเพราะข้างดงามหรือ"

"ไม่รู้สิ เพียงแค่รู้สึกว่าเสียเจ้าไปให้ใครไม่ได้"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็เมินหน้าหนีมองไปทางอื่นทันที ใครจะคิดว่าลั่วหมิงเฉินที่มีนิสัยขวานผ่าซากจะกล้าใช้คำพูดและหน้าตาของเขาล่อลวงนางเช่นนี้ แล้วดูเหมือนมันจะได้ผลเสียด้วยลั่วหลี่เวยในตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ

"เว่ยเว่ย ขอโทษในสิ่งที่ข้าเคยทำในอดีตกับเจ้าข้าไม่ได้ขอให้เจ้าอภัยแต่แค่อยากให้เจ้ารู้ว่าข้ารู้สึกผิดจริง ๆ "

".........."

"และข้าอยากขอบคุณ ที่ทำให้ข้าอยากเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อยืนข้างเจ้า..."