ตอนที่ 29

"ตอนนี้ข้าได้ส่งห่าวอู๋เข้าไปในจวนชุนตามคำสั่งนายหญิง เพราะเงินจำนวนไม่น้อยที่นายหญิงมอบให้ห่าวอู๋จึงได้รับตำแหน่งเป็นคนเฝ้าประตูหน้าห้องนอนของฮูหยินชุนเจ้าค่ะ"

แม่เล้าจางรายงานความคืบหน้าของแผนการด้วยรอยยิ้มสายตามองลั่วหลี่เวยที่กำลังนั่งตรวจรายการบัญชีการเงินของหอนางโลม หลังจากที่ลั่วหลี่เวยบอกแก่แม่เล้าจางว่าจะไม่ขายที่นี่ นางก็เข้ามาดูแลกิจการหอนางโลมด้วยความใส่ใจไม่ปล่อยปละละเลยเช่นเมื่อก่อน การที่แม่เล้าจางจะเรียกนางว่านายหญิงนั่นย่อมเหมาะสมกว่าคุณหนูเช่นที่ผ่านมา

แต่ที่ทำให้แม่เล้าจางรู้สึกกังวลใจคือข่าวลือของคุณชายลั่วทั้งสามที่กำลังโด่งดังไปทั่วเมืองตอนนี้ เพราะพวกเขาไม่ได้ใช้ชีวิตเสเพลเช่นเมื่อก่อนอีกทั้งยังประสบผลสำเร็จร่ำรวยด้วยเงินทองและอำนาจยิ่งกว่าในอดีต ทำให้ตอนนี้สตรีมากมายต่างจ้องตำแหน่งอนุของพวกเขา หากคุณชายลั่วที่เคยเสเพลเกิดตกหลุมพรางพวกนางแบบนี้นายหญิงของข้าจะไม่ลำบากหรือ

"นายหญิงข้าได้ยินว่าตอนนี้ร้านขายเครื่องประดับที่คุณชายลั่วดูแลอยู่ ตอนนี้เต็มไปด้วยสาวงามที่อยู่ในวัยออกเรือนเลยสินะเจ้าคะ"

"น่าจะเป็นเช่นนั้น ข้าได้ยินมาว่าตอนนี้ที่ร้านขายเครื่องประดับจำพวกปิ่นหยกขาวขายดีมาก"

แม่เล้าจางมองนายหญิงของตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมา แม้ว่าจะมีสาวงามจ้องจะแย่งสามีของนายหญิงมากเพียงใดแม่เล้าจางก็ไม่เคยเห็นลั่วหลี่เวยมีสีหน้ากังวลเลยสักครั้ง ปิ่นหยกขาวขายดีหรือนายหญิงจะรู้หรือไม่ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเครื่องประดับบนศีรษะของท่านมีเพียงปิ่นหยกขาวชิ้นเดียว ตอนนี้หากเดินออกไปบนถนนข้าก็เห็นสตรีที่แต่งกายเรียนแบบท่านมากมาย

คงคิดว่าหากแต่งกายเหมือนฮูหยินแล้วจะทำให้คุณชายลั่วสนใจพวกนางได้

"นายหญิง ไม่กังวลบ้างหรือเจ้าคะ"

"มีสิ่งใดให้ต้องกังวลกันท่านป้าสามีข้าดูเหมือนสนใจพวกนางหรือ"

"แต่ว่า...อย่างไรคุณชายลั่วทั้งสามก็เป็นบุรุษอีกทั้งยังเคยมีนิสัยเสเพลข้าอยากให้คุณหนูระวัง"

"..........."

"ข้าเพียงแค่ไม่อยากให้นายหญิงเชื่อใจสามีจนไม่ระวังเช่นนายหญิงคนก่อน ข้าไม่อยากเห็นท่านเสียใจเช่นนั้น"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ชะงัก ใช่แล้วท่านพ่อของนางลอบคบชู้กับนายหญิงชุนคนปัจจุบันก่อนที่ท่านแม่ของนางจะตายท่านแม่เองได้รับรู้ทุกสิ่งก่อนจะเก็บความลับนี้ไว้ไม่ให้ข้ารับรู้เพราะกลัวว่าข้าจะเกลียดชังบิดา และใช่หลังจากข้าได้รับรู้เรื่องทุกอย่างในใจข้าก็เกลียดชังเขาจริงจริง

การที่แม่เล้าจางพูดมาเช่นนี้ลั่วหลี่เวยรู้ดีว่ามันเป็นคำเตือนที่หวังดี นางเพียงไม่อยากเห็นลั่วหลี่เวยเสียใจและทุกทรมานเช่นมารดาของนางในอดีต

"แม่เล้าจางท่านว่างมากหรือถึงได้เป่าหูฮูหยินข้าเช่นนี้"

ลั่วหลี่หยวนเดินเข้ามาในห้องก่อนจะมองไปที่แม่เล้าจางที่ยืนอยู่ด้วยสายตาไม่พอใจ เขาได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ทั้งหมดทั้งที่เขาพยายามเป็นสามีที่ดีให้ลั่วหลี่เวยวางใจ แต่นางกลับกำลังทำให้ความไว้ใจที่เขาอุตส่าห์สร้างมาตลอดสามเดือนพังทลาย

"หลี่หยวน เจ้ามาได้อย่างไรไม่ใช่ว่าต้องไปตรวจดูสมุนไพรที่เข้ามาใหม่หรือ"

"ข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วขอรับ ได้ยินว่าพี่เว่ยเว่ยมาที่หอนางโลมข้าเลยมารับท่าน"

ลั่วหลี่เวยเงยหน้ามองลั่วหลี่หยวนที่แม้จะพูดกับนางแต่สายตาของเขายังคงมองไปที่แม่เล้าจางราวกับต้องการเอาเรื่องที่แม่เล้าจางพูดเมื่อครู่ ลั่วหลี่เวยปิดสมุดบัญชีก่อนจะยืนขึ้นเดินตรงไปหาแม่เล้าจางที่ยืนตัวสั่นอยู่

"ท่านป้าข้าตรวจบัญชีดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร ท่านออกไปก่อนเถอะ"

"เจ้าค่ะนายหญิง"

แม่เล้าจางรับสมุดบัญชีมาถือไว้ก่อนจะก้มหน้าเดินออกไปจากห้อง ในใจรู้สึกขอบคุณที่นายหญิงช่วยเหลือนางมิเช่นนั้นคุณชายลั่วคงได้เอาโทษที่นางพูดเช่นนั้นเป็นแน่

"พี่เว่ยเว่ย ข้าไม่ได้ทำตัวเสเพลเช่นเมื่อก่อนแล้วนะขอรับ"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังเพราะกลัวว่าสตรีที่ยืนตรงหน้าจะเชื่อคำยุยงของแม่เล้าจางและทำตัวเหินห่างกับเขาเช่นเมื่อก่อน ลั่วหลี่เวยที่เห็นคนตรงหน้าเป็นกังวลก็ยกยิ้มออกมา

"หลี่หยวนของข้าเป็นเด็กดีเช่นนี้จะทำตัวเสเพลได้เช่นไร"

"ขอรับข้าเป็นเด็กดีของพี่เว่ยเว่ย"

หลังจากวันที่ได้ทำข้อตกลงกับลั่วกงเฉิงความสัมพันธ์ระหว่างนางและสามีทั้งสามคนย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ลั่วหลี่เวยได้ทำลายกำแพงความรู้สึกของตัวเองและเริ่มเปิดใจให้สามีทั้งสามของนาง ความรู้สึกดีดีกำลังเริ่มก่อตัวแต่ก็ยังไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นความรักอย่างไรทุกอย่างก็ต้องใช้เวลา

"พี่เว่ยเว่ย ข้ากอดได้ไหมขอรับ"

ลั่วหลี่หยวนมองคนตรงหน้าดวงตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง เมื่อเห็นว่าลั่วหลี่เวยพยักหน้ารอยยิ้มดีใจก็ปรากฏลงบนใบหน้าของเขา ลั่วหลี่หยวนโอบกอดคนตรงหน้าอย่างทะนุถนอม

"พี่เว่ยเว่ย ข้ารักท่านนะขอรับ"

ลั่วหลี่หยวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่รู้ว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่เขาเฝ้าบอกรักสตรีตรงหน้าแม้จะรู้ดีว่าเขาจะไม่ได้รับคำตอบรับกลับมา แต่เขาก็แค่อยากบอกให้นางรู้ว่าเขารักนางจากใจจริงจริง 

ขอเพียงเจ้าอยู่กับข้าให้ข้าโอบกอดเช่นนี้ ข้าก็ไม่หวังอะไรจากเจ้าอีก...

"หลี่หยวน รอข้าหน่อยนะ"

"ขอรับพี่เว่ยเว่ย ข้ารอท่านได้ทั้งชีวิต"

ตึก ตึก ตึก ตึก

ลั่วกงเฉิงในตอนนี้กำลังนั่งอยู่ชั้นสามของร้านเหลาอาหารชื่อดัง เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะสายตาจ้องมองสตรีผู้หนึ่งที่กำลังเข้ามาด้านในเหลาอาหาร สตรีผู้นั้นกวาดสายตามองไปรอบรอบราวกับกำลังหาใครบางคน

"ไปพานางขึ้นมาหาข้า"

"ขอรับ"

บ่าวรับใช้รับคำสั่งก่อนจะเดินออกไป ใช้เวลาเพียงไม่นานสตรีผู้นั้นก็เดินมาหาลั่วกงเฉิงด้วยรอยยิ้มการแต่งกายของนางนั่นคล้ายกับลั่วหลี่เวยเป็นอย่างมาก 

"หลิงเอ๋อร์ คารวะพี่เขยเจ้าค่ะ"