ตอนที่ 27

"เว่ยเว่ย ที่หอนางโลมเกิดเรื่องหรือ"

ลั่วกงเฉิงเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าหลังจากที่ลั่วหลี่เวยกลับมาจากหอนางโลมก็เอาแต่เงียบไม่พูดสิ่งใดแววตาของนางในตอนนี้ราวกับมีเรื่องให้คิดมากมาย แม้แต่ขนมที่นางชอบที่เขาตั้งใจซื้อมาให้นางลั่วหลี่เวยก็ไม่แตะเลยสักชิ้น

ลั่วหลี่เวยเม้มปากแน่นนางในตอนนี้คิดว่าในอนาคตหากต้องการให้แผนการแก้แค้นสำเร็จอาจจะต้องขอร้องให้คนตรงหน้าใช้อำนาจตระกูลลั่วช่วยเหลือนาง เพราะความคิดเช่นนี้ลั่วหลี่เวยจึงตัดสินใจมาหาลั่วกงเฉิงที่นี่ด้วยแผนการที่มีอยู่ในใจ

"เว่ยเว่ย เกิดเรื่องอะไรขึ้นมีคนรังแกเจ้าหรือ" 

นางมองลั่วกงเฉิงด้วยสายตายากคาดเดา ทั้งที่ตั้งใจมาพูดแล้วแต่พอเห็นคนตรงหน้าทำสีหน้าเป็นห่วงนางเช่นนี้ลั่วหลี่เวยก็รู้สึกลังเล รู้ดีว่าหากนางพูดออกไป ในสายตาของลั่วกงเฉิงนางอาจจะกลายเป็นสตรีชั่วและฉวยโอกาส แต่หากชั่งน้ำหนักในใจนางระหว่างความแค้นกับการที่ดูเป็นคนดีในสายตาของเขานางย่อมเลือกได้ไม่ยาก

"กงเฉิง เจ้าชอบข้าใช่ไหม"

ลั่วกงเฉิงที่กำลังจะเดินบางอย่างเมื่อได้ยินคนตรงหน้าถามเช่นนั้นก็ชะงักทันที เขาเงยหน้ามองสตรีตรงหน้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลและเศร้าหมอง มือหนาวางพู่กันลงก่อนจะยิ้มออกมา

"ใช่ข้าชอบเจ้า ชอบในแบบสามีภรรยาหาใช่สหายในแบบที่เจ้าเข้าใจ"

"........"

"และอีกเรื่องที่ข้าต้องบอกเจ้าให้ชัดเจน เจ้าคือสตรีคนเดียวที่ข้าจะยอมรับในฐานะฮูหยินของข้าต่อให้เจ้าคิดหนีไปที่ใดชื่อของเจ้าก็คือ ลั่วหลี่เวยฮูหยินตระกูลลั่วและข้าลั่วกงเฉิงคือสามีของเจ้า"

"......."

"ต่อให้เจ้าหนีไปไกลแค่ไหน ข้าที่เป็นสามีก็จะตามหาและพาเจ้ากลับมาอยู่ข้างกาย"

แม้มันจะดูเป็นชั่วช้าและเผด็จการแต่ข้าลั่วกงเฉิงก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว ขอเพียงรั้งนางไว้ได้ข้าก็ยอมทำทุกอย่าง ข้าไม่ได้โง่เขลาเช่นน้องชายทั้งสองของข้าเหตุใดจะดูท่าทางเมื่อเช้าของนางไม่ออกว่านางมีท่าทีแปลกไป ข้าเลยส่งคนไปตรวจสอบพบว่านางกำลังจะขายหอนางโลม ส่วนสิ่งของที่สำคัญสำหรับนางและสาวใช้คนสนิทของนางล้วนถูกจัดเก็บไว้ในห่อผ้าราวกับเตรียมตัวรอโอกาสที่จะหนีออกไปจากจวนลั่ว

"ในเมื่อเจ้าชอบข้าถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็มาทำข้อตกลงกับข้าสิ"

"ข้อตกลง"?

"ข้ามีความแค้นกับคนกลุ่มหนึ่งจึงจำเป็นต้องขอร้องให้เจ้าช่วยเหลือ หากเจ้ารับปากว่าจะช่วยเหลือ"

"......"

"ข้าเองก็จะรับปากว่าจะอยู่เป็นฮูหยินจวนชุนตลอดไป ไม่คิดหย่ากับพวกเจ้าอีก"

"เว่ยเว่ยนี่เจ้า..."

ลั่วกงเฉิงมองสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความแปลกใจแทบจะทั้งวันที่เขาพยายามหาวิธีที่จะหว่านล้อมให้นางอยู่ที่จวนลั่วต่อ แต่ตอนนี้กลับเป็นนางเองที่มายื่นข้อเสนอที่เขาต้องการเสียเอง ความจริงนางไม่จำเป็นต้องยื่นข้อเสนอแบบนี้ด้วยซ้ำแค่เพียงนางพูดออกมาว่าต้องการสิ่งใดเขาก็พร้อมจะช่วยเหลือนางอย่างเต็มที่อยู่แล้ว แต่เมีหรือที่คนเช่นลั่วกงเฉิงจะปล่อยโอกาสดีเช่นนี้หลุดมือไป

สตรีเช่นลั่วหลี่เวยหากใช้กำลังบังคับนางคงหาทางที่จะหนีออกไปอยู่ดี แต่หากนางยินยอมที่จะอยู่ด้วยตัวเองต่อให้มีดมาจ่อที่คอนางก็ไม่มีทางผิดคำพูด ข้าที่เฝ้ามองนางมาหลายเดือนย่อมรู้จุดอ่อนข้อนี้ของนางดี 

"เว่ยเว่ย จำเป็นต้องรู้ว่าเจ้ามีความแค้นกับผู้ใดจึงจะตัดสินใจได้"

ลั่วกงเฉิงแสร้งตีหน้าลำบากใจแต่แท้จริงตัดสินใจจะช่วยนางตั้งแต่แรกแล้ว เขาเพียงรู้สึกสนใจว่าใครกันที่ทำให้ลั่วหลี่เวยสตรีจิตใจดีโกรธแค้นได้ 

ลั่วหลี่เวยในตอนแรกมีท่าทางลังเล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเล่าเรื่องทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างนางอยู่ที่จวนชุนให้คนตรงหน้าฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทุกคำพูดที่นางเอ่ยออกมาล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและพังทลาย ทุกสิ่งที่นางพูดล้วนเต็มไปด้วยความจริงนางไม่ได้แต่งเติมประโยคเพื่อเรียกความสงสารแต่อย่างใด 

"ข้าไม่ได้จะทำให้เจ้าเดือดร้อนเพียงแค่ในอนาคตข้าอาจมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือจากตระกูลลั่วเท่านั้น"

"พวกชั่ว!! ข้าตกลงข้าจะช่วยเจ้าแก้แค้นพวกมันเอง"

ลั่วกงเฉิงในใจของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ คิดเพียงว่านายท่านชุนนี่ช่างเลวทรามยิ่งนักคบชู้ยังพอทนแต่ถึงกลับวางแผนสังหารภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์นี่มันเกินไปหรือไม่ ลั่วหลี่เวยเองก็ทุกทรมานมาตั้งแต่นางยังเด็กทั้งที่นางเป็นถึงบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินแต่กลับถูกกระทำไม่ต่างจากสาวใช้ในจวน หากเป็นข้าที่โดนกระทำเช่นนี้คงสังหารทุกคน

หากเป็นข้าที่เลวทรามแล้ว การแก้แค้นครั้งนี้คง....

"เว่ยเว่ย เจ้าในตอนนี้ได้วางแผนการแก้แค้นไว้หรือยัง"

"ข้ายังไม่ได้คิดเดิมทีข้าคิดว่าที่พวกเขาทำร้ายข้า ข้าจะทำเป็นไม่สนใจและตัดขาดจากพวกเขาหลังจากหย่าข้าและชิงถงจะไปใช้ชีวิตใหม่ที่เมืองอื่นและลืมเรื่องเลวร้ายในอดีต แต่วันนี้ข้าได้พบว่าพวกเขานั่นเลวทรามเสียยิ่งกว่าที่ข้าคิด ข้าเลยเลิกคิดที่จะหนีและคิดจะแก้แค้น"

"เว่ยเว่ยเจ้าอยากแก้แค้นให้พวกมันเจ็บปวดและทุกทนเช่นเจ้าหรือไม่"

ลั่วหลี่เวยที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าทันที ลั่วกงเฉิงยกยิ้มพอใจออกมาในเมื่อนางและเขามีใจตรงกันเห็นทีข้าคงได้แต่ยื่นมือเข้าไปช่วยนางอย่างเต็มที่เผื่อให้การแก้แค้นครั้งนี้จบอย่างงดงามเสียแล้ว..

ลั่วกงเฉิงยืนขึ้นเดินตรงไปหาลั่วหลี่เวยก่อนจะเริ่มบอกเล่าแผนการของเขาแก่สตรีตรงหน้าโดยละเอียด ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังก็ต้องยอมรับจากใจว่าแผนการของเขานั้นดีและรอบคอบ แทบจะไม่อยากเชื่อเขาใช้เวลาเพียงไม่นานคิดแผนการที่เยี่ยมยอดเช่นนี้ขึ้นมาได้ ลั่วกงเฉิงผู้นี้ช่างเป็นคนที่ไม่ควรสร้างความแค้นแก่เขาจริง ๆ

"เหตุใดมองข้าเช่นนั้น"

"ข้าแค่คิดว่า....เจ้าใช้เวลาเพียงไม่นานคิดแผนการเช่นนี้ได้อย่างไร"

"เว่ยเว่ยแม้ในสายตาเจ้าข้าจะดูเป็นบุรุษโง่เขลา แต่เรื่องแผนชั่วข้าลั่วกงเฉิงนั้นถนัดยิ่งนัก"

"ครั้งนี้ข้าติดหนี้บุญคุณเจ้าครั้งใหญ่"

"หากอยากตอบแทนที่ข้าคิดแผนการที่ดีให้ต่อแต่นี้ก็เลิกมองข้าเป็นสหายเสียที เว่ยเว่ยข้าคือสามีของเจ้าไม่ใช่หรือ"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเขามองสตรีตรงหน้าที่ตอนนี้มีสีหน้าร้อนรนนางหันมองไปทางอื่นไม่กล้าแม้แต่จะสบตาของเขา หากข้าละโมบขอนางอีกหน่อยนางจะยินยอมรับปากหรือไม่...

"เว่ยเว่ย ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องใช้ชีวิตเป็นฮูหยินลั่วไปตลอดชีวิตเช่นนั้นหลังจากนี้เจ้าช่วยเปิดใจให้พวกข้าและมองพวกข้าเป็นสามีได้หรือไม่ เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืนใจปรนนิบัติพวกข้าเช่นสามีภรรยาข้าหวังเพียงให้เจ้าลองเปิดใจเท่านั้นอย่าสร้างกำแพงในใจเช่นที่ผ่านมาได้หรือไม่"

"ข้า..."

"ข้าได้ยินว่าพี่เว่ยเว่ยมาที่นี่ อยู่ที่นี่เองสินะขอรับ"

ลั่วหลี่หยวนและลั่วหมิงเฉินเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้ม วันนี้หลังจากที่พวกเขาเจรจาการค้าเรียบร้อยแล้วตั้งใจว่าจะไปหาลั่วหลี่เวยที่จวนแต่พบว่านางออกมาพบลั่วกงเฉิงพวกเขาเลยตามมาที่ร้านขายสมุนไพรและก็พบนางจริง ๆ

"ช่างเข้ามาไม่รู้เวลา"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาเสียงเย็นก่อนจะปรายตาให้น้องชายทั้งสองของเขา เมื่อครู่นางกำลังจะพูดในสิ่งที่เขาต้องการอยู่แล้วหากตอนนี้นางเปลี่ยนใจเขาจะทำเช่นไร ลั่วกงเฉิงที่รู้ว่าเขาตอนนี้อาจจะไม่ได้รับคำตอบแล้วเลยหมุนตัวกลับไปนั่งที่โต๊ะตรวจบัญชีต่อด้วยความไม่พอใจ

ลั่วหลี่หยวนและลั่วหมิงเฉินหันมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจเหตุใดพี่ใหญ่ถึงได้ดูโกรธถึงเพียงนั้นกันพวกข้าทำอะไรผิด?

"พี่เว่ยเว่ย เหตุใดพี่ใหญ่ถึงได้ดูโกรธข้าเช่นนั้น"

"นั่นสิ พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกันอยู่หรือ"

ลั่วหลี่เวยมองไปที่ลั่วกงเฉิงที่นั่งอยู่ไม่ไกล คำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนาง ไม่ผิดนางในตอนนี้อยู่ในฐานะฮูหยินลั่วภรรยาของพวกเขา อย่างไรสามีก็อยากได้รับความรักและความจริงใจจากภรรยา

"กงเฉิงข้าตกลง และข้าจะอยู่เป็นฮูหยินลั่วไม่คิดหย่าอีก"

ลั่วหลี่หยวนและลั่วหมิงเฉินได้ยินคำพูดเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะวิ่งเข้าไปสวมกอดลั่วหลี่เวยที่ยืนอยู่ไม่ไกล แม้จะไม่รู้ว่่าพี่ใหญ่ใช้วิธีอะไรที่รั้งนางไว้ได้ แต่มันทำให้ความกังวลตลอดหลายเดือนของพวกเขาหายไป

"พี่เว่ยเว่ย ท่านจะไม่หย่าแล้วใช่หรือไม่ขอรับ"

"เจ้าพูดจริงจริงใช่หรือไม่ เว่ยเว่ย"

ลั่วหลี่เวยพยักหน้ามองบุรุษทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าที่พูดออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะโผเข้ากอดนางอีกครั้ง นางฝืนยิ้มออกมาเพราะรู้ดีว่าความรักที่พวกเขามีให้นางนั้นล้วนมาจากใจจริง พวกเขาไม่รู้เลยสักนิดว่านางเป็นสตรีร้ายกาจที่กำลังหลอกใช้ความรักของพวกเขาสังหารคน

แท้จริงสาเหตุที่ลั่วหลี่เวยอยากหนีไปจากพวกเขาเป็นเพียงเหตุผลเอาแต่ใจของนางเท่านั้น นางเพียงคิดว่าอยากหนีจากตระกูลชุนไม่อยากพบหน้าหรือข้องเกี่ยวอีกหากนางยังเป็นฮูหยินลั่วก็กังวลว่าสักวันจวนชุนจะเข้ามาวุ่นวายกับนางและสร้างความวุ่นวายให้สามีของนางเพราะรู้ดีแม่เลี้ยงของนางเป็นคนละโมบมากเพียงใด แต่ว่าข้าลั่วหลี่เวยในตอนนี้ได้เปลี่ยนความคิดแล้ว..

"ในเมื่อไม่คิดหย่าแล้วเช่นนั้นก็ย้ายกลับมานอนที่ห้องได้แล้ว น้องหญิง"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม มองลั่วหลี่เวยที่กำลังยืนแข็งทื่อเขาลอบหัวเราะในใจแท้จริงเพียงแค่อยากแกล้งให้นางตกใจเท่านั้น หากนางยังไม่พร้อมมีหรือเขาจะกล้าขืนใจ รอยแผลจากแท่นฝนหมึกเมื่อคราวก่อนพึ่งจะหายดีเองข้าคงไม่อาจหาญใจกล้าสร้างรอยแผลเพิ่มหรอก ข้าไม่ใช่พวกได้คืบจะเอาศอกเสียหน่อย รออีกสักหน่อยค่อยออดอ้อนให้นางย้ายกลับมาก็ยังไม่สาย