ตอนที่ 28

ลั่วหลี่เวยในตอนนี้นั่งอยู่ในห้องที่ปิดสนิทภายในหอชมบุรุษ เบื้องหน้ามีท่านป้าจางที่มีสีหน้าไม่ดีนักที่ยืนอยู่ข้างกายนางมีบุรุษรูปงามที่แต่งกายน้อยชิ้นนางมองสำรวจบุรุษตรงหน้านายโลมอันดับสองของหอชมบุรุษ

"คุณหนู นายโลมผู้นี่ชื่อห่าวอู๋เจ้าค่ะ เป็นคนที่ข้าเลือกไว้คุณหนูคิดว่าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

"ห่าวอู๋เจ้าถอดชุดออกให้หมด"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบ นางตัดสินใจทำตามแผนการของลั่วกงเฉิงช่วงเวลานี้ท่านพ่อของนางต้องเดินทางไปทำการค้าที่ต่างเมืองใช้เวลาหลายเดือนกว่าเขาจะกลับมาซึ่งถือว่าเป็นโอกาสที่ดีสำหรับจะเริ่มแผนการ

"คะ..คุณหนูให้เขาถอดต่อท่านจะไม่เป็นอะไรหรือเจ้าคะ"

ท่านป้าจางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลำบากใจ เพราะลั่วหลี่เวยในสายตานางนั้นอ่อนหวานและอ่อนต่อโลกการที่จะเห็นบุรุษมาเปลือยกายต่อหน้านี่มัน....

"ท่านป้าไม่เป็นไรข้าต้องการตรวจสอบบุรุษที่ข้าจะส่งไปเป็นชู้รักหญิงชั่วสิ ข้าต้องแน่ใจว่าซีหลงจะทำให้หญิงชั่วนั่นลุ่มหลงได้"

"หึ เอาสิเปลืองผ้าต่อหน้าสตรีงดงามเช่นนี้ข้าย่อมพอใจที่จะทำ"

ห่าวอู๋เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนักก่อนจะเริ่มปลดเสื้อผ้าที่มีอยู่น้อยชิ้นของเขาออก ห่าวอู๋ที่เป็นนายโลมอันดับสองของหอชมบุรุษย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องเปลื้องผ้าต่อหน้าสตรีเช่นนี้

ลั่วหลี่เวยเท้าคางมองสำรวจบุรุษที่กำลังเปลือยกายตรงหน้าอย่างตั้งใจ นางไม่ได้มีท่าทางเขินอายหรือหื่นกระหายแต่อย่างใดราวกับตัวเองเป็นสตรีที่เห็นบุรุษเปลือยกายจนชินตา

"ท่านป้าจางเลือกได้ไม่เลว แต่ห่าวอู๋เจ้าแน่ใจแค่ไหนที่จะล่อลวงหญิงชั่วนั่นให้ลุ่มหลงเจ้าได้"

ห่าวอู๋ในตอนนี้แทบจะเปลือยกายจนหมดเหลือเพียงผ้าเตี่ยวสีขาวผืนบางที่ปกปิดส่วนนั้นไว้เท่านั้น เมื่อได้ยินคำถามก็ยกยิ้มออกมาเขาตัดสินใจเดินเข้าไปหาสตรีหน้าตางดงามตรงหน้าก่อนจะโน้มตัวลงไปจับมือบางมากุมที่ใบหน้าของเขาพรางส่งสายตายั่วยวน

"ใบหน้านี้ของข้ารูปงามไม่เท่าสามีนางหรือ"

ห่าวอู๋พูดออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เขาจ้องมองสตรีหน้าตางดงามที่ยังคงมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้มีท่าทางเขินอายแต่อย่างใด เขาจึงยิ้มออกมาก่อนจะยืนขึ้นตรงหน้านางมือนางจับมือบางลูบไล้อกแกร่งพรางจับมือนางลูบไปมาที่กล้ามหน้าท้อง

"ข้าสู้สามีนางไม่ดีจริง ๆ หรือขอรับ"

"นี่เจ้า!! ปล่อยมือคุณหนูนะ นางไม่ใช่สตรีที่เจ้าจะแตะต้องเช่นนั้นได้"

"ท่านป้าจางไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ"

ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบนางผลักห่าวอู๋ให้ออกห่าง จริง ๆ นางไม่ได้รู้สึกเขินอายหรือหิวกระหายในตัวบุรุษตรงหน้า แต่ที่เขาพูดล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งหมดไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือคำพูดคงใช้เวลาไม่นานที่ทำให้เขากลายเป็นชายชู้ได้ไม่ยากในตอนนี้เป็นช่วงที่บิดาของนางไม่อยู่ด้วยแล้วย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย

"เขาตรงตามที่ข้าต้องการเช่นนั้นก็ทำตามที่ข้าบอกเถอะท่านป้าจางส่งเขาไปเป็นบ่าวในจวนชุน ข้าได้ซื้อตัวคนในชุนไว้บางส่วนแล้ว"

"นายหญิงคืนนี้ให้ข้าปรนนิบัติดีหรือไม่..."

ห่าวอู๋ยกยิ้มออกมาก่อนจะจับปลายคางของลั่วหลี่เวยให้เงยขึ้น เขาจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉยข้าที่รูปงามถึงเพียงนี้จะล่อลวงนางไม่ได้เชียวหรือ...

"เว่ยเว่ย รอนานหรือมะ.....สวะปล่อยมือ!!!"

ลั่วหลี่เวยคิดเพียงว่านางอาจจะเป็นสตรีที่โชคร้ายที่สุดในตอนนี้ ตัดพ้อในใจเพียงว่าสวรรค์ช่างใจร้ายกับนางจริงจริง ดวงตาคู่สวยมองลั่วกงเฉิงสามีของนางในตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่โกรธกำลังเดินตรงมาหานาง ลืมไปได้เช่นไรว่าลั่วกงเฉิงบอกว่าจะมารับข้า

พรึบ!!!

ลั่วกงเฉิงในตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจเขาจับแขนของลั่วหลี่เวยให้นางยืนขึ้น ในตอนแรกเขาและนางตั้งจะมาที่นี่พร้อมกันแต่เป็นเขาที่มีธุระด่วนเลยต้องทิ้งให้นางเข้ามาที่นี่คนเดียว แต่เพราะเขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยตัดสินใจทิ้งงานมารับนางก่อนไม่คิดว่าจะมาได้ทันเวลาพอดี ให้ตายสิข้าไม่น่าให้นางมาที่นี่คนเดียวเลยจริงจริง

"เว่ยเว่ย ไปกับข้า"

"กงเฉิง เดี๋ยวสิเจ้าฟังข้าก่อน"

"เว่ยเว่ย อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ"

ลั่วกงเฉิงพูดออกมาเสียงเย็นก่อนจะยิ้มออกมาราวกับถ้านางขัดขืนอีกทีเขาเองก็จะไม่ทนแล้วเช่นเดียวกัน ลั่วหลี่เวยประเมินเหตุการณ์ลั่วกงเฉิงในตอนนี้หึงหวงนางจนไม่ฟังสิ่งใดแล้วคงทำได้เพียงพาเขาออกไปก่อน

"หึ มีดีแค่นี้ยังคิดจะยั่วยวนฮูหยินข้า"

ลั่วกงเฉิงตั้งใจแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน เขาปรายตามองไปที่นายโลมที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะก้มลงมองต่ำพร้อมกระตุกยิ้มอย่างเหนือกว่า

"กงเฉิง..."

"ข้ารู้ว่ามันไม่มีอะไร ข้าเพียงแค่ไม่ชอบให้บุรุษอื่นแตะต้องเจ้า"

พรึบ!!

ห่าวอู๋ขมวดคิ้วมองสตรีหน้าตางดงามที่ถูกอุ้มออกไปนอนห้อง พรางคิดในใจว่าที่แท้นางมองข้าด้วยสายตาเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกอะไร เพราะสามีนางรูปงามถึงเพียงนี้สินะ อย่างว่าสาวงามเช่นนางหาสามีดีดีไม่ใช่เรื่องยากอะไรแต่เหตุใดถึงรู้สึกคุ้นหน้าบุรุษผู้นั้นยิ่งนัก

"แม่เล้าจาง สามีของนางคือผู้ใดกันเหตุใดข้าถึงรู้สึกเหมือนเคยพบหน้า"

"คุ้นหน้าก็ไม่แปลกหรอก คุณชายลั่วกงเฉิงบุรุษจอมเสเพลของเมืองไง"

"อ่า....เป็นฮูหยินให้คุณชายทั้งสามของตะกูลลั่วหรือ ในใจข้ารู้สึกเสียดายของยิ่งนัก คุณหนูของท่านช่างโชคร้ายจริงจริง"

ลั่วหลี่เวยถูกลั่วกงเฉิงอุ้มออกมาจากหอชมบุรุษท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ยืนอยู่ ใบหน้าสวยซุกลงที่อกแกร่งด้วยความเขินอายหากใครไม่รู้ก็คงคิดว่าสามีลากตัวภรรยาที่ติดนายโลมกลับบ้านเป็นแน่

"เว่ยเว่ย อย่าให้มีครั้งที่สองเข้าใจหรือไม่"

"อืม"

"เพราะข้ารักเจ้า จึงไม่อยากให้มือสกปรกของพวกมันมาแตะต้องเจ้าที่เป็นสตรีของข้าเมื่อครู่ข้าคิดจะตัดมือของมันที่กล้าแตะต้องเจ้า เจ้ารู้หรือไม่"

"ข้าผิดไปแล้ว"

"ต่อไปอย่าได้มาที่นี่อีก หากจะพบนายโลมผู้นั้นต้องมีข้าอยู่ด้วยเข้าใจหรือไม่"

"อืม เข้าใจแล้ว"

ลั่วกงเฉิงว่านางลงข้าง ๆ รถม้า ลั่วหลี่เวยยิ้มออกมาก่อนจะเดินขึ้นบนม้าแต่เมื่อแหวกม่านก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าลั่วหลี่หยวนและลั่วหมิงเฉิงกำลังกอดอกนั่งรอนางอยู่บนรถม้า สีหน้าของพวกเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"พี่เว่ยเว่ย มานั่งใกล้ใกล้ข้าสิขอรับ"

ไม่รู้ว่าเพราะอากาศข้างนอกหนาวเย็นเกินไปหรือเพราะรอยยิ้มชวนขนลุกของบุรุษทั้งสองทำให้ลั่วหลี่เวยรู้สึกขนลุก นางแสร้งยิ้มออกมาก่อนจะไปนั่งด้านในอย่างว่าง่าย ลั่วกงเฉิงเองก็เดินตามขึ้นมาเขาสบตากับลั่วหลี่เวยก่อนจะทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ราวกับบอกให้นางช่วยเหลือตัวเอง

บรรยากาศภายในรถม้าตอนนี้ดูอึดอัดบุรุษทั้งสองจ้องมองลั่วหลี่เวยไม่วางตา ทั้งที่เมื่อก่อนสั่งสอนพวกข้าว่าอย่าทำตัวเสเพลตอนนี้นางกลับคลุกตัวอยู่ที่หอชมบุรุษ?

"ฮูหยินของข้าคงชื่นชอบหอชมบุรุษมากเป็นแน่ ข้าพบเจ้ามาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้วใช่หรือไม่"

ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว เพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาจับได้ว่านางแอบมาที่หอชมบุรุษทั้งที่ข้าหน้าตาดีกว่าเจ้าพวกชั้นต่ำที่อยู่ในนั้นด้วยซ้ำ

"พี่เว่ยเว่ยมาที่นี่สองครั้งแล้วหรือขอรับ ท่านชื่นชอบนายโลมคนใดหรือขอรับบอกข้าได้หรือไม่"

ข้าจะสังหารมันเอง...

ลั่วหลี่หยวนเพียงคิดในใจไม่ได้พูดออกไป อยากรู้นักว่าคนที่ทำให้พี่เว่ยเว่ยสนใจแท้จริงเป็นเช่นไรข้าจะค่อย ๆ เรียนรู้ว่ามันทำเช่นไรให้ท่านสนใจ ข้าจะตัดมือมันที่กล้ามาสัมผัสเจ้าข้าจะเฉือนริมฝีปากมันที่กล้าพูดจาล่อลวงเจ้า ข้าจะ....

"กะ....กงเฉิงเจ้าช่วยบอกพวกเขาหน่อยสิว่าข้าไม่ได้ไปพบบุรุษคนใด"

ลั่วหลี่เวยร้องเรียกสามีเสียงหวานราวกับบอกว่านางต้องการความช่วยเหลือจากเขาจริง ๆ ลั่วกงเฉิงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนที่เขาจะแสร้งใช้นิ้วเกาลงบนแก้มของเขาเบา ๆ ราวกับต้องการสิ่งนี้เป็นข้อแลกเปลี่ยน เมื่อเห็นว่าลั่วหลี่เวยพยักหน้าตกลงก็ยกยิ้มพอใจ

"นางเพียงไปพบแม่เล้าจาง เว่ยเว่ยนางกำลังวางแผนจะซื้อที่นี่"

"พี่ใหญ่ไม่ใช่ว่าท่านช่วยนางปิดบังอะไรนะขอรับ"

"นั่นสิ"

"เว่ยเว่ย นางก็เป็นฮูหยินของข้าอย่าลืมสิข้าจะยอมให้ นายโลมชั้นต่ำมาแตะต้องนางได้เช่นไร"

ลั่วหมิงเฉินและลั่วหลี่หยวนที่ได้ฟังเหตุผลก็พยักหน้าเห็นด้วย พี่ใหญ่นิสัยเช่นไรเหตุใดพวกเขาจะไม่รู้อีกอย่างนายโลมที่หอชมบุรุษจะรูปงามสู้ข้าได้เช่นไร ไม่มีเหตุผลที่เว่ยเว่ยจะไปชื่นชอบบุรุษอื่นเพราะข้างกายนางมีบุรุษรูปงามที่มากด้วยทรัพย์และอำนาจ นี่ข้าคิดอะไรอยู่กันคนอย่างพี่ใหญ่จะโกหกข้าได้เช่นไร