Home / รักโบราณ / แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 / บทที่ 26 รางวัลของคนเก่ง NC

Share

บทที่ 26 รางวัลของคนเก่ง NC

last update Last Updated: 2026-01-24 22:22:33

หลังจากที่เทพฉินซีจากไป เหมยก็ยังต้องอยู่ที่นี่เพื่อให้ท่านเทพซีห่าวพักฟื้น เหมยเดินสำรวจทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดที่กระจกเหมยมองหน้าตัวเองผ่านกระจก ก่อนจะลูบไปที่ใบหน้าตัวเองอย่างเบามือ นางในตอนนี้กลับมาเป็นเหมยมิใช่ลู่เสียน

“กลับมาจริง ๆ สินะ”

“คิดว่าข้าโกหกหรือไง”

เสียงจากด้านหลังดังขึ้น เหมยหันไปทันที พบท่านเทพซียืนมองนางอยู่ เหมยที่เห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปกอดทันที

“ท่านฟื้นแล้ว รู้ไหมว่าข้าตกใจแค่ไหนที่ท่านทำเช่นนั้น หากท่านเป็นอะไรไปคิดว่าข้าจะดีใจงั้นหรอ”

“ข้าแค่คิดว่าเจ้าอยากกลับมาที่โลกของเจ้า...”

เทพซีก้มหน้านิ่ง เหมยที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาจาง ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ตอนนี้กำลังรู้สึกน้อยใจในตัวนาง เหมยใช้มือทั้งสองของนางโน้มคอคนตรงหน้าลงมา ก่อนจะจูบลงที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา

“ข้าอยากกลับมา แต่ไม่ใช่วิธีเช่นนี้ ต้องไม่ใช่วิธีที่ทำให้ท่านเดือดร้อนเช่นนี้ หากวันนี้ท่านเทพฉินไม่นำยามาให้ท่าน จะเกิดอะไรขึ้น ท่านก็รู้นิเจ้าคะ”

“ฉินซี???”

“เจ้าค่ะ ข้าได้บอกท่านเทพฉินแล้วว่าจะกลับไปพร้อมท่าน เช่นนั้นเรากลับไปเลยดีหรือไม่เจ้าคะ ข้ากลัวว่าหากกลับไปช้าจะเกิดเรื่อง”

“......”

เทพซีไม่ตอบเขาเพียงโอบกอดนางไว้แน่น

“ไปตอนนี้ไม่ได้หรอก อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาให้ข้าพักฟื้นสักหน่อย”

“เช่นนั้นท่านก็พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าเองขอตัวอาบน้ำสักหน่อย”

เหมยผลักท่านเทพซีออกไปเบา ๆ ก่อนจะปิดประตูทันที เธอมองห้องน้ำอย่างพอใจ ในที่สุดนางก็จะได้อาบน้ำในห้องน้ำที่นางคิดถึงมานาน ครีมอาบน้ำที่มีกลิ่นหอมกลิ่นโปรดของนาง อย่างน้อยนางขอดื่มด่ำบรรยากาศแบบนี้สักพัก

ท่านเทพซีเดินสำรวจทั่วห้อง โลกใบนี้เป็นเช่นนี้เอง นางถึงเอาแต่อยากกลับมา เขายืนมองไปไปด้านนอกผ่านกระจกใส ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

“แม้จะสวยเพียงใดก็วุ่นวายจนน่ารำคาญ”

ท่านเทพซีพูดกับตัวเองเบา ๆ เดิมทีเขาเป็นลูกที่เกิดมาจากเทพและมาร แต่เพราะเป็นการแต่งงานเพื่อยุติสงครามจึงไม่มีใครกล้าแม้แต่จะต่อว่าเขา สาเหตุจึงทำให้เขาที่สามารถอยู่ได้ทั้งภพเทพและภพมาร

“สวยหรือไม่เจ้าคะ”

เหมยเข้ามาสวมกอดท่านเทพจากทางด้านหลัง ท่านเทพหันกลับไปหาเหมยก่อนจะดึงนางเข้ามากอดก้มลงไปหอมที่ผมของนาง

“เจ้าสวยยิ่งกว่า....”

“ท่านพี่ซี...เรื่องที่ข้าจะแต่งท่านเข้าจวน ท่านมั่นใจแล้วหรือคะ”

“ย่อมต้องมั่นใจ เพียงแต่เจ้าเต็มใจหรือไม่เล่า”

“ข้าย่อมเต็มใจ ข้าเคยบอกแล้วนี่เจ้าคะ ว่าท่านมีหน้าตาหล่อเหล่าแบบที่ข้าชอบ”

ท่านเทพซีกระตุกยิ้มออกมา

“หากชื่นชอบใบหน้าข้า เจ้าก็จงมองใกล้ ๆ มองให้ถี่ถ้วน จงมองให้ครบทุกส่วน ว่าถูกใจส่วนไหนของข้าอีกหรือไหม มาเถิดข้าจะค่อย ๆ ถอดให้เจ้าดู....”

พูดจบก็อุ้มเหมยไปที่ห้องนอนทันที ท่านเทพซีโยนเหมยไปที่เตียง ก่อนเขาจะตามไปคร่อมบนร่างนางทันที

“ท่านพี่ซี...”

“ข้ารอมามากเกินพอแล้ว เจ้าจะยอมข้า ให้ข้าได้หรือไม่ ข้าคิดถึงยามเจ้าครางใต้ร่างทุกค่ำคืน...”

ท่านเทพซุกหน้าลงที่ซอกคอเหมย เหมยยิ้มออกมา

“ข้าแค่จะบอกว่า ไม่ต้องอดทนแล้วข้าอยู่นี่แล้ว ทำตามใจท่านเถิด..”

ท่านเทพซีมองหน้าลู่เสียนก่อนจะยิ้มออกมา เขาใช้นิ้วลูบไล้ไปที่บริเวรริมฝีปากของเหมย

“อ้าปาก”

เหมยอ้าปากออกอย่างว่าง่าย ท่านเทพซีก็ส่งนิ้วกลางและนิ้วนางเข้าไปในปากของเหมย ก่อนจะกดนิ้วทั้งสองเข้าออกอย่างช้า ๆ

“อะ อะ อะ”

เสียงเหมยดังขึ้นเมื่อซีห่าวกดนิ้วเข้าไปลึกขึ้น เหมยน้ำตาซึมในตอนนี้แทบสำลัก ซีห่าวที่เห็นแบบนั้นยิ่งพอใจ เขาถอนนิ้วออกมาอย่างเสียดาย

“เช่นนี้ยังจะตามใจอีกหรือไม่”

ซีห่าวมองไปที่เหมยที่ตอนนี้หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด

“ก็ยังคงตามใจท่าน”

“เช่นนั้นข้าจะให้รางวัลสำหรับคำตอบที่ถูกใจข้า”

ซีห่าวยิ้มอย่างพอใจ เขาก้มลงไปจูบเหมยอย่างหนักหน่วงก่อนจะกัดที่ริมฝีปากของเหมยจนได้กลิ่นเลือด เหมยเองก็ไม่ยอมเช่นกันนางทุบไปที่หน้าอกแกร่งของคนตรงหน้า

“อ่าห์”

ทั้งสองถอดจูบออกจากกัน น้ำลายยืดติดปลายลิ้นออกมา ท่านเทพซีห่าวมองเหมยด้วยสายตาหลงใหล ก่อนจะใช้พลังทำให้ทั้งสองในตอนนี้เปลือยเปล่าท่านเทพซีมองสำรวจร่างกายคนใต้ร่างอย่างพอใจ

“พอใจหรือไม่เจ้าคะ”

“ถูกใจยิ่ง”

พูดจบก็ใช้มือจับบีบคลึงที่เต้าอวบทั้งสองข้าง ท่านเทพซีลงน้ำหนักมือจนเหมยรู้สึกเจ็บได้ร้องออกมา ท่านเทพซีที่เห็นดังนั้นก็พอใจ เขาก้มลงไปงับเม็ดดอกบัวทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า เขาขบเม้มก่อนจะกัดเบา ๆ อย่างเอาแต่ใจ

“อะ....อย่ากัดสิเจ้าคะ...อ่าห์”

ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ท่านเทพซีก้มลงไปกัดที่เต้านมเหมยจนเกิดรอยฟัน ก่อนจะเลื่อนมือไปที่กลีบดอกไม้สาว ท่านเทพซีลูบไล้ไปที่เม็ดเสียวเบา ๆ เมื่อแตะโดนเหมยก็สะดุ้งพลางครางออกมา ท่านเทพรู้สึกถึงน้ำใสใสก็ยิ้มออกมา เขาค่อย ๆ พรมจูบไปทั่วหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะเลื่อนตัวลงมา

“ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ”

“เจ้าเป็นของข้า คืนเข้าหอข้าย่อมอยากชิมน้ำหวาน”

ท่านเทพซีค่อย ๆ จับเหมยอ้าขาออก เขามองไปที่รูสวาทอย่างพอใจ ก่อนจะลากลิ้มไปตามขาอ่อนของเหมยลงมาหยุดที่ดอกไม้สาว ท่านเทพซีใช้นิ้วแหวกกลีบดอกไม้ออกก่อนจะเกร็งลิ้นแหย่เข้าไปในรูสวาท เข้าตวัดลิ้นเร็วและแรง

“อะ...อ่าห์..ท่านพี่ซีช้าหน่อย....อะ..อะ”

เหมยครางออกมาไม่เป็นภาษา ก่อนจะใช้มือทั้งสองจับทั้งสองจับที่ผมของท่านเทพซี ท่านเทพซีที่ได้ยินดังนั้นเร่งละเลงใช้ลิ้นเลียตรงจุดเม็ดเสียวทำให้ต้องกดลิ้นให้แรงขึ้นแข่งกับเสียงของเหมยที่ครางออกมาไม่หยุด ก่อนจะแอ่นสะโพกโยกตาม เหมยในตอนนี้เสียวจนทนไม่ไหว

“อะ...อะ..ท่านพี่..ถ้าท่านทำเช่นนี้ข้าจะไม่ไหวนะเจ้าคะ...ซี๊ดดดด”

ท่านเทพที่เห็นเหมยตัวเกร็ง จึงใช้นิ้วกลางใส่เข้าไปในรูสวาทชักเข้าออกพร้อมทั้งเร่งจังหวะเลียเม็ดเสียวไปด้วย เหมยแอ่นสะโพก ก่อนจะกดหัวของท่านเทพลง พร้อมเอาขารัดที่ตัวของท่านเทพซีแน่น

“ไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ..อะ...อะ...อ่าส์”

เหมยกระตุกตัวเกร็งสองสามที่ ก่อนจะนิ่งไป พร้อมปล่อยท่านเทพซีเป็นอิสระ ท่านเทพซีที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มอย่างผู้ชนะ และพอใจที่นางเสร็จคาปากและนิ้วของเขา ท่านเทพดูดชิมน้ำหวานจนพอใจ ก่อนจะเหมยหน้ามองเหมย

“เจ้าชอบหรือไม่เล่าน้องหญิงรางวัลของข้า”

เหมยยิ้มออกมาก่อนจะลุกขึ้นมานั่ง นางมองไปที่ท่อนเอ็นที่ตอนนี้เหมือนจะแข็งเต็มที่แล้ว

“ชอบเจ้าค่ะ ในเมื่อท่านรังแกข้าแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะรังแกท่านแล้ว”

ท่านเทพซีกระตุกยิ้ม ก่อนจะยืนขึ้น เขาจับท่อนเอ็นชักขึ้นลงพลางเดินจับท่อนเอ็นไปจ่อที่หน้าของเหมย ท่อนเอ็นถูกถูไถไปตามใบหน้าเรียว น้ำใส ๆ ไหลซึมออกมาจากส่วนปลาย ทำให้เลอะติดแก้มเหมยบางส่วน ก่อนจะมาจ่ออยู่ที่ปากเล็กได้รูปของเหมย

“มาให้ข้ากระแทกท่อนเอ็นเข้าปากทีเถิดน้องหญิง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7   ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อมNC [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]

    ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อม [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]“ฟางเซียน เหตุใดนางทำกับข้าเช่นนี้”ลู่เสียนเท้าคางมองท่านเทพฉินซีที่เมามายด้วยฤทธิ์ของสุรา เขาเอาแต่พร่ำเพ้อหาแม่นางฟางเซียน ตลอดสองวันที่อยู่ที่นี่ในยามที่เขาเมาก็มักเป็นเช่นนี้ นางอยากรู้จริง ๆ ผู้หญิงแบบไหนถึงทิ้งคนที่รักนางได้“ลู่เสียน ข้าดีไม่พอหรือ”“ท่านดีพอแล้ว”“แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนี้ล่ะ นางไม่อยู่แล้ว นางมักนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าในยามนี้ไม่มีนางแล้ว”“งั้นวันนี้ข้าจะเป็นฟางเซียนให้ท่านเอง มาเถิดข้าจะเมาเป็นเพื่อนท่านเอง”ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบจอกสุรามาดื่ม ทั้งสองดื่มสุราและพูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย อาจจะเพราะไม่ชินในฤทธิ์ของสุราของแดนสวรรค์ เลยทำให้ลู่เสียนเกิดอาการเมาอย่างรวดเร็ว นางดื่มสุราจอกสุดท้ายก่อนฟุบหลับกับโต๊ะทันที“เหตุใดจึงคออ่อนเช่นนี้”ท่านเทพฉินที่ยังพอมีสติมองไปที่ลู่เสียน เขาวางจอกเหล้าลง ก่อนเดินไปอุ้มนางทันที กลิ่นดอกบัวที่เขาคุ้นเคยลอยโชยขึ้นมาจนได้กลิ่น แม้จะเป็นดอกบัวสวรรค์เหมือนกันแต่ กลิ่นกับต่างกันโดยสิ้นเชิง กลิ่นดอกบัวของลู่เสียนในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ“เจ้า

  • แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7   ตอนพิเศษ คืนเข้าหอNC [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]

    ตอนพิเศษ คืนเข้าหอ [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]“ฝ่าบาทเสด็จ”เสียงดังจากหน้าประตูตำหนักดังขึ้น ฮองเฮาที่กำลังยืนรออยู่ได้แต่กลอกตามองบน นางมองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับไม่ต่างจากนาง เมื่อทั้งสองสบตากันก็แสร้งยิ้มออกมา“ฮองเฮาของข้า มาเถิดเข้าไปด้านใน ข้าเกรงว่าเจ้าจะป่วย”“เพคะ”ทั้งสองโอบกอดกันด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตำหนัก บรรดานางกำนัลและขันที ต่างมีสีหน้ายิ้มแย้ม ที่ทั้งสองรักกันเช่นนี้ แต่ใครเลยจะรู้ความจริง“พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าต้องการอยู่กับฮองเฮารักของข้า”ฮองเฮาที่ได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งทำสีหน้าเขินอาย เมื่อนางกำนัลและขันทีออกไป ทั้งสองก็ผละออกจากกันทันที“อี๋ ออกไปห่าง ๆ ข้าเลย”“แหวะ ข้าอยากจะอ้วก”ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะเกิดอาการคลื่นไส้ ให้ตายเถอะอย่างไรก็ไม่ชิน ไม่ใช่ว่านางไม่ชื่นชอบบุรุษ แต่ว่าให้มากอดจูบบุรุษตรงหน้ามันช่าง......“ให้ตายเถอะรีบทำให้มันจบ ๆ ”ทั้งสองพยักหน้า ฮองเฮาเดินไปจุดกำยานที่ลู่เสียนเคยให้มา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ ตรงข้ามฝ่าบาท“เจ้ารักลู่เสียน”“ใช่”ฮองเฮาพูดออกมา ก่อนจะจิบน้ำชาที่ผสมยาบำรุงสำหรับการมีบุตร“ท

  • แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7   ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้าNC [ลู่จื้อ-ถิงถิง]

    ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้า [ลู่จื้อ-ถิงถิง]ถิงถิงวัย 4 ขวบ“ถิงถิง ถ้าโตข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวน”“แต่งเข้าจวนคืออะไร”“ข้าเองก็ไม่รู้ ท่านแม่บอกเพียงว่าให้แต่งกับคนที่ข้ารัก”“แล้วคนที่รักคืออะไร”ถิงถิงเด็กสาวเอียงคอถาม คุณชายที่อายุห่างจากนางเพียงสองปี“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ลู่เสียนเคยบอกว่า ต้องเป็นคนที่เห็นแล้วดีใจเมื่อได้เจอ”“ถิงถิงดีใจที่เจอคุณชาย เช่นนั้นถิงถิงก็รักคุณชาย คุณชายชอบเอาขนมอร่อย ๆ มาให้ถิงถิง”ถิงถิงวัย 8 ขวบ“ถิงถิง ข้ารู้มาว่าเจ้าจะไปรับใช้ลู่เสียนเหรอ”“เจ้าค่ะคุณชาย”“คุณชายอะไรกัน ข้าบอกให้เจ้าเรียกว่าพี่ลู่จื้อไง”ถิงถิงยิ้มออกมา ลู่จื้อเองเมื่อเห็นรอยยิ้มนางก็หน้าแดงก่ำ แต่สายตาเหลือบไปเห็นมือนางที่มีรอยแดง“มือเจ้าไปโดนอะไรมา”“ข้าซุ่มซ่ามทำน้ำชาหก ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ โชคดีที่คุณหนูใจดีไม่เอาเรื่องข้า”ลู่จื้อจับมือถิงถิงขึ้นมาประคองก่อนก้มลงเป่าเบา ๆ“หากมือเป็นแผล แล้วท่านแม่ไม่ชอบเจ้าจะทำเช่นไร ข้าก็จะแต่งเจ้าได้ลำบาก ตามข้ามาข้าจะหายาทาให้”“คุณชาย จะแต่งข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”“ถิงถิงน้อย ย่อมต้องเป็นเจ้า”ถิงถิงวัย 18 ปี“ถิงถิง ข้าชอบเจ้า”“คือว่าข้า.....”“

  • แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7   บทที่ 47 สุรามงคล END

    “เจ้าเป็นลูกของถิงถิงหรอ”“อาหญิง ข้าจะเป็นลูกของนางได้อย่างไรกัน ท่านแม่ของข้าคือฮองเฮาส่วนท่านพ่อเป็นถึงฮ่องเต้เชียวนะ”“ลูกของลี่อิน???”ลู่เสียนมองสำรวจใบหน้า ที่มีส่วนคล้ายฝ่าบาทอยู่หลายส่วนพลางยิ้มออกมา“เจ้าคล้ายท่านพ่อของเจ้ามาก”“มีแต่คนบอกว่าข้า รูปงามเช่นท่านพ่อและท่านอา”ลู่เสียนลูบหัวคนตรงหน้า“อาหญิง ท่านงดงามนัก”หลีหมิ่นซบหน้าลงที่หน้าท้องลู่เสียนพลางลูบท้องนางเบา ๆ“ท่านอาหญิง”“หืมว่าไง”ลู่เสียนที่นั่งพิงขอบเตียง ก้มหน้าลงมองเด็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู“ข้าอยากมีน้องสาว.....”“น้องสาว???”“ท่านแม่บอกข้าว่านางมีให้ข้าไม่ได้แล้ว เพราะนางป่วย เช่นนั้นอาหญิงช่วยมีให้ข้าได้หรือไม่”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงครุ่นคิดหากนางมีบุตรจริง ๆ จะเป็นเช่นไร ในเมื่อนางเลือกจะอยู่ที่นี่แล้วย่อมต้องวางแผนสำหรับการใช้ชีวิตในชาตินี้ พลางนึกถึงยามก่อนที่จะเข้าร่าง ท่านเทพฉินซีให้นางเลือก จะกลับมา หรือไปเกิดใหม่ และนางเลือกจะกลับมา....เพล้ง!!!!เสียงของแตกดังขึ้น ลู่เสียนหันหน้าไปมองทางต้นเสียงพบว่าเป็นถิงถิง ที่มองนางอยู่“คะ...คะ..คุณหนู….”ถิงถิงน้ำตาคลอ มองหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่นั่งยิ้ม

  • แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7   บทที่ 46 องค์ชายหลี่หมิ่น

    1 ปีต่อมา“หนึ่งคำนับฟ้า.....ลุกขึ้น”“สองคำนับดิน.....ลุกขึ้น”“สามคำนับบุพการี......ลุกขึ้น”“สามีภรรยาคำนับกันและกัน.”ชายในชุดสีแดงที่มีผ้าคลุมหน้าทั้งเจ็ดคน ต่างโค้งคำนับหญิงสาวชุดสีแดงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม่นมได้แต่มองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เหตุใดงานแต่งของคุณหนูจึงเป็นเช่นนี้ คุณหนูที่แสนดีของนางสมควรมีความสุขที่สุดในวันนี้สิ“รับป้ายหยกประจำตัว..จากท่านแม่ทัพจาง..”“เสร็จสิ้นพิธี”เหล่าแขกที่มางานและบรรดาขุนนาง ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช เหตุใดเหล่าองค์ชายถึงเลือกที่จะแต่งเข้าจวนสกุลจาง แล้วยังแต่งกับสตรีที่มีสภาพไม่ต่างจากศพเช่นนี้ หรือว่าแม่ทัพจางกุมความลับอะไรของพวกเขาอยู่ องค์ชายโดนบังคับงั้นหรือ...“ส่งตัวบ่าวสาว เข้าหอ”ท่านเทพซีห่าวอุ้มลู่เสียนขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินออกไปตามด้วยเหล่าองค์ชาย ซีห่าวเดินเข้าไปในห้องหอที่มีเตียงอยู่กลางห้อง เขาวางลู่เสียนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าของเขาออก พลางมองไปที่ลู่เสียนด้วยความสีหน้าไม่ดีนัก นางในตอนนี้ซูบผอมกว่าที่เขาเจอเมื่อครั้งที่แล้วนัก ร่างของลู่เสียนในตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่จิตวิญญาณของนาง“เจ้าอย

  • แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7   บทที่ 45 พวกมันตายอย่าทรมาน

    ลู่เสียนที่ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงขัดขืนฮุ่ยเหอที่กำลังฉีกเสื้อผ้าของนางออก นางทำได้เพียงยิ้มสมเพชตัวเอง นางในตอนนี้ช่างไม่ต่างกับนางในชาติที่แล้วเลย ชาตินี้มีสามีหลายคนแล้วอย่างไร เป็นเทพแล้วอย่างไร เวลาผ่านไปหลายวันเช่นนี้ไม่เห็นมีผู้ใดตามหานางพบ.... ลู่เสียนเห็นทีชาติหน้าเจ้าคงต้องพึ่งแต่ตัวเองแล้ว“เจ้ายิ้มโง่อะไร”“..........”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงหลับตาลงช้า ๆ ผ้าจากเสื้อด้านบนชิ้นสุดท้ายของลู่เสียนถูกฉีกออก ตอนนี้ลู่เสียนเพียงแค่เอี๊ยมและกระโปรงเท่านั้น คุณชายอี้มองสำรวจลู่เสียนก่อนจะบีบคางของลู่เสียนแน่น“นี่นะหรือหญิงงาม ไม่ต่างอะไรกับศพที่ยังมีชีวิต สวะ”“..........”“เหตุใดจึงเงียบเล่า อ้อนวอนสิ เหมือนตอนที่แม่ข้าอ้อนวอนต่อฝ่าบาทให้ไม่ส่งข้าไป”“ถุย” !!!ลู่เสียนถ่มเลือดในปากของนางลงบนหน้าของคุณชายอี้ ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนคนเสียสติเพี๊ย!!!!หน้าของลู่เสียนหันไปตามแรงตบของคุณชายอี้ ก่อนคุณชายอี้จะเข้ามาบีบคอของนางด้วยโทสะ ฮุ่ยเหอที่เห็นลู่เสียนกำลังจะตาย ก็รีบผลักคุณชายอี้ออกทันที“ท่านจะบ้าหรือไง นางจะตายไม่ได้ ข้ายังต้องใช้เลือดนางหากิน”“แต่มันหยามข้า!!!”“ข้าบอกแล้ว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status