บทที่ 42 วางแผนตีไหน้ำส้ม

ลู่เสียนนั่งจิบน้ำชาเงียบ ๆ ตรงข้ามนางมีฮูหยินหลงและบุตรชาย นั่งอยู่ ฮูหยินหลงได้แต่นั่งเจรจากับแม่ทัพจาง เรื่องการหมั้นหมายของนางและบุตรชาย ยิ่งในตอนนี้ตระกูลจางเป็นศูนย์รวมอำนาจเช่นนี้ ฮูหยินหลงผู้นี้ไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป

“ท่านต้องรับผิดชอบ บุตรชายข้าเดิมก็หมั้นหมายลู่เสียนไว้ตั้งแต่ก่อนมีราชโองการ เช่นนี้ให้ลู่เสียนแต่งอาอี้เป็นสามีเอกไป จึงจะสมควร”

“ฮูหยินหลงเรื่องนี้ข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะ”

“เหตุใดจะไม่เหมาะอาอี้เองก็รักปักใจเพียงลู่เสียน ข้าเองก็จนปัญญา จะให้แต่สตรีตระกูลอื่นเข้าจวนบุตรชายก็ไม่ยอมจะแต่งเพียงลู่เสียนเท่านั้น”

ลู่เสียนที่ได้ฟังก็ได้แต่กลอกตามองบน เหอะ ผู้ใดบ้างที่ไม่รู้ว่าบุตรชายนางเสเพลเพียงใด จะว่าหน้าตานั่นก็ธรรมดามิอาจสู้สามีของนางได้สักคน

“ลู่เสียนเจ้าว่าอย่างไร เจ้าเองก็รักพี่อี้ของเจ้าใช่หรือไม่ บอกอามาเถิดอาจะช่วยเจ้าเอง”

ฮูหยินหลงพูดออกมา ลู่เสียนเดิมทีอยากตอบปฏิเสธออกไป แต่นึกบางอย่างได้ สามีของนางว่างเกินไปหรือไม่ ช่วงนี้เอาแต่วนเวียนมาลวนลามนางจนนางทำงานไม่ได้ เช่นนี้ก็หางานให้พวกเขาหน่อยน่าจะดี ลู่เสียนเพียงส่งยิ้มบาง ๆ ออกไป

“เห็นหรือไม่แม่ทัพจาง ลู่เสียนเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ”

“แต่นางก็ไม่ได้ บอกว่าจะแต่ง”

แม่ทัพจางพูดขึ้น ก่อนจะปรายตามองอาอี้ เหอะ ไม่ได้เรื่อง

“แต่ท่านอา ท่านมีบุตรชายคนเดียว หากแต่งเข้าตระกูลจางแล้วเรื่องทายาทของตระกูลหลง......”

“เรื่องนั้นอาคิดไว้แล้ว เจ้าก็คลอดบุตรให้อาอี้สักคนแล้วให้ใช้แซ่หลง เช่นนี้ก็ไม่เป็นปัญหาแล้ว”

“เหอะ เช่นนี้จะไม่เอาแต่ได้ไปหน่อยหรือ”

แม่ทัพจางพูดขึ้น ลู่เสียนทำเพียงจับมือบิดาและยิ้มออกมา เห็นทีคงต้องวาดฝันให้ท่านอาสักหน่อย

“ลู่เสียน เจ้าตกลงใช่หรือไม่ บอกอามา”

ลู่เสียนทำท่าทางเขินอาย ฮูหยินหลงที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา นางเข้าใจว่าลู่เสียนนั้นถูกใจในบุตรชายนาง ฮูหยินหลงพูดคุยได้สักพักก็ขอตัวกลับไป ลู่เสียนเดินมาส่งฮูหยินและบุตรชายหน้าจวนโดยมีถิงถิงตามมา

“อีกสามวันเจ้าอย่าลืม อามู่คงส่งเทียบเชิญมาให้เจ้าแล้ว พี่จะรอเจ้าที่จวน”

อาอี้ฉวยโอกาสคว้ามือลู่เสียนก่อนจะลูบที่หลังมือนาง ลู่เสียนที่กำลังจะดึงมือกลับ ก็ชะงักเมื่อเห็นว่าองค์ชายสองกำลังเดินมา

“เจ้าค่ะ”

อาอี้มองไปที่ผมของลู่เสียนที่มีปิ่นไม้ปักอยู่บนผม เขาก็นึกบางอย่างได้ จึงหยิบปิ่นเงินออกมา ก่อนจะปักลงบนผมของลู่เสียน

“พี่ซื้อมาให้ ปิ่นไม้เก่า ๆ นั่นเจ้าทิ้งไปเถิด หากพี่แต่งเข้าจวนเจ้าแล้วจะซื้อให้เจ้าใหม่เยอะ ๆ เลยดีหรือไม่”

เขาลูบที่ใบหน้าของลู่เสียนอย่างถือดี เดิมทีเขาจะนำปิ่นนี้ไปให้อามู่ สาวใช้ข้างกายฮูหยินที่หน้าตางดงามแต่ช่างปะไร หากเทียบกันแล้วลู่เสียนนางย่อมงดงามยิ่งกว่า สตรีเช่นนี้จึงจะเหมาะที่จะมาเป็นภรรยาเขา

ลู่เสียนเองทำท่าทางเขินอาย แม้ในใจอยากจะหักมือคนตรงหน้ายิ่งนัก เหอะ กล้าดียังไงมาว่าปิ่นของนาง เจ้าตาถั่วรู้หรือไม่ กว่าจะได้ปิ่นนี้มา ท่านพี่ซีของนางทำลายต้นท้อสวรรค์ไปตั้งเท่าไหร่

“งั้นวันนี้พี่คงต้องขอตัวก่อน หากเจ้าคิดถึงพี่จงมองปิ่นนี้”

“เจ้าค่ะ”

ลู่เสียนยิ้มออกมาจาง ๆ พลางมองฮูหยินหลงและคุณชายที่ขึ้นรถม้าออกจากหน้าจวนนางไป นางปรายตาไปมององค์ชายสองที่ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว ลู่เสียนกระตุกยิ้มออกมาอย่างพอใจ เช่นนี้อีกไม่นานคงรู้กันทั่ว สามีนางคงยุ่งไปสักพัก

“คุณหนู ท่านจะแต่งกับคุณชายอี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ”

“เหอะ สามีข้าหล่อเหล่าเช่นนี้ ข้าจะแต่งเขามาทำอะไร ฮูหยินหลงนั่นก็กระไร บุตรชายนางเสเพลเช่นนั้นยังจะหวังให้ข้าหลงใหลบุตรชายนาง คงจะหวังพึ่งอำนาจตระกูลข้า เหอะ รักปักใจอะไร รักในสมบัติข้ามากกว่า ละโมบยิ่งนัก”

“เช่นนั้น เมื่อกี้”

ลู่เสียนไม่ตอบอะไร นางเพียงยิ้มออกมา ก่อนสายตาของนางจะสังเกตเห็นรอยแดงที่คอของถิงถิง นางรู้ดีว่ารอยนั่นคือรอยอะไร

“เจ้ามีคนในใจแล้วหรือถิงถิงน้อย”

“เจ้าคะ” ??

“รอยที่คอเจ้า”

“ไม่ใช่นะเจ้าคะ รอยนี้มัน.....”

ลู่เสียนจับที่ปลายคางของถิงถิง ก่อนจะจับนางเงยหน้าขึ้น

“ถิงถิง ข้าพึ่งสังเกตว่าเจ้าเองก็งดงาม ข้ามีสามีเจ็ดคนนะ รอยนี้เป็นรอยอะไรข้ามองแปบเดียวก็รู้แล้ว”

“คือว่าบ่าว......”

“จะไม่ยอมบอกข้าจริง ๆ หรือว่าบุรุษผู้นั้นเป็นใคร....”

“บะ....บ่าว.......”

ถิงถิง ก้มหน้านิ่ง นางในตอนนี้สับสน นางไม่อยากปิดคุณหนูแต่ความลับของนางและคนผู้นั้นไม่อาจให้ผู้ใดรู้ได้ ลู่เสียนที่เห็นถิงถิงทำหน้าลำบากใจก็ปล่อยมือ ก่อนจะลูบหัวถิงถิงเบาเบา

“หากไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ให้ตายสิแม้เจ้าจะถึงวัยออกเรือนแล้วแต่ข้ายังคิดว่าเจ้ายังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย หากโดนชายผู้นั้นเอาเปรียบหรือทำร้าย เจ้าต้องบอกข้าเข้าใจไหม”

“คุณหนู....”

“ไปเถอะถิงถิง ข้าอยากไปดูบัญชีโรงหมอเสียหน่อย”

“แต่ว่าพวกองค์ชาย....”

“พวกเขากำลังยุ่ง คงไม่ก่อกวนข้าเวลาทำงานสักพัก”

วังหลวง ห้องทรงงาน

“ส่งมันไปชายแดน”

“มันง่ายไป”

“ประหาร”

“ขุนนางโง่พวกนั่นคงยอม”

“ใช้น้ำตาของข้า”

“หยกขาวได้ฆ่าพวกเจ้าแทนนะสิ นางไม่ได้อยากให้พวกเจ้าฆ่าใคร”

“แล้วจะให้ทำยังไง ฆ่าก็ไม่ได้ ให้ไปที่อื่นก็ไม่ได้”

องค์ชายทั้งหก พูดออกมาอย่างหัวเสีย ฮ่องเต้มองพวกเขาก่อนจะเคาะนิ้วกับโต๊ะอย่างใช้ความคิด ฮองเฮาที่ฟังพวกเขาอยู่นาน ทำไมพี่หญิงถึงแต่งกับพวกโง่นี่ แทนที่จะมาอยู่กับข้ากัน..... แต่หากจะให้พี่หญิงแต่งไอ้โง่อีกคนมันก็....

“เหตุใดจึงมีแต่คนโง่...ข้าคิดถูกหรือไม่ที่ฝากพี่หญิงไว้กับพวกเจ้า....เห้อ...เอาเถอะ ข้าจะวางแผนให้ พวกท่านแค่ทำตามก็พอ”

แดนมาร

“พี่ซื้อมาให้ ปิ่นไม้เก่า ๆ นั่นเจ้าทิ้งไปเถิด หาแต่งให้เจ้าแล้วจะซื้อให้เจ้าใหม่จนกว่าเจ้าจะพอใจดีหรือไม่”

ท่านเทพซีมองพาตรงหน้า เขากัดฟันแน่นด้วยความโกรธ ปิ่นไม้เก่า ๆ งั้นหรอ เจ้านั่นคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาดูถูกปิ่นที่ข้าตั้งใจทำให้นาง แล้วมันกล้าดียังไงมาแตะต้องนาง

“ซีห่าว เจ้าจะไปไหน”

“แดนมนุษย์”

พรึบ !!!

ฉินซีจับเชือกสีทองที่ผูกกับข้อมือของซีห่าวไว้แน่น

“เจ้าโดนลงโทษอยู่ ห้ามไป”

“แต่เจ้าก็เห็น ไอ้มนุษย์นั่น เหอะมันแตะต้องนาง แล้วยังบังอาจเอาปิ่นโง่ ๆ นั่นมาปักข้างปิ่นของข้า”

“เทพห้ามทำร้ายมนุษย์”

“ข้าไม่ใช่เทพ แต่เป็นมารต่างหาก”

"ก็มีเลือดเทพอยู่ครึ่งหนึ่งไม่ใช่หรือไง"

"แล้วอีกครึ่งไม่ใช่เลือดมารหรือไง"

ฉินซีที่ได้ยินคำตอบแทบทึ้งหัวตัวเอง ให้ตายเถอะเหตุใดเขาถึงมีสหายเช่นนี้ โชคดีที่เขายังมีเชือกมัดเซียนรั้งไว้ ซีห่าวมองเชือกสีทองที่มัดแขนเขาไว้

“ฉินซี....เจ้าคิดจริง ๆ หรอว่าเชือกโง่ ๆ แค่นี้จะรั้งข้าไว้ได้....”

ซีห่าวกระตุกเชือกทันที เชือกสีทองก็ค่อย ๆ หายไป ซีห่าวยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ไม่ต้องห่วง แค่ลงไปไม่ใช้ร่างนี้ก็พอใช่ไหม”

ซีห่าวเปลี่ยนร่างเป็นฉินซี ก่อนจะออกไปจากห้องทันที

“ให้ตายเถอะ ข้าควรเลิกคบสหายเช่นเจ้า” !!!

ฉินซีตะโกนออกไปอย่างหัวเสีย ก่อนจะสะบัดมือขึ้น ร่างของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีห่าวทันที พร้อมทั้งมีเชือกสีทองที่มัดมือไว้ ให้ตายเถอะ แค่เจ้าบ้านั่นอย่าฆ่ามนุษย์ผู้นั้นก็พอ แต่ว่า...คงไม่ได้เอาใบหน้าของเขาไปฆ่ามนุษย์หรอกใช่ไหม.....