บทที่ 44 บทลงโทษของเทพธิดา

“ข้ารู้สึกว่าร่างกายข้าไม่เจ็บปวดอีกแล้ว”

“ดูผิวหน้าของข้าสิ มันงดงามขึ้นดังตาเห็น”

“แผลที่ข้อมือของข้าก็จางหายในทันที เจ้าไม่ได้โกหกจริง ๆ ”

เสียงพูดคุยดังขึ้น ลู่เสียนที่ตอนนี้เริ่มได้สตินางค่อย ๆ ลืมตา และมองไปรอบ ๆ พบเพียงความมืด ลู่เสียนพยายามขยับตัว แต่ทำไม่ได้แขนทั้งสองของนางรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ และร่างกายของนางเองก็รู้สึกอ่อนล้าจนแทบยืนไม่อยู่

“พวกเจ้าต้องการอะไร”

ลู่เสียนพูดออกไป แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา นางพลางนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เพราะฝ่ายตรงข้ามปิดหน้าเลยทำให้นางไม่อาจรู้ได้ว่าผู้ใดลักพาตัวนางมา

“เลือดของนางวิเศษจริง ๆ ”

“ข้าไม่ยากจะเชื่อ เจ้าเฒ่าตระกูลจางนั่นปิดบังเรื่องนี้”

“เช่นนั้นเรื่องที่ชายแดนที่ข้าได้ยินมาว่านางมียาวิเศษที่รักบาดแผลและสามารถชุบชีวิตได้ ก็คือเลือดของนางนะสิ เสียของยาดีเช่นนี้เหตุใดต้องแบ่งปันให้พวกชั้นต่ำกัน”

“พวกหม่อมฉันดีใจที่ทำให้พวกท่านพอใจ”

“หม่อมฉันเคยอ่านตำรามาว่า หากดื่มเลือดของปีศาจจิ้งจอกเช่นนางเป็นประจำจะทำให้คงความสาวเพคะ”

“เพคะ และไม่แน่ว่าสตรีที่มีบุตรยากหากดื่มเลือดของนางจะช่วยให้นางมีบุตรได้ในเร็ววันเพคะ”

“เช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าจงเตรียมไว้ข้าและพวกนางจะมาใหม่ในวันพรุ่งนี้”

ลู่เสียนที่ได้ยินทุกการสนทนาของคนด้านนอก นางจึงเข้าใจเหตุที่นางโดนจับตัวมา แต่ว่าผู้ใดกันที่รู้ความลับนี้ นอกจากสามีของนาง นางก็ไม่เคยบอกผู้ใดเลย ไม่นานแสงจากประตูที่พึ่งถูกเปิดออกส่องลงมา เสียงฝีเท้าเดินลงมาจากบันได ลู่เสียนเงยหน้าหันไปมองทางต้นเสียงก็พบเพียงเงาของสตรีสองคน

“พวกเจ้าเป็นใคร”

“สัตว์เลี้ยงของพวกเราตื่นแล้ว เจ้าดูสิลี่ถัง”

ลี่ถัง???นางไม่ใช่นางโลมที่องค์ชายห้าเคยช่วยไว้หรือ นางที่มีด้ายแดงผูกไว้กับองค์ชายห้า แล้วอีกคนทำไมเสียงถึงคุ้นหูยิ่งนัก ลู่เสียนพยายามมองสองคนตรงหน้าแต่ก็ไม่อาจเห็นหน้าได้

“พวกเจ้าเป็นใคร”

“ท่านจำข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ”

น้ำเสียงเย็นพูดขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือมากระชากโซ่ที่คอของลู่เสียน ทำให้ลู่เสียนเซไปด้านหน้าเธอร้องด้วยความเจ็บ ผู้หญิงตรงหน้ากระตุกยิ้ม

“ข้า ฮุ่ยเหอ ไงจำได้ไหม”

“เจ้า......ทำไม”

“จะว่าไงดีล่ะ ใครใช้ให้เจ้ามาแย่งคนที่ข้าและลี่ถังหมายปอง เจ้ามาทำลายแผนการทั้งหมดที่พวกข้าลงทุนทำกันมา เจ้ารู้หรือไม่เพื่อพวกเขาข้าและลี่ถังยอมเสียอะไรไปบ้าง”

“ข้าน่าจะให้องค์ชายสี่ฆ่าเจ้าซะในวันนั้น”

“ต้องขอบใจเจ้าในวันที่ช่วยข้า ทำให้ข้ารู้ว่าเลือดของเจ้าวิเศษแค่ไหน เอาเถอะในยามนี้องค์ชายไร้ค่าพวกนั้นข้าไม่เอาแล้ว แต่ที่ข้าอยากได้เป็นสัตว์เลี้ยงเช่นเจ้ามากกว่า”

“ฮุ่ยเหอช่วยข้าจับหน่อย เดี๋ยวฮูหยินหลงจะมาแล้ว”

“พวกเจ้าจะทำอะไร”

ลู่เสียนพยายามขัดขืนแต่ไม่เป็นผลเพราะนางในตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงจะยืนแล้ว ลี่ถังจับมีดในมือก่อนจะกรีดที่แขนของลู่เสียนเป็นทางยาว เลือดไหลออกมาจากแผลเป็นจำนวนมากก่อนจะหยดลงในถ้วยที่ลี่ถังถืออยู่

“พวกเจ้าจะเอาเลือดข้าไปไหน”

“เจ้านายอย่างข้าก็ต้องนำไปหาเงินสิ เจ้ารู้หรือไม่มีคนมากแค่ไหนที่ต้องการเลือดของเจ้า”

“หากข้าออกไปได้ ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน....”

จวนตระกูลจาง

ตอนนี้จวนตระกูลจางต่างมีคนวิ่งเข้าออกวุ่นวาย เนื่องจากคุณหนูลู่เสียนหายตัวไป เหลือพบเพียงแค่รถม้าที่จอดทิ้งไว้ ส่วนบ่าวรับใช้ต่างโดนฆ่าตายหมด ทั่วทั้งเมืองต่างเต็มไปด้วยเหล่าทหารที่ออกตามหาลู่เสียน

“ลู่เสียนเจ้าอยู่ไหนกัน”

ซีห่าวที่อยู่ในร่างฉินซีลอยตัวอยู่บนฟ้ามองไปเบื้องล่างอย่างร้อนรน เดิมตอนแรกเขากะว่าหลังจากทำให้ม้าของคุณชายอี้คลั่งและจงใจให้มันเหยียบลงที่กล่องดวงใจแล้ว จะไปตามหาของอร่อยซื้อมารอลู่เสียนที่จวนเพื่อเอาใจ แต่เมื่อถึงจวนก็พบคนที่วิ่งเข้าออกจวนวุ่นวาย เมื่อถามก็พบว่าลู่เสียนหายตัวไป

“น้องหญิง อยู่ไหน”

ท่านเทพซีหลับตาลง เขาพยายามใช้นิมิตตามหาลู่เสียนแต่ไม่พบแม้แต่ร่องรอยของนาง เข้าขมวดคิ้วด้วยความหัวเสีย ที่ไม่เจอคงเป็นเพราะ.....

“พวกท่านจะรังแกนางมากไปหรือไม่!!! นางอยู่ไหน!!!”

ท่านเทพซีตะโกนก้องไปทั่วด้วยความโมโห ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนไปเป็นเมฆสีดำก่อตัว

“อย่าบังอาจขึ้นเสียงกับข้า นางโดนคำสาปของเทพธิดาแม้แต่เจ้าก็ช่วยนางไม่ได้ มันเป็นชะตาของนาง”

“แต่!!!”

“จงกลับมารับโทษซะ ฉินซีที่ช่วยเจ้าปิดบังความผิดก็จะโดนลงโทษเช่นกัน!!!”

สิ้นเสียงจากเบื้องบนท้องฟ้ากลับมาสว่างอีกครั้ง ซีห่าวหน้านิ่ง เขากลับมาเป็นร่างของตัวเอง ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง ไอมารสีดำเริ่มออกมาจากตัวของซีห่าว ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นดวงตาสีทองของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“ออกมา!!!”

มารทั้งห้าตนปรากฏขึ้นตรงหน้าของซีห่าวทันที พวกเขาทำความเคารพ ก่อนจะเงยหน้ารอฟังคำสั่ง

“นายน้อย เชิญสั่งพวกข้ามาเถิด”

“ตามหานาง หาให้เจอ”

มารทั้งห้าตนรับคำก่อนจะหายตัวออกไป ซีห่าวมองเบื้องล่างนิ่ง ก่อนจะไปสะดุดสายตากับองค์ชายสามที่กำลังให้เหล่าวิญญาณและลูกน้องที่เป็นเชื้อสายเทพธิดาออกตามหาลู่เสียน

“เจ้าสินะที่เป็นต้นเหตุ”

พรึบ!!!

ซีห่าวหายตัวไปยืนเบื้องหน้าองค์ชายสาม เขาบีบคอองค์ชายสามก่อนจะยกขึ้น

“เพราะเจ้านางเลยเป็นเช่นนี้”

“อะไรของท่าน ข้าทำอะไร ข้าก็ห่วงนางไม่แพ้ท่าน”

“กฎเทพธิดาของเจ้า กำลังจะฆ่านางเจ้าและลู่เสียนร่วมรักกันก่อนเข้าหอใช่หรือไม่”

องค์ชายสามดิ้นไปมาเขาในตอนนี้แทบจะหมดลม ซีห่าวออกแรงบีบมากขึ้น องค์ชายสามที่คิดว่าตัวเองต้องตายแน่จึงปล่อยมือและหลับตาลง

“เหอะ มนุษย์อ่อนแอ”

ซีห่าวโยนองค์ชายสามไปกระแทกกับกำแพง เขาปรายตามององค์ชายสาม หากไม่เห็นว่าลู่เสียนจะเสียใจที่ฆ่าองค์ชายนั่นคงตายคามือเขาไปแล้ว

“จงรู้ไว้ ที่นางต้องโดนคำสาปเช่นนี้ก็เพราะเจ้า เพราะเจ้าชะตานางจึงเป็นเช่นนี้!!!”

วังหลวง

“นี่พวกท่านแต่งตัวจะไปไหน พ่ะย่ะค่ะ”

กงกงมองฮ่องเต้และฮองเฮาที่ตอนนี้ สวมชุดสีดำสนิท ด้านหลังเต็มไปด้วยองครักษ์เงาและนักฆ่าของฮองเฮาทั้งหมดสวมชุดดำสนิท

“เราจะไปนอกวัง เจ้าอย่าขว้างเรา”

“ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!!!”

“นางกำลังต้องการเรา”

“ตอนนี้ทหารจวนแม่ทัพจางและองครักษ์เงาจากตำหนักของเหล่าองค์ชายต่างตามหาไปทั่วเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมว่าหากพระองค์ไปอีก.....”

ลี่อินที่ได้ยินเช่นนั้นไม่พูดอะไร นางพยักหน้าให้นักฆ่าของนางจัดการ เจ้าพวกองค์ชายโง่เช่นนั้นนะหรือจะตามหาพี่หญิงเจอ เจ้าพวกไร้ประโยชน์นั่นนะหรือไม่มีทาง ลี่อินกอดอกมองนักฆ่าที่จับกงกงมัดไว้

“พวกข้าจะรีบกลับมา!!”

“ไม่....ได้โปรดกลับมาก่อน พ่ะย่ะค่ะ”

ลี่อินและฝ่าบาทออกจากวังตามไปสมทบเหล่าองค์ชาย ที่ตอนนี้ต่างสั่งการองครักษ์เงา ลี่อินสะดุดเข้ากับชายชุดสีน้ำเงินที่ตอนนี้ยืนมองการกระทำของเหล่าองค์ชาย

“องค์ชายหก นั่นผู้ใด”

“ท่านทะ......ซีห่าวเขาเป็นสามีเอกของน้องหญิง เจ้าอยู่ห่าง ๆ เขาไว้เถอะ”

“เหตุใดข้าไม่รู้จักเขา”

“เขาเป็นพ่อค้าเลยจะไปต่างเมืองบ่อย ว่าแต่เจ้าจะไปไหมข้าจะไปดูด้านโน้น”

ลี่อินพยักหน้า ก่อนจะตามองค์ชายหกไป แม้จะเกิดข้อสงสัยในใจมากมายนางก็ต้องเก็บไว้ สิ่งที่สำคัญตอนนี้มีเพียงพี่หญิงเท่านั้น หากรู้ว่ามันเป็นใครข้าสัญญาจะให้มันชดใช้

สามอาทิตย์ต่อมา

จวนตระกูลจาง

องค์ชายห้าที่ตอนนี้มีอาการอ่อนเพลีย เขาแทบไม่ได้นอนไม่ได้กินตั้งแต่วันที่ลู่เสียนหายไป องค์ชายห้ามองไปที่องค์ชายที่เหลือที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างกัน

“ให้ตายเถอะ ท่านเป็นเทพไม่ใช่หรือไงทำไมหาน้องหญิงไม่เจอ”

“ข้าเองก็มีข้อจำกัด”

ตอนนี้มีเพียงซีห่าวเท่านั้นที่ยังดูปกติ เขาเคาะนิ้วกับโต๊ะเหมือนรอบางอย่าง

“ตระกูลหลง ฮูหยินหลงผู้นั้นสามารถบอกที่อยู่นายหญิงได้.....”

ซีห่าวกระตุกยิ้มทันทีที่ได้ยินเสียงรายงานจากมารตนหนึ่ง เขาลุกขึ้นทันทีก่อนจะปรายตามองที่เหล่าองค์ชาย ให้ตายเถอะเจ้าพวกไม่ได้เรื่อง

“ตระกูลหลง ฮูหยินหลงผู้นั้นจะพาไปหาลู่เสียนได้”

ลู่เสียนในตอนนี้ตาพร่ามัวนางมองแทบจะไม่เห็นแม้แต่คนเบื้องหน้า แรงจะขยับนิ้วของนางในตอนนี้แทบจะไม่มี ร่างกายของนางจากที่เคยรักษาตัวเองได้ ตอนนี้อ่อนแอจนไม่รักษาตัวเองอีกแล้ว ลู่เสียนรู้สึกถึงชุดที่เปียกชื้นของนาง เลือดของนางยังคงไหลต่อเนื่อง เสียงฝีเท้าเดินลงบันไดมาลู่เสียนไม่มีแม้แต่แรงจะจะเงยหน้าขึ้นไปมอง

“จุดไฟ ข้าอยากเห็นนาง”

“ขอรับ”

ไฟในห้องถูกจุดขึ้น ทำให้ในห้องสว่างขึ้น คุณชายอี้มองลู่เสียนที่ตอนนี้สภาพเหมือนศพ นางที่เคยงดงามผิวขาวดั่งหยก ในตอนนี้ซูบผอม ตามตัวมีแต่รอยแผลมากมาย ลี่ถังและฮุ่ยเหอ มองสภาพลู่เสียนก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“พี่อี้ เชิญท่าน”

ลี่ถังพูดขึ้น ก่อนจะส่งมีดสั้นและชามให้คุณชายอี้

“นางเคยงดงาม แต่ตอนนี้ช่างน่าขัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็เอาเลือดมาเป็นยาให้ข้าเถิด”

คุณชายอี้เดินไปที่ลู่เสียนที่ตอนนี้ถูกตรึงไว้ เขามองตามแขนและตามตัวของนาง ที่มีแต่รอยแผล

“ไม่มีทีให้ข้ากรีดแล้ว”

“ใบหน้าของนางไงเจ้าคะ ยังไม่เคยมีผู้ใดทำ เลือดอาจจะน้อยท่านอาจจะต้องกรีดหลายครั้ง”

คุณชายอี้พยักหน้า เอาเถอะอย่างไรก็เป็นเพราะนางเขาถึงต้องเป็นแบบนี้เช่นนั้นก็ให้นางได้ชดใช้สักหน่อยจะเป็นไรไป อีกอย่างในตอนนั้นเขาที่ป่วยใกล้ตายก็ได้เลือดของนางมารักษาดื่มได้ไม่นานก็หาย วิเศษเช่นนี้ ต้องรักษาแท่งเอ็นของเขาที่ไม่ยอมขันให้มาใช้งานได้ปกติแน่นอน

“ถือว่าเจ้าชดใช้ให้ข้านะลู่เสียน”

“กรี๊ดดดดดดดด”

คุณชายอี้จับหน้าลู่เสียนเงยขึ้นก่อนจะกดคมมีดลงบนใบหน้าของนาง เลือดสีแดงสดไหลออกมาทันที ลู่เสียนดิ้นและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด คุณชายอี้กรีดลงที่แก้มของลู่เสียนอีกครั้ง

“ข้าจะฆ่าพวกเจ้า จะฆ่าพวกเจ้า!!!!”

ลู่เสียนตะโกนออกมา น้ำตาของนางไหลริน นางในตอนนี้สิ้นหวังแล้วจริง ๆ แม้นางจะเรียกหาท่านเทพหรือสามีของนางเท่าไหร่ก็ไม่เคยมีผู้ใดโผล่มา เช่นนี้พวกเขาทอดทิ้งนางแล้วใช่หรือไม่

“เอาล่ะพอแล้ว อย่าโกรธข้าเลย เพราะเจ้าทำข้าเป็นเช่นนี้”

คุณชายอี้ยกถ้วยที่มีเลือดของลู่เสียนขึ้นมาดื่มจนหมด เขารู้สึกร้อนวูบวาบบริเวณร่างกาย แต่ท่อนเอ็นของเขาก็ไม่มีความรู้สึกใด ๆ

เพล้ง!!!

“มันไม่ได้ผล สวะ!!!”

คุณชายอี้พูดออกมาอย่างหัวเสีย ลู่เสียนที่ได้ยิน ก็ยิ้มยกขึ้นมาอย่างพอใจพร้อมหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“หลงอี้เอ๋ยหลงอี้ บุรุษไร้น้ำยาเช่นเจ้า จะหวังอะไร สืบสกุลอะไรกัน สวะอย่างเจ้านะหรือไม่สมควร”

ลู่เสียนหัวเราะออกมา คุณชายอี้ที่เห็นเช่นนั้นก็เกิดโทสะ

เพี๊ย!!!

“นางโลมชั้นต่ำ เหอะแสร้งทำเป็นคุณหนูข้ารู้หมดแล้วว่านิสัยเจ้ามันนางโลมเพียงใด ถอดเสื้อผ้านาง!!”

“เจ้าคะ ???นี่ท่านยังทำนางลงอีกหรอ จับนางข้ายังรังเกียจเลย”

ฮุ่ยเหอพูดขึ้น คุณชายอี้ยกยิ้มเขากดปลายมีดคม ลงที่คอของลู่เสียนก่อนจะลากอย่างเบามือ แม้จะไม่เกิดแผลลึกแต่ก็มีเลือดไหลซึม

“ทำไมข้าต้องทำนางโลมเช่นนาง ฮุ่ยเหอเจ้ามาถอดเสื้อผ้านาง ส่วนเจ้าลี่ถังไปตามพวกข้างนอกเข้ามา แม้ข้าจะทำนางไม่ลง แต่เจ้าพวกด้านนอกยากลิ้มลองลูกแม่ทัพเช่นนางยิ่งนัก”

“พวกสวะ หากข้าหลุดไปได้ พวกเจ้าจะไม่ได้ตายดี ไอ้คนไร้น้ำยา!!!!”

“หึ ไร้น้ำยา???ในเมื่อเลือดดื่มแล้วไม่ได้ผล งั้นข้าจะกินเนื้อของเจ้าดีหรือไม่!!!ถอดชุดของนางให้หมด ข้าจะกรีดเอาชิ้นเนื้อนางออกมา!!!”