บทที่ 2 ตอนที่ 3/4

เซี่ยอวิ๋นจ้องมองความงดงามนั้นด้วยสายตาพร่าเบลอ เขาเอื้อมมือมาจากทางด้านหลัง โอบอุ้มปทุมถันคู่งามไว้ในอุ้งมือหนา บีบเค้นความนุ่มหยุ่นที่อัดแน่นจนล้นง่ามนิ้ว

“ใต้เท้าเจ้าคะ...” นางเอียงใบหน้ามองเขา ดวงตาฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำแห่งกามารมณ์ ริมฝีปากสีชาดเผยอออกน้อยๆ เพื่อกอบโกยอากาศ “ลมหนาวเช่นนี้... ท่านช่วยมอบความอบอุ่นให้ข้าน้อยได้หรือไม่เจ้าคะ”

นางมิได้เพียงเอ่ยวาจา ทว่ากลับเริ่มขยับกายอย่างเย้ายวน ฮวาหลิงแอ่นอกรับสัมผัสจากมือหนามากขึ้น นางทับมือน้อยลงบนมือของเขา บังคับให้เซี่ยอวิ๋นบดขยี้ปลายยอดปทุมถันให้แรงขึ้นตามแรงอารมณ์ ความนุ่มหยุ่นที่บดเบียดและกระเพื่อมไหวทำให้เซี่ยอวิ๋นรู้สึกเหมือนสติกำลังจะขาดผึง ทรวงอกคู่นี้ช่างเต็มตึงและหอมหวานเกินต้านทาน

“เจ้ามัน... นางมารตัวน้อย ฮวาหลิง” เซี่ยอวิ๋นคำรามต่ำ โน้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาว ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนนางครางลั่น

“อ๊า... ใต้เท้า... มอบความร้อนของท่าน... มาให้ข้าน้อยที...”

นางเริ่มขยับสะโพกมนวนเวียนอยู่บนหน้าขาแกร่ง บดเบียดร่องรักที่เปียกชุ่มเข้ากับตัวตนที่แข็งขึงภายใต้เนื้อผ้าของเขา นางจงใจโยกกายให้ทรวงอกกระเพื่อมไหวเป็นจังหวะ ยอดปทุมถันสีทับทิมแกว่งไกวไปมาล่อสายตา จนเซี่ยอวิ๋นทนไม่ไหว เขาพลิกร่างนางให้หันมานั่งคร่อมบนตักแกร่ง ในท่าที่ทรวงอกคู่นั้นชูชันอยู่ตรงหน้าพอดี

“ในเมื่อเจ้าหนาวนัก... ข้าก็จะเผาเจ้าให้มอดไหม้คาอกข้า!”

เซี่ยอวิ๋นโถมใบหน้าเข้าหาความอวบอิ่ม ครอบครองยอดปทุมถันข้างหนึ่งเข้าสู่โพรงปาก ลิ้นร้อนบดขยี้จุดกระสันขณะที่มืออีกข้างบีบเค้นอกอีกข้างอย่างไม่ยอมน้อยหน้า นางแอ่นอกให้เขาได้ดูดซดน้ำหวานอย่างถึงใจ ความร้อนจากจุมพิตของเขากำลังแผ่ซ่านเข้าไปในอกนาง และลามลงไปยังจุดซ่อนเร้นที่โหยหาการรุกล้ำที่สุด

เซี่ยอวิ๋นถอนริมฝีปากจากยอดปทุมถันที่เปียกชุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดลงบนผิวขาวเนียนที่บัดนี้ขึ้นสีระเรื่อด้วยไฟสวาท เขามิได้รีบร้อนจู่โจมเข้าหาความใคร่ที่รออยู่เบื้องล่าง ทว่านัยน์ตาคมกลับฉายแววเจ้าเล่ห์ เขาหยิบเม็ดหมากหยกขาวที่เย็นเยียบขึ้นมาวางทาบลงบนลำคอระหง

“อ๊ะ...” ฮวาหลิงสะดุ้งเฮือกกับความเย็นที่กะทันหัน

เซี่ยอวิ๋นหัวเราะในลำคอ เขาเริ่มลากไล้เม็ดหมากหยกทรงกลมมนนั้นไปตามสัดส่วนของนางอย่างเชื่องช้า ลากผ่านร่องอก ลอดใต้ปทุมถันคู่สวย จนมาหยุดอยู่ที่ยอดอกที่กำลังร้อนระอุ

“ใต้เท้า... มัน... มันเย็นเหลือเกินเจ้าค่ะ แต่เหตุใดในกายของข้ากลับยิ่งร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผาเช่นนี้”

“นั่นเพราะเจ้ากำลังลิ้มรสสุนทรียะแห่งความแตกต่างอย่างไรเล่า... ความเย็นจากหยกที่เจ้าคลั่งไคล้ กับความร้อนจากไฟที่ข้ากำลังจะสุมลงในตัวเจ้า สิ่งใดจะเย้ายวนกว่ากัน”

เซี่ยอวิ๋นใช้เม็ดหมากหยกเย็นเยียบกดคลึงลงบนยอดปทุมถันสีชาดที่ชูชัน ความเย็นของหยกที่บดขยี้ลงมานั้นตัดกับผิวเนื้อที่ร้อนรุ่ม ทำให้นางเสียวซ่านจนหยาดน้ำทิพย์เริ่มรินไหลออกมาจากใจกลางกายสาว

"ฮือ... ใต้เท้า... ท่านช่างใจร้ายนัก... ใช้ความเย็นรังแกข้าจนข้าแทบจะขาดใจตายอยู่แล้ว"

เซี่ยอวิ๋นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เขาเลื่อนเม็ดหมากต่ำลงผ่านหน้าท้องนวล จนกระทั่งถึงจุดอ่อนไหวที่ลี้ลับที่สุด เขาใช้ปลายนิ้วแหวกกลีบผกาที่ชุ่มชื้นออก แล้วกดเม็ดหมากหยกแช่ลงไปท่ามกลางกระแสน้ำแห่งความปรารถนา

"อ๊าาาา! ใต้เท้า!... ตรงนั้น... อื้อออ..."

ฮวาหลิงหวีดร้องแผ่วเบา สองมือขยุ้มสาบเสื้อของเขาแน่นจนขึ้นรอยยับย่น

"ดูสิ... น้ำสวาทของเจ้าหลั่งออกมาอาบหมากหยกของข้าจนชุ่มโชกไปหมด" เขาเริ่มวนเม็ดหมากเข้าออกที่ปากทางรักอย่างเชื่องช้า หยอกเย้ากับติ่งเกสรสีระเรื่อที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด

"ใต้เท้า... ข้าอยากได้หมากที่ร้อนแรงกว่านี้เจ้าค่ะ... "

นางยั่วยวนด้วยการแยกเรียวขาสวยออกกว้างกว่าเดิม เปิดทางให้เขาเห็นความฉ่ำเยิ้มที่อาบชโลมจนวาววับ

"ท่านดูสิเจ้าคะ... บุปผาของข้าเบ่งบานรอท่านถึงเพียงนี้... ท่านยังจะใจเย็นใช้หยกเย็นๆ นี่อยู่อีกหรือ"

เขาเอื้อมมือไปคว้าเอวบางของฮวาหลิง แล้วรั้งร่างของนางลงมาบนอาสนะนุ่มที่ปูลาดไว้ เม็ดหมากหยกขาวดำที่เคยวางเรียงรายบนกระดานร่วงกราวเกลื่อนพื้น กายสาวสั่นระริกเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของอาสนะ ทว่าส่วนเบื้องหน้ากลับสัมผัสกับความร้อนแรงจากกายบุรุษที่ทาบทับลงมา

นางมิยอมให้เขาเป็นฝ่ายคุมเกมแต่เพียงผู้เดียว มือเรียวสวยเอื้อมไปเกาะกุมความแข็งขึงที่พองขยายอยู่ภายใต้ร่มผ้าของเขา นางเริ่มขยับกายอย่างช้าๆ ใช้ส่วนที่เปียกชุ่มและบอบบางที่สุดถูไถไปบนความแกร่งที่ร้อนผ่าวผ่านเนื้อผ้าบางเบา จังหวะที่นางบดเบียดสะโพกเข้าหาทำเอาเซี่ยอวิ๋นถึงกับครางต่ำในลำคอ

"เจ้ากำลังจะทำให้ข้าตบะแตกนะ หลิงเอ๋อร์..."

"ข้าเพียงแค่อยากให้ท่านรู้ว่าดอกบัวดอกนี้กระหายเพียงใด ดูสิเจ้าคะ... กายของท่านร้อนจนข้าจะละลายอยู่แล้ว"

นางคว้ามือหนาของเขามาวางทาบลงบนทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหว กดน้ำหนักมือของเขาให้บดขยี้ลงบนยอดถันสีหวานที่ชูชันท้าทายลมอารมณ์ เซี่ยอวิ๋นใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงยอดอกของนางอย่างหนักสลับเบา ความนุ่มหยุ่นที่เต็มไม้เต็มมือทำเอาเขาแทบคลั่ง

"อา... ใต้เท้า... แรงอีกเจ้าค่ะ... บดขยี้ข้าให้มลายไปกับมือของท่าน"

ฮวาหลิงครางกระเส่า นางขยับมือที่กุมความแกร่งของเขาไว้ให้ถนัดแล้วค่อยๆ ปลดเปลื้องผ้าพันกายของเขาออก จนมังกรยักษ์ผงาดปรากฏแก่สายตา แสงจันทร์ตกกระทบส่วนยอดที่มนวาวซึ่งบัดนี้มีน้ำหวานใสๆ ไหลเยิ้มออกมาเล็กน้อย

"ท่านดูสิ... มังกรของท่านก็หิวน้ำหวานของข้าจนหลั่งหยาดวสันต์ออกมาแล้ว"

นางใช้นิ้วเรียวแตะหยาดน้ำใสนั้นมาลิ้มรสอย่างยั่วยวน ก่อนจะนำความร้อนแรงนั้นมาจ่อที่ปากถ้ำที่ฉ่ำแฉะ ฮวาหลิงไม่รีบร้อนที่จะรับเขาเข้าไปทั้งหมด นางเพียงแค่ถูไถหัวมังกรไปตามร่องรอยแยกที่ชุ่มโชก ลากไล้ผ่านติ่งเกสรที่สั่นระริกอย่างหยอกเย้า ความร้อนปะทะความร้อน ความเปียกชื้นสอดประสานจนเกิดเสียงน้ำรักดังแผ่วเบาในความเงียบสงัด

"ใต้เท้า... มองข้านะเจ้าคะ... มองดูตอนที่ข้ากำลังพ่ายแพ้แก่ท่าน"