รสสวาทมาเฟียร้าย의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

เอวารินตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแต่เห็นว่ามาร์คัสยังนอนหลับสนิทอยู่จึงแอบย่องลงจากเตียงแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างเงียบเชียบเพราะอยากให้เขานอนต่ออีกนิด เมื่อคืนเขาคงเสียพลังงานไปมากถึงได้หลับลึกขนาดนี้ ปกติเขาจะตื่นก่อนและนอนทีหลังเธอเสมอ บางคืนเขาเข้านอนพร้อมเธอก็จริงแต่พอเธอหลับเขาก็แอบออกไปคุยงานกับคนทางฝั่งอเมริกากลางดึก หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจกเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นรอยคิสมาร์คที่นับได้ร่วมสิบรอยกระจายอยู่ตามซอกคอและเนินอก ร่องรอยเหล่านั้นทำให้เธออดนึกถึงวินาทีที่ริมฝีปากของเขาประทับลงบนตัวเธอในแต่ละจุดไม่ได้ แล้วมันก็ทำให้จุดอ่อนไหวกึ่งกลางร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เอวารินยิ้มให้กับคืนเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นมา มาร์คัสทำให้เธอมีความสุขมากอย่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ หญิงสาวหันมาบีบยาสีฟันใส่แปรงไว้ให้สามีก่อนจะจัดการกับของตัวเอง และในจังหวะที่ก้มหน้าบ้วนน้ำล้างปากหลังจากแปรงฟันเสร็จเธอก็เกิดปวดหัวจี๊ดขึ้นมากะทันหัน ภาพเหตุการณ์ในอดีตมากมายผุดขึ้นมาซ้อนทับกันสับสนวุ่นวายไปหมด ภาพเหตุการณ์หลากหลายที่พุ่งเข้ามาในหัวทำให้เธอ

เอวารินอยากทำอาหารเมนูพิเศษมื้อกลางวันให้มาร์คัสแต่เปิดตู้เย็นดูแล้วไม่มีของที่ต้องการใช้เลยจึงคิดจะออกไปซื้อที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตซึ่งอยู่ห่างจากคฤหาสน์หลังนี้ราวหนึ่งกิโลเมตร หญิงสาวเดินมาที่โรงจอดรถแล้วก็ต้องอึ้งเพราะมีแต่รถยนต์หรูและรถสปอร์ตราคาแพงลิบจอดเรียงกันอยู่เกือบสิบคัน แต่แล้วสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันเล็กคันหนึ่งจอดอยู่ริมสุดโดยมีผ้าคลุมไว้อย่างมิดชิด เธอเดินไปยกปลายผ้าคลุมขึ้นดูก็เห็นว่าเป็นรถเต่าสีชมพูช็อกกิ้ง-พิงก์ ความรู้สึกคุ้นเคยสั่งให้เธอดึงผ้าคลุมรถออกทั้งหมด “รถเต่าสีชมพูเหรอ?” เอวารินพึมพำกับตัวเองเบาๆ “คุณผู้หญิงจะใช้รถเหรอครับ” คนขับรถผู้มีหน้าที่ดูแลรถทุกคันในบ้านหลังนี้เดินเข้ามาถาม “จ้ะ ฉันจะออกไปซื้อของที่ซุปเปอร์ใกล้ๆ นี่เอง” “นายสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้คุณผู้หญิงออกไปข้างนอกครับ” “ฉันขออนุญาตมาร์คแล้วจ้ะ” เธอโกหกหน้าตาย คนขับรถเลยได้แต่ก้มหน้ารับคำ ไม่กล้าแย้ง “ฉันเอารถคันนี้ออกไปใช้ได้มั้ย” เธอชี้ไปที่รถสีหวานน่ารักนั่น “ได้ครับ” “รถใครเห

“ผมไม่รู้ รู้แต่ว่ารักไปแล้ว แล้วก็รักมากด้วย!!!” เขาเสียงดังยิ่งกว่า ไม่ได้ตั้งใจดุแต่เพื่อข่มให้เธอสงบ แล้วก็ได้ผล เธอชะงักมองเขาตาค้าง คงตกใจมากเพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยเสียงดังใส่เธอเลยสักครั้ง มาร์คัสฉวยโอกาสที่เอวารินกำลังอึ้งอยู่ขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วแนบริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธอ “ผมจะทำให้คุณเห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน”“อย่าค่ะ”หญิงสาวเพียงแค่เบือนหน้าหนีแต่ไม่ได้ลุกออกจากเตียง ทำให้มาร์คัสใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่งว่าเธออาจจะแค่โกรธแต่ไม่ถึงกับเกลียด ดังนั้นเขาจึงประคองใบหน้าที่เปื้อนรอยน้ำตาให้หันกลับมาแล้วมองสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและรู้สึกผิดอย่างจริงใจ “ความผิดของผมมีแค่เรื่องเดียวคือโกหก แต่ที่ทำไปก็เพราะอยากปกป้องดูแลคุณ คุณจะยกโทษให้ผู้ชายที่รักคุณคนนี้ได้มั้ยครับ” เอวารินนิ่งเงียบแล้วน้ำตาแห่งความอึดอัดสับสนก็ไหลออกมา เธออยากเกลียดเขาแต่ทำไมเกลียดไม่ลง! “อย่าร้องไห้อีกเลยนะครับ” ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มให้เธออย่างอ่อนโยน “เป็นภรรยาผมไม่ใช่เรื่องน่าเ

มาร์คัสเงยหน้าขึ้นจากเนินเนื้อที่เขาหลงใหลแล้วถอดเสื้อผ้าออกก่อนจะเลื้อยกายขึ้นไปนอนทาบทับบนร่างบอบบางที่ยังสั่นเทิ้ม เขาดึงกระโปรงชุดนอนของเธอออกไปทางศีรษะแล้วยิ้มยั่วใส่นัยน์ตาเธอ“เอาอีกมั้ยครับ”“ยังจะมาถามอีก” เธอตอบเสียงแผ่ว ลมหายใจยังหอบสะท้าน“อ้อ...ไม่เอาแล้ว” เขาแกล้งทำท่าจะผละออก“เอาค่ะ” เธอรีบบอกพร้อมกับคว้าแขนเอาไว้“เอาอะไร?” เขาหันกลับมาถามยิ้มๆ“เอาคุณ” เธอมองสบตาเขาแววตาเร่าร้อน “เต็มที่เลยที่รัก...ผมพร้อมเป็นของคุณ” ชายหนุ่มพลิกตัวลงนอนหงายบนเตียงพร้อมกับจับร่างบางพลิกขึ้นด้านบนแล้วดันไหล่เล็กของเธอให้ลุกขึ้นนั่งบนหน้าขา “ฉันต้องทำยังไงคะ” หญิงสาวจอมยั่วถามพลางไล้ฝ่ามือไปบนหน้าท้องแบนราบที่ขึ้นลอนซิกซ์แพ็คเซ็กซี่ทำให้กล้ามเนื้อเขาหดเกร็งพร้อมกับสะโพกที่หยัดขึ้นนิดหนึ่ง “ครอบครองผม ให้ผมเข้าไปอยู่ในตัวคุณ” เขาจับสะโพกเธอยกขึ้นให้ตรงกับความเป็นชายแกร่งชันแล้วดึงตัวเธอให้กดทับลงมาอย่างเชื่องช้าจนเธอกลืนกินเขาไปทั้งหมด ชายหนุ่มขบกรามแน่นพลางสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างรวดร้าว เหงื่อแตกซิก “ขยับขึ้น...ลง...ตามใจคุณเลย

มาร์คัสอุ้มเอวารินเข้ามาวางบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องโถงของบ้านชั้นเดียวขนาดกลางซึ่งตกแต่งไว้ด้วยสไตล์โมเดิร์นที่เน้นการใช้งานและความสบายตามากกว่าความหรูหรา “ไม่ใช่ตรงนี้” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นดันแผ่นอกกว้างของชายหนุ่มที่ทำท่าจะทิ้งตัวลงมาทาบทับ “และที่สำคัญ ยังไม่ใช่ตอนนี้ด้วย” “เรามาฮันนีมูนกันนะ ผมอยากทำตอนไหนก็ต้องได้ทำสิ” เขาทำเป็นงอนแล้วนั่งลงเบียดกับเธอที่โซฟาตัวเดียวกัน “มาฮันนีมูนก็ไม่ได้หมายความว่าต้องมาทำเรื่องนี้กันอย่างเดียวนะคะ ยังมีอะไรสนุกๆ อย่างอื่นให้ทำอีกตั้งเยอะ” “ผมไม่ได้ทำเพื่อความสนุกนะ ผมจริงจัง ผมอยากมีลูก”ตอนนี้ ‘ลูก’ ไม่ใช่แค่เครื่องผูกมัดเอวารินตามความตั้งใจเดิมแล้ว แต่ลูกจะเป็นหลักฐานแห่งความทรงจำที่จะทำให้เธอไม่ลืมว่าครั้งหนึ่งเธอและเขาเคยรักกัน “เดินทางมาตั้งไกล ไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ” เอวารินดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงชายกระโปรงที่ร่นขึ้นมาอยู่บนหน้าขาลงไปให้เรียบร้อย “แค่เห็นหน้าคุณผมก็หายเหนื่อยแล้ว” เขาตอบเอาใจแต่ไม่ได้ผล “รอคืนนี้นะคะ ตอนนี้ฉันอยากเดินดูรอบๆ