7.1 | เข้ามาเถอะ - NC

มาร์คัสวีดิโอคอนเฟอร์เรนซ์กับคณะผู้บริหารที่นิวยอร์กเสร็จตอนตีสองครึ่งก็ปิดคอมพิวเตอร์แล้วหลับตาหมุนคอและไหล่ไล่ความเมื่อยขบ แต่ทันใดนั้นก็มีมือนุ่มๆ ของใครบางคนยื่นเข้ามาบีบบ่าทั้งสองข้างของเขาจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มตกใจอุทานเสียงดังพร้อมกับสะดุ้งสุดตัว

“ฉันเองค่ะ” เอวารินยิ้มขำพลางโน้มตัวลงไปหอมแก้มเขาแล้วดันตัวกลับขึ้นมานวดบ่าให้เขาต่อ “แค่นี้ก็ตกใจแล้วเหรอคะ”

“คุณย่องเข้ามาเงียบๆ กลางดึกแบบนี้ใครจะไม่ตกใจ” เขายิ้มผ่อนคลายแล้วทิ้งหลังพิงพนักเก้าอี้ “สบายจัง...นวดที่อื่นให้ด้วยได้มั้ย”

“ไม่ได้ค่ะ”

“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้นวดตรงไหน ทำไมรีบปฏิเสธ”

“ไม่ต้องบอกฉันก็รู้”

“เมียใครทำไมใจร้ายขนาดนี้เนี่ย” เขาบ่นงึมงำพลางดึงมือเธอไปจูบ

“วันนี้คุณทำทั้งเช้าทั้งกลางวันแล้วนะคะ ยังอยากทำอีกเหรอ”

ร่างสูงลุกขึ้นมาช้อนตัวหญิงสาวที่สวมชุดนอนวาบหวิวที่เห็นแล้วชวนให้ใจสั่นขึ้นมาอุ้มแล้วจุ๊บที่ริมฝีปากเธอเบาๆ “ผมอยากทุกทีที่อยู่ใกล้คุณ”

“ทำบ่อยขนาดนี้ไม่กลัวฉันช้ำบ้างหรือไงคะ” เธอแกล้งว่าขณะที่ถูกเขาอุ้มกลับไปที่ห้องนอน

“ผมถนอมเมียจะตาย คุณจะช้ำได้ยังไง” เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาแล้วขึ้นมานอนเบียดบนหมอนใบเดียวกัน

“ปิดไฟก่อนสิคะ ถ้าไม่ปิดไฟคุณนอนไม่หลับไม่ใช่เหรอ” เธอมองไปที่โคมไฟหัวเตียงซึ่งเป็นไฟดวงเดียวในห้องที่ยังส่องสว่างอยู่

               “ผมยังไม่อยากหลับตอนนี้” เขาบอกพลางไล้ปลายจมูกไปตามพวงแก้มหอมละมุน “กลิ่นเมียหอมชื่นใจ”

               เอวารินยิ้มน่ารักแล้วพลิกตัวขึ้นมานอนพาดทับอยู่บนอกกว้างจากนั้นก้มลงหอมแก้มเขาย้ำซ้ำๆ หลายครั้ง “กลิ่นสามีหอมชื่นใจกว่า”

               มาร์คัสหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างมีความสุขพลางจับปอยผมที่ทิ้งตัวลงมาบังใบหน้าสวยหวานขึ้นไปทัดไว้ที่หลังใบหู “ผมชอบให้คุณหอมแก้มผมแบบนี้มากกว่าตบนะ”

               เอวารินยิ้มแหยแบบรู้สึกผิดพลางมองไปที่ซีกแก้มขาวจัดของสามีที่ยังคงมีรอยฝ่ามือแดงเป็นปื้นให้เห็นอยู่จางๆ “ก็ตอนนั้นฉันโมโห”

               “แล้วตอนนี้หายโกรธหรือยังครับ” มือหนาเริ่มซุกซนไต่เลื้อยไปตามเนินสะโพกและบั้นท้ายกลมกลึงอย่างแนบเนียน

               “หายแล้วค่ะ” เธอตอบเสียงหวานพลางก้มลงจูบที่ร่องรอยบนแก้มเขาอย่างอ่อนโยนเพื่อเป็นการขอโทษ “เจ็บมากมั้ยคะ”

               “เจ็บตรงนี้มากกว่า” เขาจับมือเธอมาวางตรงอกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ “เจ็บที่เห็นคุณร้องไห้ และกลัวว่าจะต้องเสียคุณไป”

               “คุณรักฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

               “ถ้าไม่มากผมก็คงไม่ลงทุนหลอกคุณจดทะเบียนสมรสหรอก” เขาจับร่างบางที่เกยทับอยู่บนอกให้นอนหงายลงบนที่นอน “แล้วก็จะมีลูกกับคุณเพื่อผูกมัดคุณไว้ด้วย”

               เอวารินหัวเราะคิกคักกับคำพูดและสีหน้าจริงจังของเขา

               “คุณขำอะไร” เขาเริ่มเสียเซลฟ์ ไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป

               “ฉันเคยเห็นแต่ผู้หญิงปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับผู้ชาย แต่คุณกำลังจะทำให้ฉันท้องเพื่อจะจับฉันเนี่ยนะ”

               “ผมคิดอะไรไม่ออก แล้วก็กลัวคุณรู้ความจริงแล้วจะโกรธจนไม่ให้อภัยผม...”

               “ก็เลยคิดจะใช้ลูกเป็นเครื่องมือ” เธอต่อให้อย่างรู้ทัน “ถ้าลูกรู้ต้องน้อยใจแย่ที่ตกเป็นเครื่องมือของพ่อ”

               “ลูกต้องภูมิใจมากกว่าที่ได้ช่วยให้พ่อกับแม่ได้อยู่ด้วยกัน” ว่าแล้วเขาก็ดึงชายกระโปรงชุดนอนของหญิงสาวขึ้นมากองไว้ที่ใต้ฐานทรวงอกเผยให้เห็นร่างกายท่อนล่างเปลือยเปล่าเพราะปกติเธอจะไม่สวมชุดชั้นในนอนอยู่แล้ว

               “ว้าย! จะทำอะไรคะ” หญิงสาวรู้สึกเย็นวาบที่ช่วงล่าง

“ขอแด๊ดดี้ส่องดูหน่อยนะครับว่าลูกมาหรือยัง” เขาเลื่อนตัวลงไปแทรกอยู่กลางหว่างขาเธอแล้วซุกใบหน้าลงบนเนินหน้าท้องแบนราบ

               “ลูกยังไม่มาเร็วขนาดนั้นหรอกค่ะ” เอวารินยิ้มให้กับความน่ารักและขี้เล่นของสามี ถ้าการความจำเสื่อมคือความโชคร้ายที่สุดในชีวิต ผู้ชายคนนี้ก็ถือเป็นความโชคดีในความโชคร้ายที่เธอได้มาโดยไม่คาดฝัน

               “งั้นผมคงต้องเข้าไปตามลูกอีกครั้ง” เขาบอกพึมพำพลางไล้ปลายลิ้นไปรอบสะดือแล้วลากต่ำลงไปยังเนินเนื้อเบื้องล่าง สองมือนวดคลึงที่โค้งสะโพกเนียนนุ่ม

               “อื้อ...” หญิงสาวครางเสียงแผ่ว สัมผัสเพียงเล็กน้อยจากเขาก็ทำให้เธอร้อนผ่าวและเปียกชื้น

               มาร์คัสยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วของภรรยาผู้เร่าร้อน แต่เท่านี้ยังไม่พอ เขาต้องทำให้ร่างกายเธอพร้อมมากกว่านี้เพื่อถนอมความบอบบางไม่ให้ชอกช้ำ

เขาเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นไปนวดคลึงทรวงอกนุ่มเด้งแล้วดึงรั้งที่ปลายยอดอย่างอ่อนโยน ในขณะที่ลิ้นนุ่มตวัดลงบนปุ่มเนื้ออ่อนไหวที่ไวต่อความรู้สึก

               “มาร์คคะ...เข้ามาเถอะ” หญิงสาวครางกระเส่า การถูกจู่โจมทั้งบนและล่างพร้อมกันแบบนี้ทำให้เธอร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว

               ริมฝีปากหยักสวยที่แนบชิดอยู่กับเนินเนื้ออ่อนนุ่มคลี่ออกเป็นรอยยิ้มนิดหนึ่งก่อนจะให้ตามคำเรียกร้อง แต่ยังไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการเสียทีเดียว

               “คุณแกล้งฉัน...อ๊ะ...” เอวารินบ่นพึมพำพร้อมกับสะโพกที่หยัดขึ้นเมื่อนิ้วแกร่งทั้งสองที่ฝังลึกอยู่ภายในร่างกายเริ่มหมุนวนสะกิดปุ่มเนื้อลึกลับภายในความเสียวซ่านก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ยิ่งเขาขยับเข้าออกอย่างถี่รัวพร้อมกับบดขยี้ปุ่มกระสันที่อยู่ภายนอกด้วยความช่ำชอง ทำให้เธอหวีดร้องและสั่นกระตุกอย่างรุนแรง