Todos os capítulos de ท่านอ๋องกับชายาหมี : Capítulo 11 - Capítulo 20

มันช่างเป็นวันแสนเลวร้ายสำหรับองค์หญิง อ๋องเก้าอยู่นั่งเฝ้าในห้องไม่ยอมออกไปรอข้างนอก รอจนนางอาบน้ำเสร็จก็มายืนกำกับให้ซูเจินเลือกชุด “ซูเจิน เจ้าหยิบชุดของพระชายาที่มีสีคล้ายกับเปิ่นหวางด้วย เปิ่นหวางจะออกไปข้างนอก” หานซูลี่ได้ยินแล้วตาเหลือก ‘ไปข้างนอกแล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า ’ “หม่อมฉันอยากอยู่ตำหนักมากกว่าเพคะ” “หือ” อ๋องหนุ่มเบือนหน้าคมสันมาหาภรรยา “เจ้าอยากให้ข้าอยู่ตำหนักเป็นเพื่อนหรอกหรือ ทีแรกข้าคิดจะออกไปคุยธุระกับชินอ๋องสักครู่ รอตอนเย็นค่อยมากินข้าวกับเจ้าอีกที” องค์หญิงนึกอยากตบปากตัวเองนัก ที่พลาดตกหลุมจิ้งจอกขาวตัวนี้อีกจนได้ เขาพูดออกมาเสียเมื่อไหร่กันว่า อยากเอานางไปด้วย หากเงียบไปเสียก็คงไม่พลาดพลั้ง “เอ่อ...หม่อมฉัน....” “ที่แท้น้องหญิงก็ไม่อยากให้ข้าไปคนเดียวนี่เอง เราใส่ชุดสีเดียวกันแล้ว หากไปด้วยกันก็ย่อมจะเหมาะสมยิ่ง เจ้ายังไม่เคยไปวังสามพยัคฆ์จะได้ถือโอกาสไปเยี่ยมเยียนพระชายาและเด็กแฝดทั้งสี่ด้วย” หานซู่ลี่ที่กำลังหน้าเผือดสี ครั้นได้ยินว่า เด็กแฝดสี่ก็รู้สึกสนใจขึ้นมา “โอรสธิ

หนังสือภาพเล่มนั้น อธิบายการร่วมรักของชายหญิงไว้อย่างละเอียด ดวงตาที่ดำคล้ำเพราะนอนน้อยกลับหายง่วงงงในทันทีที่ภาพแรกถูกเปิดให้นางได้เห็น แม้นางจะเคยแอบดูนางกำนัลกับองครักษ์กอดจูบกัน ก็คิดแต่เพียงว่า การร่วมหอคงทำเช่นนั้นจากนั้นรู้เพียงว่า ทั้งสองฝ่ายจะต้องถอดเสื้อผ้าเพราะไม่คิดว่าพระสวามีจะคิดมาร่วมเตียง จึงไม่สนใจจะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ รูปร่างอันอัปลักษณ์นี้ ไม่ว่าใครที่ได้เห็นต่างเมินหน้ากันทั้งนั้น มีเพียงอ๋องเก้าผู้เดียวที่เข้ามาเกาะแกะวุ่นวายกับนาง“เจ้าจิ้งจอกขาวตัวนั้น คิดอย่างไรกันแน่ หรือว่า จิตใจผิดปกติจากผู้คนทั่วไปจึงได้ชอบที่เปิ่นกงเป็นเช่นนี้”“พระชายา หม่อมฉันได้ยินว่า บางคราแม้แต่บุรุษกับบุรุษก็อาจจะมีใจรักชอบต่อกัน ก็อาจร่วมรักเช่นนี้ได้ ความรู้สึกเป็นเรื่องที่ห้ามกันได้ยากเพคะ”“หา!”“จิตใจของคนยากจะหยั่งถึงนะ บางทีที่อ๋องเก้าไม่โปรดชายาทั้งสองอาจจะเป็นเพราะชอบแบบพระชายาก็เป็นได้นะเพคะ” เป่ยซูเจินนึกถึงอ๋องเก้าแล้วอมยิ้ม “ท่านอ๋องรูปงามเช่นนี้ แต่มีใจพิศวาสในตัวองค์หญิงทั่วแผ่นดินคงหาบุรุษอย่างท่านอ๋องไม่ได้อีกแล้วจริงๆ”“เปิ่งกงอยากให้เขาพิศวาสที่ไหนกัน ไม่แน่ว่า

การมีแขกร่วมโต๊ะเสวยทำให้พระชายาไม่กล้าออกฤทธิ์กินตะกละตะกลามเพราะเกรงพระสวามีจะป้อนข้าวนางให้พระสหายดู เมื่อเสวยเรียบร้อย คุณชายฝูหันไปหยิบเอาภาพวาดจากบ่าวรับใช้มายื่นให้อ๋องเก้า หนุ่มรูปงามคลี่ภาพนั้นลงบนโต๊ะ ภาพที่ปรากฏต่อสายตานั้นทำให้ท่านอ๋องถึงกับตกตะลึง “เป็นเช่นไรอ๋องเก้า ท่านว่างามมากหรือไม่ ” ท่านอ๋องเบือนหน้าไปมองพระชายาที่นั่งก้มหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตนั้นไม่ยอมสบตาพระสวามี “ช่างเป็นภาพวาดของหญิงงามที่งามที่สุดเท่าที่เคยเปิ่นหวางเคยพบมา” “พะยะค่ะ เรียกได้ว่า งามล่มเมือง เลยทีเดียว”เมื่อเห็นพระชายานั่งนิ่งไป อ๋องเก้าจึงเลื่อนภาพไปต่อหน้าหานซูลี่“นี่เจ้า ใช่หรือไม่ ” นางแสร้งขยับขึ้นไปมอง อ๋องเก้าสังเกตเห็นริมฝีปากเล็กอวบอูมนั้นสั่นเล็กน้อยก่อนจะตอบ “หม่อมฉันไม่สวยงามขนาดนี้หรอกเพคะ น่าจะเป็นญาติผู้น้องของข้า ท่านหญิงหงลี่ นางงดงามราวบุปผาแรกแย้ม” เป่ยซูเจินกับเป่ยซูเมิ่งซึ่งไม่เคยได้ยินชื่อที่องค์หญิงของพวกนางเอ่ยถึงเลยสักครั้ง ถึงกับลอบสบตากัน กลืนน้ำลายลงคอ อ๋องเก้าเลิกคิ้วเล็กน้อย ยกยิ้มมุมปาก “อืม.

อ๋องเก้าไม่พูดเปล่า แต่กลับก่ายแขนกับขาขึ้นมาบนร่างของนาง ตัวของเขาเลื่อนมาแนบชิดแขนข้างหนึ่ง ต้นแขนของนางเบียดอยู่กับหน้าอกกว้างของเขา แต่ว่า...แขนข้างนั้นของเขามันพาดอยู่บนหน้าอกของนาง ร่างอ้วนใหญ่ดิ้นกุกกัก แต่ท่อนแขนที่เพรียวแข็งแกร่งนั้นกลับกดร่างนางให้นิ่งลงได้ หน้าอกที่ขยายใหญ่กว่าปกติกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความตกใจ ท่อนขายาวนั้นทาบลงบนหน้าขา ยามนี้เรียกได้ว่า แทบจะเนื้อแนบเนื้อเพราะเขามุดเข้ามาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับนางแล้ว “เอ่อ!...หม่อมฉันหายใจไม่ออกเพคะ” ความจริงท่อนแขนเขาที่ทาบบนหน้าอกนางทำให้ร้อนวูบวาบมากเกินไปต่างหาก อ๋องเก้าพอใจในความนุ่มนิ่มที่ไม่หย่อนย้วย จนอยากจะขึ้นไปนอนทาบอยู่บนตัวนาง “เช่นนั้นข้าจะเกาะเอวเจ้าไว้” ‘เอวใหญ่ๆ ของข้านี่นะ มันน่าเกาะที่ไหนกัน ’ องค์หญิงอยากจะหันมาตะโกนใส่หน้าพระสวามียิ่งนัก แขนเขายาวพอจะเกาะเอวนางได้จริงๆ ก็เขาร่างกายสูงกว่านางมาก แขนขายาวคล้ายปลาหมึกกอดรัดนางอยู่แน่น “หม่อมฉันนอนไม่สะดวกเลยเพคะ คนอ้วนมักจะนอนลำบากกว่าคนทั่วไป”นางอยากจะเพิ่มเติมว่า นางไม่ชอบให้มีคนมานอนใกล้ๆ ด

องค์หญิงหานซูลี่นั่งอมยิ้ม นางให้นางกำนัลทั้งสองกินยากลบกลิ่นเหม็นไว้ด้วย มิฉะนั้นทั้งคู่คงจะตายตั้งแต่ช่วยนางอาบน้ำด้วยผงเหม็บสาบนั่นแล้ว นางทดลองไม่กินยากลบกลิ่นในคราแรก แทบจะอาเจียน เวียนหัว มึนงง จึงได้รู้ว่า ยาของเจ้าผีไร้หลุมผู้นั้น ช่างร้ายกาจยิ่งกว่าที่คาดไว้ แล้วเมื่อไหร่จะผสมยาสำหรับกลับร่างเดิมของนางสำเร็จเสียที อาบน้ำเสร็จด้วยความปลื้มปริ่ม องค์หญิงจึงนั่งยิ้มรอเจ้าจิ้งจอกขาวเจ้าเล่ห์จะมาเยือนห้องบรรทม ‘หึๆ คราวนี้จะได้รู้กันว่า จะยังดื้อด้านนอนกอดแขนนางลงอีกไหม ’ “ท่านอ๋องเสด็จแล้ว เพคะ” เสียงนางกำนัลหน้าห้องรายงาน แล้วประตูบานนั้นก็เปิดเข้ามา “น้องหญิง เจ้ารอข้าอยู่หรือ ” ใบหน้าหล่อเหลากำลังจะยิ้ม แต่ก็คงกลายเป็นค้างเมื่อเท้าก้าวเข้าไปแล้ว จมูกกลับได้สัมผัสกับกลิ่นเหม็นคาวชวนเวียนหัว “กลิ่นอะไรกัน ทำไมเหม็นรุนแรงเช่นนี้ ” “กลิ่นตัวของหม่อมฉันเอง ท่านพี่ วันนี้หม่อมฉันไปดูแลคอกหมู ไม่รู้เหตุใดกลับมาแล้ว ยังมีกลิ่นเช่นนี้ติดกายไม่หาย” ท่านอ๋องรีบวิ่งออกไปอาเจียน พระชายาแสร้งเดินตามหลังไป “มะ ไม่ต้องตามมา เดี๋ย