หนึ่งเดือนแห่งการสูญเสีย

หนึ่งเดือนแห่งการสูญเสีย

บนพื้นดินชื้นแฉะที่ยังคงเก็บกลิ่นฝนเมื่อคืนมีมือซีดเซียวคู่หนึ่งค่อย ๆ โผล่พ้นขึ้นมาจากผืนดินราวกับปีศาจคลานออกจากหลุมศพ ดินร่วนไหลร่วงทีละชิ้นเผยให้เห็นปลายนิ้วที่สั่นระริกก่อนที่ใบหน้าของหญิงสาวผู้หนึ่งจะโผล่พ้นขึ้นมา เส้นผมดำขลับพันกันยุ่งเหยิงแปดเปื้อนดินโคลนจนไม่เหลือความเงางาม ใบหน้างดงามที่ครั้งหนึ่งเคยสะคราญตาบัดนี้กลับเปรอะเปื้อนคราบดินสกปรก

จ้าวหว่านชิงพาตนเองออกมาจากหลุมพลันหอบหายใจแรงเหมือนคนขาดอากาศ ยกมือขึ้นปัดเศษหินดินที่เปรอะเปื้อนบนแก้มอย่างลวก ๆ ดวงตาคู่สวยสอดส่ายไปรอบกายพบว่าที่นี่คือสวนหลังบ้านสกุลฉู่

“เหตุใด…ข้าถึงถูกฝังอยู่ที่นี่?”

ความทรงจำสุดท้ายแล่นเข้ามาในหัว มือที่ดึงแย่งซูเหยา เสียงกรีดร้องแสนเจ็บปวด การถูกผลักอย่างแรงและเลือดอุ่นที่ไหลรินจากศีรษะ...

ติ้ง!

[ยินดีต้อนรับผู้ใช้งานที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง]

[ระบบได้สิ้นสุดการใช้งาน การจำศีล]

“การจำศีล? มันคืออะไร?”

ติ้ง!

[การจำศีล]

เมื่อร่างกายของผู้ใช้บาดเจ็บสาหัสมีลมหายใจรวยรินระบบจะเปิด การจำศีล เพื่อช่วยชีวิต

ร่างกายของผู้ใช้จะถูกจำลองให้เหมือนศพ ทว่าภายในจะฟื้นฟูบาดแผลช้า ๆ จนถึงระดับที่ปลอดภัย

ร่างกายของผู้ใช้งานจะไม่เน่าเปื่อยแต่ก็ไม่สามารถรับรู้สิ่งใดได้...

“เดี๋ยวสิข้าแค่หัวแตกไม่ใช่เหรอ?”

ติ้ง!

[ผลตรวจสอบร่างกายผู้ใช้ก่อนเข้าสภาวะจำศีล]

ผู้ใช้ศีรษะกระแทกหินอย่างรุนแรงมีภาวะเลือดออกในกะโหลกศีรษะ

หากไม่เข้ารับการจำศีล เลือดจะกดทับสมองทำให้หมดสติและหยุดหายใจ

ข้าเกือบตายไปจริง ๆ สินะ...

ดะ...เดี๋ยวสิเช่นนั้นที่ข้าโดนฝังก็…

ความคิดหลั่งไหลเข้ามาในหัวจ้าวหว่านชิงคาดเดาได้ทันทีว่าคนสกุลฉู่คงคิดว่านางสิ้นใจไปแล้ว เพราะกลัวความผิดที่ฆ่าคนตายเลยรีบฝังกลบไว้ลับ ๆ เพื่อปกปิดความผิด

“สารเลวจริง ๆ ”

เดี๋ยวสิ...แล้วซูเหยาเล่า!

ทันใดนั้นภาพของซูเหยาที่ดิ้นร้องไห้ถูกพรากจากอกก็แทรกเข้ามาในใจ จ้าวหว่านชิงกัดฟันยันกายลุกขึ้นทันที ร่างกายยังอ่อนแรงแต่หัวใจกลับพุ่งทะยานตัดสินใจวิ่งออกจากสวนหลังบ้านหมายจะติดตามไปเอาตัวซูเหยาคืนมา นางคิดว่าเวลาตอนนี้ยังเป็นช่วงสายของวันคนสกุลฉู่คงใช้เวลาพอสมควรกับการขุดหลุมฝังนางจากเวลาพวกเขาคงเดินทางไปได้ไม่ไกลนัก

แต่ทว่าเพียงไม่กี่ก้าวชาวบ้านที่เห็นจ้าวหว่านชิงก็ต่างแตกตื่น ก่อนหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งจะรีบวิ่งมาขวางทางหญิงสาว

“หว่านชิง…นี่มันอะไรกัน! เจ้ามิใช่ไปเมืองหลวงกับสกุลฉู่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้วหรือ? ทำไมสภาพเจ้าถึงได้เหมือนคนเพิ่งปีนออกจากหลุมศพเช่นนี้!”

คำพูดนั้นทำให้จ้าวหว่านชิงชะงักงัน ดวงตาคู่สวยสั่นระริกก่อนจะเอื้อมไปจับไหล่หญิงผู้นั้นด้วยแรงสั่นเครือ

“ท่านว่า…พวกเขาออกเดินทางไปเมืองหลวง…ตั้งแต่เมื่อใดนะ?”

“ก็หนึ่งเดือนแล้วสิ เจ้าก็ไปด้วยกันมิใช่หรือ?!” หญิงผู้นั้นเอ่ยตอบน้ำเสียงเต็มไปด้วยความงุนงงพลางสะบัดมือของจ้าวหว่านชิงออกแล้วรีบถอยห่างไป

จ้าวหว่านชิงยืนนิ่งราวถูกสายฟ้าฟาด ริมฝีปากซีดขาวกระซิบกับอากาศเพราะต้องการยืนยันให้แน่ใจกับในสิ่งที่ตนเองได้ยินเมื่อครู่

“ระบบ…การจำศีลใช้เวลานานเท่าไหร่..”

ติ้ง!

[ ภาวะจำศีลสิ้นสุดลงหลังครบ 1 เดือน]

เมื่อเห็นอักษรคำว่าหนึ่งเดือนจ้าวหว่านชิงก็หัวเราะเย็นชาออกมาอย่างสิ้นหวัง น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงใบหน้าของเด็กหญิงที่ตนสัญญาว่าจะปกป้อง

“เช่นนั้น…ข้าทอดทิ้งซูเหยาไปแล้วตลอดหนึ่งเดือนเต็มสินะ...”

เวลาล่วงเลยผ่านไปจ้าวหว่านชิงพาสภาพร่างกายเปื้อนดินโคลนเดินโซเซราวกับผีเร่ร่อนตรงไปยังบ้านของตนเองท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่ซุบซิบว่านางกลายเป็นคนบ้าไปแล้ว

กระทั่งฝ่าเท้าเหยียบย่างเข้าสู่ลานบ้านที่คุ้นเคย จ้าวหว่านชิงกวาดสายตามองไปรอบกายพบว่าบ้านซึ่งครั้งหนึ่งเคยอบอุ่นกลับดูเงียบเหงารกร้างเพราะไร้ผู้ดูแลตลอดเดือนที่ผ่านมา

ดวงตาคู่สวยสะดุดหยุดที่เก้าอี้ไม้เก่า ๆ ใต้ชายคา เก้าอี้ที่ครั้งหนึ่งมักมีร่างเล็กของซูเหยาเอนกายรอคอยอยู่เสมอในขณะที่นางตั้งใจทำอาหารอยู่ในครัว

‘หว่านชิง...ข้าอยากกินเกี๊ยวน้ำอีก’

เสียงใสที่คุ้นเคยยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท ทันทีที่ความทรงจำไหลทะลักเข้ามาความเจ็บปวดก็บีบรัดอกอย่างรุนแรงจนจ้าวหว่านชิงเกินจะรับไหว ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กลางลานบ้าน เสียงร่ำไห้ของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยการสำนึกผิดและความคิดถึงอันเจียนขาดใจ

“เหยาเอ๋อร์…แม่ขอโทษ…แม่ผิดสัญญา…แม่ขอโทษที่ไม่อาจปกป้องเจ้าได้…”

หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนพื้นดินจนเปียกชื้น ทว่าขณะที่นางกำลังจะปล่อยให้ความสิ้นหวังกลืนกิน จู่ ๆ เสียงของบานประตูรั้วด้านหลังก็ดังขึ้นในความเงียบงัน หัวใจของจ้าวหว่านชิงเต้นกระหน่ำพลันเกิดประกายความหวังวาบขึ้นในอก

“หรือว่า…เหยาเอ๋อร์!?”

จ้าวหว่านชิงรีบหันขวับไปยังต้นเสียงแต่สิ่งที่ปรากฏในสายตากลับไม่ใช่ร่างเล็กที่เฝ้าฝันหา ทว่ากลับเป็นเงาดำของบุรุษแปลกหน้าผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาในลานบ้านแทน

แววตาของหญิงสาวมืดหม่นความหวังที่เพิ่งก่อก็พังทลายลงราวกับเศษแก้วแตกกระจาย จ้าวหว่านชิงปาดน้ำตาและคราบดินโคลนบนใบหน้าอย่างลวก ๆ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นก่อนเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแทบไม่เป็นถ้อยคำ

“ท่าน…เป็นใคร?”

ชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีม่วงก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แสงอาทิตย์ยามสายสาดกระทบโครงหน้างดงามคมสันจนผู้คนไม่อาจละสายตา หากทว่าดวงตาคมกริบกลับเย็นเยียบราวคมมีดที่สามารถเชือดเฉือนหัวใจผู้คนได้ในพริบตา ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อยคล้ายรอยยิ้มหากแต่กลับทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกตัวชาไปทั้งแถบ

“เจ้าคือ…จ้าวหว่านชิงหรือไม่”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มทว่ามีแรงกดดันแฝงอยู่ทำให้หญิงสาวเผลอกำชายเสื้อของตนแน่น ก่อนพยักหน้ารับช้า ๆ สายตายังคงกวาดมองรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง หากมีสิ่งใดผิดพลาดนางก็พร้อมหาทางหนีทันที

เมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังของหญิงสาวดวงตาคมนิ่งสงบราวผืนน้ำแข็งหากแฝงไว้ด้วยความสุภาพก็ไม่อาจมองข้าม เขาล้วงมือออกจากอกเสื้อก่อนหยิบจดหมายออกมายื่นไปตรงหน้าจ้าวหว่านชิงด้วยท่าทีมั่นคง

“ข้ามีนามว่ากู้ฮ่าวเทียนหากแม่นางอ่านจดหมายนี่…ก็จะเข้าใจจุดประสงค์การมาของข้า”

จ้าวหว่านชิงยื่นมือไปรับช้า ๆ พลางเพ่งมองแววตาของอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจ จนกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสกระดาษนุ่มแล้วค่อย ๆ คลี่ออกอ่าน

จดหมายนี้เป็นของซูเจินอวี๋ ส่วนเนื้อหาในจดหมายเขียนเล่าอาการป่วยที่ดีขึ้นหลังได้ดื่มยาตามตำรับของจ้าวหว่านชิงและอีกฝ่ายปรารถนาจะรักษาอาการป่วยจนหายขาดแต่ทว่าเพราะแม่สามีล้มป่วยจึงไม่อาจมาหาได้ด้วยตนเอง ซูเจินอวี๋จึงอยากขอร้องให้จ้าวหว่านชิงเดินทางไปยังเมืองหลวงแทนและทิ้งท้ายว่านางส่งกู้ฮ่าวเทียนหลานชายของสหายสนิทมาคอยดูแลจ้าวหว่านชิงในระหว่างเดินทาง อีกฝ่ายแม้จะดูแข็งกร้าวไม่เป็นมิตรแต่ก็มีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งการสามารถคุ้มครองความปลอดภัยระหว่างเดินทางได้

เมื่ออ่านจบจ้าวหว่านชิงค่อย ๆ เก็บจดหมายกลับลงซองนางตั้งใจว่าจะเอ่ยปฏิเสธคำขอร้องของซูเจินอวี๋เพราะตัวของนางตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสภาวะจิตใจที่จะอยากช่วยเหลือใคร

“ต้องขออภัยคุณชายกู้ขะ....”

เสียงของจ้าวหว่านชิงที่กำลังเอ่ยถ้อยคำปฏิเสธกลับหยุดชะงักลงแทนที่ด้วยความเงียบงัน ในหัวของนางมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

เหตุใดข้าจึงไม่ใช้โอกาสนี้เล่า?

หากการเดินทางไปเมืองหลวง...ข้าก็อาจจะสามารถพาซูเหยากลับอยู่ด้วยกันได้…

ในที่สุดแววตาที่สับสนก็คลายลงจ้าวหว่านชิงค่อย ๆ เงยหน้าสบตากับกู้ฮ่าวเทียนที่ยืนตรงหน้าแล้วเอ่ยตอบรับคำขอในจดหมายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“พวกเราจะออกเดินทางเมื่อใด”

“หากแม่นางหว่านชิงพร้อม ข้าก็สามารถออกเดินทางได้เดี๋ยวนี้” กู้ฮ่าวเทียนตอบกลับเสียงเรียบใบหน้ายังคงนิ่งเฉยไม่แสดงความรู้สึกใด

หญิงสาวได้ฟังคำตอบก็แหงนมองท้องฟ้าความคิดพลันผุดขึ้น หากฝืนเดินทางตอนนี้อาจจะไปถึงหุบเขากลางดึกนั่นคงเสี่ยงต่อการเจอโจรภูเขาเกินไป หญิงสาวจึงส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนกล่าว

“พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางเถอะ วันนี้ก็ท่านพักที่นี่ไปก่อนส่วนห้องพัก…อยู่ด้านนั้น” ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังห้องเก่าของซูเหยา เสียงที่เอ่ยออกมาแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัว

กู้ฮ่าวเทียนพยักหน้ารับแม้จะสังเกตเห็นท่าทีแปลกไปของหญิงสาวตรงหน้าแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไปเพราะคิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องของตนเอง หน้าที่ของเขามีเพียงแค่พาสตรีผู้นี้ไปให้ถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยเท่านั้น...

สายลมเย็นพัดผ่านพาเอากลิ่นดินโคลนจากสตรีร่างเล็กโชยเข้ามากระทบจมูกของกู้ฮ่าวเทียน นัยน์ตาคมจับจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เดินจากไปทอดทิ้งเขาไว้กลางลานบ้านเงียบสงัดเพียงลำพัง แม้จะรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องของตนแต่ทว่ากู้ฮ่าวเทียนก็อดสงสัยไม่ได้

สตรีร่างกายเปื้อนโคลนผู้มีใบหน้ามอมแมมนั่น…คือหมอที่รักษาชีวิตผู้คนจริง ๆ หรือ?