แหวนหยกมิติ ระดับ S

แหวนหยกมิติ ระดับ S

แสงแดดยามเช้าส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างจ้าวหว่านชิงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ความเหนื่อยล้าของร่างกายหายไปจนหมดสิ้น ดวงตาคู่สวยกวาดตามองรอบห้องเมื่อไม่พบเงาร่างสูงที่บอกว่าจะนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงจนกว่าจะหายดีนางก็เผลอพึมพำเสียงเบา

“ไหนว่าจะนั่งเฝ้าข้าจนกว่าจะวางใจว่าข้าหายดีแล้วไง…”

ทันทีที่เสียงนั้นเล็ดลอดจากปากจ้าวหว่านชิงก็ชะงักไป ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกได้ว่าตนกับกู้ฮ่าวเทียนไม่ได้มีความสัมพันธ์อันใดการที่เขาจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร หญิงสาวเม้มปากพลางส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง

ติ้ง!

[รางวัลพิเศษ]

ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักเพื่อช่วยชีวิตผู้คน

คนดีย่อมได้รับของตอบแทน!

ต้องการรับของขวัญจากระบบหรือไม่?

[ รับของขวัญ ]  [ ปฏิเสธ ]

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัยแต่สุดท้ายก็กดเลือก “รับของขวัญ” หลังจากนั้นเพียงไม่นานกล่องไม้สลักลายเมฆมงคลขนาดเล็กค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนตักของนางราวกับถูกดึงออกมาจากความว่างเปล่า จ้าวหว่านชิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือเปิดฝากล่องออกช้า ๆ สิ่งที่เห็นคือแหวนหยกสีขาวนวลเนื้อใสราวกับหยดน้ำ หยกมันแพะที่เจียระไนอย่างประณีตส่งประกายระยิบระยับสะท้อนแสงไฟ

“แหวน?” หญิงสาวพึมพำออกมาเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง

ติ้ง!

[ แหวนหยกมิติ – ระดับ S ]

1.สามารถเก็บสิ่งของได้โดยไม่จำกัดจำนวน

2.เวลาในแหวนหยุดนิ่ง อาหารหรือยาจะไม่เน่าเสีย

เจ้าของ – จ้าวหว่านชิง

นัยน์ตาของหญิงสาวเปล่งประกายตื่นเต้น นางรีบสวมแหวนลงบนนิ้วเรียวแล้วลองทดสอบใช้งานทันที สายตาของนางเหลือบไปเห็นแจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง จ้าวหว่านชิงจึงเพ่งสมาธิพลางยกมือขึ้นชี้ไปที่แจกันนั้นและเพียงเสี้ยววินาที

พรึบ!

แจกันทั้งใบหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่บนโลก ความว่างเปล่าที่เหลือไว้ทำให้จ้าวหว่านชิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงก่อนจะอุทานออกมาเบา ๆ

“หายไปจริง ๆ ด้วย..”

แต่แล้ว…..ความรู้สึกเสมือนมีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่ทำให้จ้าวหว่านชิงหยุดชะงัก ใบหน้าสวยหันไปทางประตูในใจภาวนาขออย่าให้มีใครยืนอยู่ ทว่า...กลับพบร่างสูงของกู้ฮ่าวเทียนยืนถือถาดยามองนางด้วยสายตาอ่านยาก หัวใจของจ้าวหว่านชิงเต้นแรงราวจะหลุดออกจากอกความกังวลพลันแล่นขึ้น

หรือว่าเขาเห็นเข้าแล้ว!

“คะ...คุณชายกู้…ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ?” หญิงสาวเอ่ยจบก็รีบฝืนยิ้มกลบเกลื่อน

กู้ฮ่าวเทียนก้าวเข้ามาในห้องช้า ๆ สายตาคมกริบกวาดมองไปที่โต๊ะข้างเตียง ซึ่งก่อนหน้านี้มีแจกันดอกไม้วางอยู่แต่ทว่าบัดนี้กลับว่างเปล่า

“ก็ตั้งแต่เจ้า…ทำให้แจกันดอกไม้หายไป” เขาเอ่ยเสียงทุ้มเรียบ

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ฮ่าวเทียนใบหน้าของจ้าวหว่านชิงก็ซีดเผือด ความลับที่นางตั้งใจปกปิดดูเหมือนจะถูกเปิดเผยแล้ว หญิงสาวก้มหน้าลงความกังวลแทบจะทำให้ลมหายใจติดขัด

กู้ฮ่าวเทียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบา ๆ เขาวางถาดยาลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่นุ่มนวลอย่างน่าแปลกใจ

“วางใจเถอะข้าจะไม่บอกผู้ใด…และไม่คิดซักไซ้ว่าทำไมเจ้าจึงทำเช่นนั้นได้”

จ้าวหว่านชิงเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาตกตะลึงราวกับไม่อยากเชื่อหูตนเอง ก่อนจะเอ่ยถามย้ำน้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่เชื่อที่คนตรงหน้าพูดมากนัก

“คุณชายกู้…ท่านพูดจริงหรือ?”

กู้ฮ่าวเทียนสบตานางอย่างหนักแน่น ใบหน้าเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความจริงจัง

“ข้าไม่มีทางโกหกเจ้า หว่านชิง…เชื่อข้าเถอะ”

หัวใจของจ้าวหว่านชิงสั่นสะท้าน ความรู้สึกอบอุ่นปะปนประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นในห้วงใจโดยไม่ทันรู้ตัว…ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงมั่นใจสามารถเชื่อคำพูดของบุรุษตรงหน้าได้

กู้ฮ่าวเทียนยกประคองถ้วยยาร้อน ๆ แล้วยื่นไปตรงหน้าหญิงสาวอย่างช้า ๆ เสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าแฝงด้วยความห่วงใยลึกซึ้ง

“ยาร้อนเวลาดื่มระวังหน่อย”

“ขะ...ขอบคุณ...คุณชายกู้”

“หลังจากดื่มยาหมดแล้วข้าจะอนุญาตให้เจ้าไปด้านนอกได้” น้ำเสียงเรียบขรึมของกู้ฮ่าวเทียนฟังดูเสมือนคำสั่งแต่แววตาที่ทอดมองกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

จ้าวหว่านชิงรับถ้วยยาที่ส่งมาให้กลิ่นขมฉุนของสมุนไพรลอยแตะจมูก หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนยกขึ้นดื่มจนหมดโดยไม่อิดออด

กู้ฮ่าวเทียนเห็นดังนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดออกมาอย่างเงอะงะ แล้วเอื้อมมือเช็ดคราบยาที่เลอะมุมปากให้นางอย่างเบามือ

“ข้าบอกให้ดื่มอย่างระวังไง....ร้อนหรือไม่” เขาถามเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยความห่วงใย

“ข้าเพียงอยากเห็นว่าทุกคนปลอดภัยตัวตาของตัวเองเร็ว ๆ เท่านั้น...”

คำตอบเรียบง่ายกลับทำให้หัวใจชายหนุ่มสั่นสะท้าน ความอ่อนโยนที่พยายามเก็บซ่อนไว้เอ่อล้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเขาเอื้อมมือแตะผมที่ปรกแก้มของนางแล้วเกลี่ยออกเบา ๆ

“ข้าไม่เข้าใจเลย...เหตุเจ้ามักจะเป็นห่วงผู้อื่นก่อนตัวเองเสมอ” กู้ฮ่าวเทียนเอ่ยเสียงแผ่วหากแฝงด้วยความจริงใจที่ยากจะปิดบัง

บรรยากาศรอบกายยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันในความเงียบนั้นยามที่ทั้งสองสบตากันความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจโดยไม่อาจห้ามได้ จ้าวหว่านชิงหลุบตาลงเล็กน้อยหัวใจเต้นแรงจนแทบเก็บไม่มิด

“จ้าวหว่านชิง...ข้าชอบจะ...”

เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาพร้อมแววตาหนักแน่นยังไม่ทันจบประโยค เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่ว ๆ ตามมาด้วยร่างของหมอหวังที่ก้าวเข้ามาในห้อง

“แม่นางจ้าวอาการของผู้ป่วยดีขึ้นหลายคนแล้วข้ามาแจ้งให้ทราบ” หมอหวังเอ่ยน้ำเสียงจริงจังโดยมิได้รู้ตัวว่าขัดช่วงเวลาสำคัญไปแล้ว

กู้ฮ่าวเทียนชะงักค้างคำสารภาพที่ติดอยู่ปลายลิ้นถูกกลืนกลับเข้าไปในอก เขาเม้มริมฝีปากแน่น พลางหลุบตาลงปกปิดความรู้สึกที่พลุ่งพล่านในใจ

จ้าวหว่านชิงสบตาชายหนุ่มเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะใช้โอกาสนั้นยันกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง

“ชะ...เช่นนั้นข้าขอตัวไปดูผู้ป่วยด้วยตาก่อน”

หญิงสาวเอ่ยเรียบง่ายแต่นัยน์ตาสะท้อนแววแน่วแน่ก่อนจะรีบพาตัวเองออกมาจากห้อง มือบางยกขึ้นกุมหัวใจดวงน้อยของตัวเองที่เต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ

นะ...นี่นางกำลังหวั่นไหวกับกู้ฮ่าวเทียนจริง ๆ หรือ!