แม่ผิดเองที่มารับเจ้าช้า.... [1/2]

แม่ผิดเองที่มารับเจ้าช้า.... [1/2]

“ซูเหยา...ข้าต้องการให้ท่านยกซูเหยาให้ข้า” เสียงของจ้าวหว่านชิงหนักแน่นชัดเจน ราวกับคำขอนี้เป็นสิ่งเดียวที่นางเฝ้ารอ

“เจ้าคิดบ้าอันใด! ซูเหยาเป็นบุตรสาวของข้าจะยกให้อีกผู้ใดได้อย่างไร!”

น้ำเสียงของฉู่จิ่นหานแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองทั้งที่แทบไม่เคยมีความผูกพันกับเด็กน้อยนัก ทว่าเพียงเพราะนางคือสายเลือดของสกุลฉู่เขาย่อมไม่อาจยกให้ไปง่าย ๆ โดยเฉพาะกับสตรีที่เขาต้องการลบออกจากชีวิต

จ้าวหว่านชิงมองสีหน้าโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ความแปลกใจผุดวาบขึ้นในใจฉู่จิ่นหานหวงแหนซูเหยามากถึงเพียงนี้หรือ....

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดจาต่อเสียงวุ่นวายจากด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างตระหนก

“ช่วยด้วย! คุณหนูซูเหยาตกน้ำ!”

หัวใจของจ้าวหว่านชิงร่วงวูบนางไม่สนสิ่งใดอีกต่อไปรีบผุดลุกแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันที แม้เสียงเรียกห้ามของฉู่จิ่นหานจะดังตามหลังมานางก็หาได้หันกลับไปมองไม่

เมื่อมาถึงสระน้ำก็พบเหล่าบ่าวรับใช้ยืนแตกตื่นล้อมกันอยู่ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของนางแทบแตกสลาย เด็กหญิงร่างน้อยนอนหมดสติอยู่บนพื้นร่างเปียกปอนจนหนาวสั่นข้างกายมีร่างสูงใหญ่ของกู้ฮ่าวเทียนที่เปียกโชกไม่ต่างกัน

“ซูเหยา!” จ้าวหว่านชิงร้องเรียกเสียงสั่นเครือรีบถลาตัวเข้าไปโอบกอดบุตรสาวไว้ในอ้อมแขน น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย

เมื่อคิดได้ว่าบุตรสาวจมน้ำนางก็รีบก้มลงประกบปากเป่าลมเข้าไปสลับกับการกดหน้าอกเล็ก ๆ ของเด็กหญิงเพื่อกระตุ้นลมหายใจ

ผายปอด... กดหัวใจ... ผายปอด...กดหัวใจ....ทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ซูเหยา... ตื่นสิลูก...ตื่นขึ้นมาเถิด...”

“สตรีสารเลว! กล้าลวนลามแม้กระทั่งเด็กที่ใกล้ตายหรือ!” เสียงด่าทอหยาบช้าดังระงมรอบสระน้ำ บ่าวบางคนที่ยืนอยู่เมื่อเห็นภาพนั้นก็ตกใจจนกรีดร้องออกมา ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเสียงเย็นเยียบของกู้ฮ่าวเทียนก็ดังแทรกขึ้น

“หุบปากของพวกเจ้าเสีย อย่าได้พูดดูหมิ่นนางอีกแม้แต่คำเดียว”

ความกดดันในน้ำเสียงนั้นหนักหน่วงจนเหล่าบ่าวถึงกับสะดุ้งเงียบงันไปถ้วนหน้า นัยน์ตาคมของกู้ฮ่าวเทียนจับจ้องการกระทำของจ้าวหว่านชิงอย่างไม่ละสายตา แม้ไม่เข้าใจว่าหญิงสาวกำลังทำสิ่งใดแต่เขารู้แน่ว่านางไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีแน่นอน

เฮือก!

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจร่างเล็กที่นอนแน่นิ่งพลันกระตุกเบา ๆ ก่อนจะสำลักน้ำออกมาตามด้วยเสียงไอถี่รัว

“ซูเหยา!” จ้าวหว่านชิงร้องออกมาด้วยความดีใจพลางโอบกอดบุตรสาวแนบอก มือที่สั่นเทาเช็ดน้ำออกจากใบหน้าเล็กอย่างแผ่วเบา

“ไม่เป็นไรแล้วลูก แม่อยู่นี่... ซูเหยาจะต้องไม่เป็นอะไร...”

น้ำเสียงอ่อนโยนอบอุ่นและอ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความรักแสนคุ้นเคยทำให้เปลือกตาของเด็กหญิงค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้น ดวงตาคู่เล็กพร่ามัวแต่เมื่อเห็นใบหน้างดงามตรงหน้าที่เคยคิดว่าสูญเสียไปตลอดกาล ริมฝีปากเล็กก็คลี่ยิ้มบาง

“ท่าน...แม่...” เสียงเล็กแผ่วเบาหลุดออกมาก่อนร่างน้อยจะหมดสติไปอีกครั้ง

จ้าวหว่านชิงเห็นบุตรสาวหมดสติไปเช่นนั้นก็พลันอยากตรวจอาการป่วยของเด็กหญิง นางพยายามอุ้มบุตรสาวขึ้นขณะเดียวกันก็หันไปถามบ่าวรับใช่อย่างร้อนรน

“ห้องของคุณหนูเจ้าอยู่ที่ไหนนำทางข้าไปเดี๋ยวนี้”

“มา...ข้าอุ้มนางเอง”

กู้ฮ่าวเทียนก้าวเข้ามาอุ้มร่างเล็กขึ้นจากอ้อมแขนของนางอย่างระมัดระวังโดยไม่รอให้จ้าวหว่านชิงเอ่ยตอบรับ ร่างสูงอุ้มซูเหยาที่หมดสติเดินตามหญิงรับใช้ในจวนสกุลฉู่ไปยังห้องนอนของนาง แต่ทว่าเมื่อมาถึงห้องกู้ฮ่าวเทียนและจ้าวหว่านชิงก็ชะงักเล็กน้อย

นี่มันไม่ทรุดโทรมกว่าที่จะเป็นห้องนอนด้วยซ้ำ...

“พาซูเหยาเข้าไปก่อนเถอะ ข้าจำเป็นต้องเปลี่ยนอาภรณ์และตรวจอาการของนาง”

ชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับก่อนจะย่างกายเดินเข้าไปในห้องที่เก่าและดูทรุดโทรม เขาวางเด็กหญิงลงบนเตียงไม้ที่ผุใกล้พังอย่างแผ่วเบาก่อนจะหันมาเอ่ยกับจ้าวหว่านชิง

“เจ้าเปลี่ยนอาภรณ์ให้นางเถอะ ข้าจะไปรออยู่ด้านนอก”

กู้ฮ่าวเทียนพูดจบก็ย่างกายเดินออกมาจากห้อง ร่างสูงเปียกปอนยืนค้ำอยู่เบื้องหน้าประตูไม้เก่าน้ำเย็นยังหยดไหลจากชายแขนเสื้อสู่พื้นดิน เขานึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แต่เดิมตั้งใจรีบมาที่สกุลฉู่เพราะเกรงว่าฉู่จิ่นหานจะรังแกจ้าวซูเหยา ทว่าทันทีที่มาถึงกลับได้เห็นภาพเด็กหญิงตัวน้อยตั้งใจจะกระโจนลงสระน้ำ หากเขาไม่รีบพุ่งตัวลงไปช่วยไว้เกรงว่าภาพตรงหน้านั้นคงกลายเป็นความจริงที่น่าสะพรึง

“ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนั้นจะเป็นบุตรของหว่านชิง...แต่ทำไมเด็กนั้นถึง....”

ชายหนุ่มหวนคิดถึงแววตาว่างเปล่าของเด็กหญิงในขณะที่กวาดสายตามองเรือนทรุดโทรมที่เป็นที่อยู่ของเด็กน้อยใจของกู้ฮ่าวเทียนพลันหนักอึ้ง ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวจนแววตาคมสั่นไหว

เด็กคนนั้น….มิใช่ว่าสิ้นหวังกับชีวิตที่ต้องทนอยู่เช่นนี้จึงคิดกระโดดน้ำลงไปหรือ..