สามีสวะของจ้าวหว่านชิง [1/2]

สามีสวะของจ้าวหว่านชิง [1/2]

ภายในเขตค่ายองครักษ์เกราะทอง บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและระเบียบวินัย เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารผู้สวมเกราะทองสะท้อนก้องไปทั่วลานฝึก ทุกการเคลื่อนไหวเปี่ยมด้วยพลังและความแข็งแกร่ง แววตาของเหล่าองครักษ์เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นดั่งเปลวไฟไร้วันดับ เมื่อยามที่พวกเขายืนเรียงแถวสลับประกายเกราะสีทองอร่ามราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่อาจฝ่าทลายได้

ท่ามกลางหมู่ทหารนับร้อยผู้บัญชาการกู้ฮ่าวเทียนปรากฏกายขึ้นบนแท่นสูง ร่างสูงสง่าในชุดเกราะดำปักดิ้นสีทอง สายตาคมดุเย็นเยียบดั่งคมดาบที่กวาดไปเพียงครั้งเดียวก็ทำให้ทหารทั้งแถวตั้งตัวตรงโดยไม่ต้องเอ่ยคำสั่ง

“วันนี้ฝึกดาบพันครั้ง ใครหยุดก่อน ข้าไม่ต้องการเห็นหน้าในหน่วยนี้อีก!” เสียงของกู้ฮ่าวเทียนที่เอ่ยออกมา ดุดัน หนักแน่น และแฝงด้วยพลังอำนาจที่ทำให้ผู้ฟังไม่กล้าต่อต้านแม้แต่น้อย

“รับคำสั่ง!!” เสียงตอบรับหนักแน่นดังขึ้นพร้อมกันดุจฟ้าร้อง

เสียงดาบกระทบกันดังระงมไปทั่วลานฝึก เหล่าองครักษ์เหงื่อไหลท่วมร่างแต่กลับไม่มีใครหยุดแม้เพียงชั่วขณะเพราะคำสั่งหนักแน่นของผู้บัญชาการยังดังก้องอยู่ในหู องครักษ์หนุ่มคนหนึ่งเอ่ยเสียงต่ำกับสหายที่อยู่ข้างกายขณะฟันดาบไปไม่หยุด

“ท่านผู้บัญชาการกู้…พอกลับมากลับโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิมเสียอีก หากพลาดเพียงเล็กน้อยคงถูกขับออกจากหน่วยเป็นแน่”

สหายอีกคนสบตาแล้วหัวเราะหอบเบา ๆ

“ไม่รู้ว่าผู้ใดไปทำให้ท่านผู้บัญชาการขุ่นเคืองใจ...เมื่อก่อนแม้จะเหี้ยมโหดแต่ก็ยังเหลือความปรานีอยู่บ้าง....แต่นี่ฝึกหนักจนข้าแทบไม่ได้พัก”

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่งก่อนจะมองไปยังเงาร่างสูงสง่าของกู้ฮ่าวเทียนที่ยืนอยู่บนแท่นสูง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองลงมาที่พวกเขาอย่างเยือกเย็น ทหารทั้งสองจึงรีบร้อนจับดาบแน่นขึ้นกว่าเดิม เสียงฝีเท้าและเสียงดาบกระทบกันดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงไม่มีใครคิดหันไปสนทนากันอีก

“ข้าได้ส่งที่อยู่ของบุรุษที่ชื่อฉู่จิ่นหานไปให้แม่นางจ้าวตามคำสั่งแล้วขอรับ”

หลิวอวี่เฟิงทหารคนสนิทกลับมาจากทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายเมื่อมาถึงก็เอ่ยรายงาน ใบหน้าของเขาฉายแววลังเลอยู่เล็กน้อยสุดท้ายก็ตัดสินใจเอ่ยออกมา

“ตอนนี้แม่นางจ้าวกำลังเดินทางไปที่จวนสกุลฉู่.....แต่นายน้อย....ปล่อยให้แม่นางจ้าวไปเช่นนี้จะดีหรือขอรับ”

“นางกลับไปหาสามีและบุตร....ครอบครัวได้เจอกันพร้อมหน้ามีสิ่งใดไม่ดี”

ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความขมขื่นทว่าใบหน้ากลับยังคงนิ่งเฉยไร้ความรู้สึกใดใด แม้ความจริงภายในใจของเขาจะกำลังเจ็บปวดพังทลายก็ตาม

“แต่ข้าได้ยินมาว่า....เมื่อไม่กี่วันก่อนฉู่จิ่นหานเพิ่งแต่งงานกับบุตรสาวใต้เท้าเว่ยขอรับ...ข้าเลยกังวลว่าแม่นางจ้าวอาจจะ....”

กู้ฮ่าวเทียนที่ได้ยินดังนั้นพลันหันขวับไปทางหลิวอวี่เฟิง ดวงตาคมกริบสะท้อนทั้งความตระหนกและไม่อยากเชื่อก่อนจะถามย้ำเสียงต่ำกดดันราวกับพายุคลื่น

“เจ้า…ว่าใครแต่งกับบุตรสาวใต้เท้าเว่ยนะ?”

“คือ…สามีของแม่นางจ้าวฉู่จิ่นหานขอรับ”

ทันทีที่คำตอบถูกเอ่ยออกมา เพลิงโทสะก็พลันปะทุขึ้นในอกกู้ฮ่าวเทียน ชายหนุ่มกัดฟันกรอด นัยน์ตาคมวาวโรจน์เต็มไปด้วยความอำมหิต ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาคือ...อยากฉีกเนื้อสังหารบุรุษโง่เขลานั่นให้สิ้น!

คนผู้นั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนโชคดีเพียงใดที่ได้จ้าวหว่านชิงเป็นภรรยา แทนที่จะถนอมกลับเลือกทรยศนางอย่างไร้หัวใจ!

“นายน้อย! จะไปที่ใดขอรับ!”

เสียงเรียกดังตามหลังแต่กู้ฮ่าวเทียนหาได้ตอบรับ เขาเพียงก้าวออกจากลานฝึกด้วยสีหน้ามืดครึ้มจนเหล่าทหารรอบกายรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งสันหลังเพราะสีหน้านี้คล้ายกับตอนที่ผู้บัญชาการออกศึกกวาดล้างกบฏไม่มีผิด!

รถม้าของตระกูลซูค่อย ๆ หยุดลงตรงหน้าจวนหลังใหญ่ ประตูไม้แกะสลักงดงามตั้งตระหง่านอย่างโอ่อ่า จ้าวหว่านชิงยกชายกระโปรงก้าวลงจากรถม้าดวงตาคู่สวยทอดมองเรือนหลังนั้นพลางคิดว่าจวนแห่งนี้เป็นของฉู่จิ่นหานอย่างไม่ต้องสงสัย หญิงสาวสูดลมหายใจลึกเพื่อรวบรวมความกล้าก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปยังประตู

“เจ้ามาพบผู้ใด” เสียงคนเฝ้าประตูเอ่ยถามห้วนสั้นแฝงความไม่เป็นมิตรชัดเจน

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะตอบเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ปรากฏกายออกมา ฉู่จิ่นหานสวมอาภรณ์ผ้าชั้นเลิศย่างกายเดินออกมาจากจวนท่วงท่าสง่า แต่เมื่อสายตาปะทะกับจ้าวหว่านชิงกลับหยุดชะงักฝีเท้าดังดวงตาเบิกกว้างราวเห็นภูตผี

“ฉู่จิ่นหาน มิได้พบกันนาน สบายดีหรือไม่?”

ถ้อยคำแสนธรรมดากลับทำให้ร่างสูงสั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเผือดอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น

“จ้าวหว่านชิง... จะ...เจ้า...เจ้ามิใช่ว่าตายไปแล้วหรือ!”

เพียงเห็นท่าทีหวาดผวานั้นหญิงสาวก็เข้าใจทันทีว่าฮูหยินฉู่คงบอกเขาไปแล้วว่านางสิ้นใจ ร่างบางก้าวย่างเข้าด้านในจวนก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของชายหนุ่มและเอ่ยเสียงอ่อนโยนปนเย้ย

“ท่านพี่ข้ายังไม่ตายเจ้าค่ะ....ข้าว่าพวกเราคุยกันสักหน่อยดีหรือไม่?”