ช่วยรักษาสหายข้าได้หรือไม่ [1/2]

ช่วยรักษาสหายข้าได้หรือไม่ [1/2]

เมื่อฟ้าเริ่มสว่างรถม้าก็ออกเดินทางลัดเลาะออกจากป่ามุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ที่ทอดเข้าสู่เมืองหลวง ทิวทัศน์สองข้างทางค่อย ๆ เปลี่ยนจากป่าเขียวชอุ่มมาเป็นทุ่งกว้างและหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งเรียงรายอยู่

ทว่าบรรยากาศบนรถม้ากลับเงียบงันผิดปกติ เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังก้องแทนเสียงสนทนาที่เคยมี กู้ฮ่าวเทียนนั่งควบคุมบังเหียนม้ามองออกไปยังเส้นทางเบื้องหน้า ดวงตาคมที่มักเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอบอุ่นบัดนี้กลับดูเย็นชาและห่างเหินราวกับตั้งกำแพงบางอย่างขึ้นมา

จ้าวหว่านชิงนั่งอยู่ด้านในรถม้ารู้สึกผิดสังเกตนัยน์ตาคู่สวยเหลือบตามองกู้ฮ่าวเทียนเงียบ ๆ หลายครั้ง นางรู้สึกถึงบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูง

ตั้งแต่เมื่อคืน….เขาแทบไม่ได้พูดกับข้าเลย…

หญิงสาวคิดในใจแววตาไหวระริกแต่ริมฝีปากบางกลับเม้มแน่น นางเลือกที่จะไม่เอ่ยถาม ไม่พูด ไม่รบเร้าความรู้สึกที่ไม่เข้าใจนั้นออกมา

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้ากระทั่งรั้วกำแพงสูงใหญ่ของเมืองหลวงเริ่มปรากฏในสายตา เสียงผู้คนจอแจและเกวียนสินค้าที่เคลื่อนผ่านไปมาเพิ่มมากขึ้น ประตูเมืองอันโอ่อ่าค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

บรรยากาศภายนอกคึกคักแสนวุ่นวายต่างจากบรรยากาศระหว่างสองคนบนรถม้าที่ยังคงเงียบสงัดไม่ต่างจากเดิม จ้าวหว่านชิงก้มลงมองมือตนเองที่วางอยู่บนตักแน่นขณะที่หัวใจเต้นสับสน…

ในขณะเดียวกันกู้ฮ่าวเทียนยังคงไม่เอื้อนเอ่ยสักคำ ใบหน้านิ่งขรึมไม่เผยอารมณ์ทว่าสายตาที่ทอดมองไปเบื้องหน้ากลับซ่อนความสับสนและเจ็บปวดเอาไว้ภายในจนยากมีผู้ใดล่วงรู้

เสียงจอแจของผู้คนดังขึ้นทันทีที่รถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมืองหลวงเข้าไป กลิ่นหอมของอาหารจากแผงลอยสองข้างถนนลอยตามลมเข้ามากระทบปลายจมูก ผู้คนสัญจรขวักไขว่ บ้างเป็นพ่อค้าเร่ที่ตะโกนเรียกลูกค้า บ้างเป็นนักเดินทางที่เพิ่งกลับจากต่างเมือง ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงเผยให้เห็นผ่านตึกรามสูงใหญ่ที่เรียงรายและร้านค้าสีสันสดใส

จ้าวหว่านชิงยกม่านหน้าต่างขึ้นมองทิวทัศน์ตลอดทางด้วยแววตาเป็นประกาย หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความกว้างใหญ่โอ่อ่าของเมืองหลวง ความรู้สึกตื่นตาตื่นใจพลันผุดขึ้น แต่เมื่อเหลือบมองกู้ฮ่าวเทียนนางกลับเห็นเพียงท่าทีนิ่งเรียบไร้อารมณ์เช่นเดิมของเขา

แม้อยากเอ่ยถามแต่ริมฝีปากบางกลับเม้มแน่นนางเลือกเก็บความสงสัยเอาไว้ภายในเงียบ ๆ

“ถึงแล้ว…ลงมาเถอะ”

เมื่อรถม้าหยุดลงร่างสูงก้าวลงมาก่อนจะหันไปยื่นมือให้จ้าวหว่านชิงลงจากรถด้วยท่าทีสุภาพ แม้ดวงตาจะยังคงแฝงความเย็นชาอยู่บ้างแต่กิริยากลับยังไม่ขาดความใส่ใจ

“ระวัง....พื้นมันลื่น” เขาเอ่ยเพียงสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แววตากับแฝงไปด้วยความห่วงใย

จ้าวหว่านชิงพยักหน้ารับเบา ๆ พลันหันสายตามองหน้าประตูจวนใหญ่ที่มีป้ายสลักคำว่า “ซู” อันงดงามตระการตาบ่งบอกฐานะอันมั่งคั่งของตระกูลผู้สูงศักดิ์

“รีบไปแจ้งนายท่านว่าใต้เท้ากู้พาแขกมาถึงแล้ว” เสียงบ่าวรับใช้ของจวนตระกูลซูดังขึ้นก่อนรีบเข้าไปแจ้งแก่ผู้เป็นนายให้รับรู้ว่าแขกคนสำคัญที่พวกเขารอคอยมาถึงแล้ว

“ฮ่าวเทียนเจ้ามาแล้ว! ท่านหมอจ้าวเชิญเข้ามาข้างในเถิด...ทุกคนกำลังรออยู่”

ซูเจิ้นถงบุตรชายคนโตของตระกูลซูจะก้าวออกมาจากประตูจวน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความยินดีและซาบซึ้งพลางเอ่ยเชิญสหายและบุคคลสำคัญเข้าไปด้านใน

เมื่อเห็นว่าจ้าวหว่านชิงเดินเข้าไปด้านในจวนตระกูลซู กู้ฮ่าวเทียนก็ทำเพียงก้าวเคียงข้างโดยไม่เอ่ยสิ่งใดทว่าแววตาที่ทอดมองหญิงสาวกลับมีความหมายซ่อนเร้น ยามเห็นนางอยู่ใกล้กับบุรุษอื่นใจเขาพลันหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม

เมื่อทั้งสามเดินเข้าสู่ห้องโถงใหญ่บรรยากาศโอ่อ่าหรูหราก็เผยต่อสายตา จ้าวหว่านชิงมองชายหญิงวัยชราคู่หนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หอมสีเข้มความรู้สึกในใจทั้งตื่นเต้น กดดันและหนักอึ้งปะปนกันไป

“ท่านคือหมอเทวดาที่หลานสาวของข้าพูดถึงหรือ...”

เสียงเอ่ยของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลซูแฝงด้วยรอยยิ้มแต่สายตากลับกวาดสำรวจหว่านชิงอย่างถี่ถ้วน ราวกับจะชั่งน้ำหนักทุกอากัปกิริยา

“ข้าจ้าวหว่านชิงเป็นเพียงหมอชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นเจ้าค่ะ...หาใช่หมอเทวดาไม่” หญิงสาวเอ่ยเสียงนุ่มนวลพลางนอบกายคำนับ

คำตอบที่ถ่อมตนโดยไม่โอ้อวดทำให้แววตาฮูหยินผู้เฒ่าแปรเปลี่ยนเป็นความพึงใจ นางพยักหน้าช้า ๆ อย่างเห็นชอบ ทว่านายท่านผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนข้าง ๆ กลับเพ่งมองใบหน้างดงามของหว่านชิงอยู่นาน ราวกับกำลังพยายามดึงความทรงจำบางสิ่งขึ้นมา ยิ่งได้ยินเรื่องความสามารถทางการแพทย์ของนางเขากลับยิ่งรู้สึกสะท้อนใจหนักหนา

และในที่สุดชายชราก็ตัดสินใจเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า

“แม่นางจ้าว...เจ้า...รู้จักบุรุษที่ชื่อจ้าวเหรินอวี่หรือไม่?”

คำถามนั้นทำให้ร่างของจ้าวหว่านชิงชะงักงัน ดวงตาที่สงบนิ่งมาตลอดพลันแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยและระแวดระวังโดยฉับพลัน นางหันไปสบตากับกู้ฮ่าวเทียนราวกับถามเงียบ ๆ ว่าควรตอบหรือไม่ เมื่อเห็นเขาพยักหน้าแผ่วเบาหญิงสาวจึงสูดลมหายใจก่อนเอ่ยออกมา

“เขา...คือบิดาของข้าเจ้าค่ะ”

ทันใดนั้นนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับสะดุ้งลุกขึ้นยืนแทบพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและตื่นเต้น

“เขาอยู่ที่ใด!...บอกพวกข้ามาเถิดว่าเขายังอยู่ดี!”

ความร้อนรนในน้ำเสียงทำให้หว่านชิงขมวดคิ้วเข้าหากันทันที นางกัดริมฝีปากเล็กน้อยก่อนตอบอย่างจริงใจ

“บิดาของข้า...จากไปหลายปีแล้วเจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นดังราวกับสายฟ้าฟาดกลางห้อง ความหวังที่เพิ่งถูกจุดขึ้นมากลับดับวูบลงในพริบตานายท่านผู้เฒ่าโซซัดโซเซทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าหมดสิ้นหวัง ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเอามือทุบอกตนเองพลางร่ำไห้สะอึกสะอื้น

“ทั้งหมด...ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า...”

บรรยากาศภายในห้องโถงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความลึกลับที่จ้าวหว่านชิงไม่อาจเข้าใจได้ นางเม้มริมฝีปากแน่นหันไปมองกู้ฮ่าวเทียนและซูเจิ้นถงที่ยืนอยู่เคียงข้างราวกับต้องการคำตอบว่าเหตุใดนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าถึงมีท่าทีเช่นนี้...

กู้ฮ่าวเทียนเองก็ทำได้เพียงส่ายศีรษะเบา ๆ เขาเองยังไม่อาจอธิบายได้แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทกลับพบว่า...ใบหน้าของซูเจิ้นถงเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยราวกับโลกทั้งใบพังทลายลง

“เจิ้นถง...เจ้าเป็นอะไรทำมะ….”

กู้ฮ่าวเทียนยังไม่ทันพูดจบประโยคซูเจิ้นถงก็สะอื้นหอบแรงก่อนกระอักเลือดสีแดงสดพุ่งออกมาจากปากร่างกายสั่นสะท้านหมดเรี่ยวแรงแล้วทรุดลงกับพื้น

“เจิ้นถง!!” กู้ฮ่าวเทียนรีบก้าวเข้าไปประคองร่างเพื่อนเอาไว้ด้วยความตกใจ

ห้องโถงที่เงียบงันเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลทันที บ่าวไพร่ร้องเรียกหาหมอในจวน เสียงกรีดร้องของฮูหยินผู้เฒ่ายังดังสะท้อนสะท้านไปทั่ว

จ้าวหว่านชิงที่ยืนอยู่กลางความวุ่นวายใจพลันเกิดความคิดหนึ่ง…ภาพตรงหน้าทำให้นางมั่นใจว่าบิดาของจ้าวหว่านชิงมีเกี่ยวข้องอะไรกับคนตระกูลซูอย่างแน่นอน