ช่วยรักษาสหายข้าได้หรือไม่ [2/2]

ช่วยรักษาสหายข้าได้หรือไม่ [2/2]

ซูเจิ้นถงที่หมดสติถูกพาไปยังห้องนอนใหญ่ ทันทีที่วางลงบนเตียงหมอประจำตัวก็รีบเข้ามาตรวจชีพจรและอาการด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทว่าหลังจากครู่หนึ่งท่านหมอก็ถอนหายใจหนักหน่วงก่อนส่ายหน้าช้า ๆ

“คุณชาย...ร่างกายอ่อนแอมานานพอได้รับความกระทบกระเทือนใจเช่นนี้ร่างกายจึงยิ่งทรุดลงอย่างรวดเร็ว ข้าเกรงว่า...” คำพูดที่ไม่อาจพูดต่อชัดเจนกลับสร้างแรงสะเทือนแก่ทุกคนในห้อง

ฮูหยินผู้เฒ่าหน้าถอดสีร่างทรุดลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาเอ่อล้นไหลพรั่งพรูเสียงสะอื้นดังสะเทือนใจ

“เจิ้นถง...ไม่จริงใช่หรือไม่...”

บรรยากาศหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วห้อง กู้ฮ่าวเทียนที่ยืนข้างกายจ้าวหว่านชิงหันมามองนางด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวังเล็ก ๆ ที่ยังเหลืออยู่ ริมฝีปากขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนที่ฟังแล้วสั่นสะท้าน

“เจ้าช่วยเขาได้หรือไม่...”

จ้าวหว่านชิงเม้มริมฝีปากสบตาคู่นั้นก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“ข้าจะลองดู” นายเอ่ยน้ำเสียงเรียบแต่มั่นคง

ร่างบางก้าวไปยังข้างเตียงนัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาดของซูเจิ้นถง ดวงตาหลับสนิทไร้สติแทบไม่มีวี่แววของชีวิต

ติ้ง!

[ตรวจพบผู้ป่วย – ซูเจิ้นถง อายุ 28 ปี]

ต้องการการรักษาโดยด่วนระบบหมอเทวดาสามารถเริ่มต้นกระบวนการรักษาได้ทันที

ยืนยันจะทำการรักษาหรือไม่?

[ยืนยัน] [ยกเลิก]

จ้าวหว่านชิงกดเลือก “ยืนยัน” พลันแสงเลเซอร์สีฟ้าสว่างกวาดสแกนทั่วร่างคนป่วยในขณะที่นางแสร้งทำทีเป็นจับชีพจรอย่างสงบ

[กำลังตรวจวิเคราะห์….]

ติ้ง!

ผู้ป่วยอาการรุนแรง ต้องใช้ทักษะระดับ S

สถานะ : ไม่สามารถรักษาได้

ข้อมือของหญิงสาวชะงัก ดวงตาคู่งามขมวดแน่นริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน นางรู้ชัดว่าตนมีเพียงทักษะระดับ A เท่านั้น ความรู้สึกผิดและลำบากใจถาโถมเข้ามาในใจ จ้าวหว่านชิงรู้สึกได้ว่าสายตาของคนทั้งห้องที่จับจ้องมาต่างเปี่ยมไปด้วยความหวังที่แสนหนักอึ้ง

กู้ฮ่าวเทียนที่ยืนอยู่ด้านข้างสังเกตเห็นความลังเลและความเศร้าในดวงตาของจ้าวหว่านชิงจึงก้าวไปข้างหน้าพลางเอ่ยเสียงเรียบ

“เพื่อไม่ให้รบกวนการรักษา ข้าอยากขอให้ทุกคนออกไปก่อน”

นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าที่น้ำตาท่วมแก้มมองกู้ฮ่าวเทียนกับหว่านชิงด้วยแววตาลังเลก่อนจะค่อย ๆ ยอมเดินออกไป เมื่อภายในห้องเหลือเพียงความเงียบกู้ฮ่าวเทียนก็หันกลับมายังเตียงผู้ป่วย สายตาของเขาสบเข้ากับจ้าวหว่านชิงก่อนเอ่ยเสียงอ่อน

“เจ้ารักษาเจิ้นถงไม่ได้ใช่หรือไม่...”

จ้าวหว่านชิงพยักหน้าช้า ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ

“ข้าขอโทษ”

กู้ฮ่าวเทียนแม้หัวใจเจ็บปวดแต่ก็เอื้อนเอ่ยเสียงมั่นคง

“นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า อย่าได้โทษตนเอง เดิมทีเจิ้นถงก็ร่างกายไม่แข็งแรงมาแต่เด็กอยู่แล้ว...”

“ร่างกายไม่แข็งแรง....เพราะไม่แข็งแรงเลยทำให้ป่วยง่าย...”

“ใช่ แต่ตลอดหนึ่งปีมานี้เขาแข็งแรงขึ้นเพราะตระกูลซูหายาบำรุงราคาแพงมาต้มให้เขาดื่ม แม้ร่างกายจะฟื้นฟูไม่ได้มากนักแต่กะ....”

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบจ้าวหว่านชิงที่นั่งอยู่ข้างเตียงก็พลันชะงัก ร่างบางลุกพรวดขึ้นมาใบหน้าสว่างไสวดวงตาเปล่งประกายเหมือนคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“ข้า...ข้าคิดว่าอาจมีทางช่วยคุณชายซูได้!”

จ้าวหว่านชิงเอ่ยน้ำเสียงร้อนรนพร้อมรอยยิ้มบางที่มุมปาก เพราะนางพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าในแหวนมิติมียาที่ซื้อมาจากร้านค้าของระบบอยู่

ยาฟื้นฟูระดับสูงที่แม้แต่คนใกล้ตายก็สามารถทำให้กลับมาเดินได้!

“ยาฟื้นฟูระดับสูง”

สิ้นคำพูดของหญิงสาวพลันขวดยาก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของนางอย่างน่าอัศจรรย์ กู้ฮ่าวเทียนที่อยู่ใกล้ที่สุดแม้รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้ามีความสามารถพิเศษแต่พอเห็นกับตาก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

“นี่เป็นยาฟื้นฟูขั้นสูงอาจจะช่วยคุณชายซูได้ แต่ข้า...ยังไม่เคยเห็นผลของมันจริง ๆ จึงไม่อยากให้ท่านคาดหวังมากนัก”

กู้ฮ่าวเทียนสบตานางสายตาเปี่ยมด้วยศรัทธาพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยหนักแน่น

“ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ข้าขอให้เจ้าลอง”

หญิงสาวพยักหน้าเปิดจุกขวดยากลิ่นหอมหวานก็แผ่กระจายไปทั่วทั้งห้อง ราวกับกลิ่นนั้นสามารถชำระล้างความสิ้นหวังได้ในชั่วพริบตา กู้ฮ่าวเทียนจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาในใจของเขาเริ่มเชื่อมั่นว่า...ซูเจิ้นถงจะสามารถรักษาซูเจิ้นถงได้จริง ๆ

จ้าวหว่านชิงหย่อนกายนั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง มือเรียวประคองศีรษะของซูเจิ้นถงขึ้นอย่างระมัดระวังริมฝีปากนางขยับเรียกเบา ๆ

“คุณชายซู…ได้โปรดกลืนยานี้ลงไป”

กู้ฮ่าวเทียนรีบเข้ามาช่วยประคองลำตัวของสหายเอาไว้ มือใหญ่รองใต้บ่าพาให้ร่างผอมแห้งที่หมดสติเอนขึ้นเล็กน้อย

ของเหลวสีใสแวววาวราวกับหยดน้ำค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ริมฝีปากซีดเซียวของผู้ป่วย แรกเริ่มยาที่เข้าสู่ร่างกลับไหลย้อนออกมาเพราะซูเจิ้นถงไร้สติ จ้าวหว่านชิงกัดฟันแน่นยื่นมืออีกข้างกดจุดที่ลำคอเบา ๆ เพื่อกระตุ้นการกลืนทันใดนั้นกล้ามเนื้อคอของเขากระตุกก่อนจะกลืนหยาดยาลงไปในที่สุด

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของซูเจิ้นถงก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย สีแดงเรื่อจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากจากนั้นก็แผ่ซ่านไปทั่วแก้ม ทันใดนั้นซูเจิ้นถงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

“เจิ้นถง! เจ้าฟื้นแล้ว…”

เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ กะพริบ ขนตาสั่นระริกก่อนเผยให้เห็นดวงตาพร่ามัวที่พยายามโฟกัสภาพตรงหน้า เสียงแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากอ่อนแรง

“ฮ่าว…เทียน?” น้ำเสียงแผ่วเบาแต่กลับทำให้บรรยากาศหนักอึ้งเมื่อครู่พลันแตกสลาย กู้ฮ่าวเทียนกุมมือเพื่อนแน่น ส่ายหน้าเบา ๆ พลางหัวเราะอย่างโล่งใจ

“ใช่ ข้าเอง…”

จ้าวหว่านชิงที่นั่งอยู่ข้างเตียงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยความกังวลทั้งมวลสลายหายไปเมื่อนางเห็นผู้ป่วยลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

“ท่านอยู่เป็นเพื่อนสหายเถิด ข้าจะออกไปเรียกนายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าเข้ามาเอง”

กู้ฮ่าวเทียนพยักหน้ามองแผ่นหลังของหญิงสาวเดินออกไปจากห้อง ภายในเวลาไม่นานคนของตระกูลซูก็วิ่งเข้ามาด้านในห้องใบหน้าแสดงถึงความเป็นห่วงอย่างชัดเจน ชายหนุ่มเลือกที่จะเดินถอยออกมาให้ครอบครัวของสหายได้ใช้เวลาร่วมกัน

“หว่านชิง...ข้าขอบคุณเจ้าที่ช่วยรักษาสหายข้า”

“มันเป็นสิ่งที่หมอควรทำอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

จ้าวหว่านชิงเอ่ยตอบชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แววตาใสคู่นั้นทอดมองภาพครอบครัวตระกูลซูที่กำลังโอบกอดกันทั้งน้ำตาอยู่บนเตียงด้วยความอบอุ่นและปลื้มปีติ

กู้ฮ่าวเทียนที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ พลันรู้สึกสะท้านในใจ เพียงได้เห็นรอยยิ้มและถ้อยคำจากริมฝีปากบางนั้นก็เหมือนหัวใจของเขาถูกกระทบอย่างแรง แม้เขาจะรู้ดีว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นบุคคลที่เขาไม่ควรเผลอใจรัก ทว่ากลับไม่อาจห้ามความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้า ๆ ภายในอกได้เลย...