สามีสวะของจ้าวหว่านชิง [2/2]

สามีสวะของจ้าวหว่านชิง [2/2]

“ท่านพี่ข้ายังไม่ตายเจ้าค่ะ....ข้าว่าพวกเราคุยกันสักหน่อยดีหรือไม่?”

เมื่อฉู่จิ่นหานแน่ใจว่าหญิงสาวตรงหน้ายังมีชีวิตอยู่จริง เขาก็รีบกวาดสายตามองรอบด้านราวกับกลัวจะมีผู้ใดเห็นเข้าก่อนจะกัดฟันเอ่ยสั้นห้วน

“ตามข้ามา”

จ้าหว่านชิงพยักหน้ารับเดินตามไปเงียบ ๆ ระหว่างทางสายตากวาดมองสำรวจภายในจวนซึ่งใหญ่โตหรูหราเกินกว่าที่เคยอยู่ด้วยกันนัก ภายในประดับประดาด้วยของล้ำค่าทุกก้าวย่างที่ผ่านยิ่งตอกย้ำคำตอบที่นางคาดไว้ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางพลางพึมพำเบา ๆ

“เพื่อให้บุตรสาวได้แต่งงานกับท่านที่เป็นจอหงวนอันดับหนึ่ง ใต้เท้าเว่ยคงทุ่มเทไม่น้อยเลย...”

แม้ถ้อยคำนั้นเบาราวสายลมแต่ฉู่จิ่นหานกลับได้ยินทุกถ้อยชัดเจน ชายหนุ่มหยุดชะงักฝีเท้ากำมือแน่น นัยน์ตาเจือความโกรธปนสับสนทว่าก็ไม่อาจโต้เถียงได้เพราะทุกสิ่งรอบตัวเป็นหลักฐานชัดเจน

เขาได้ทุกอย่างมาเพราะแต่งงานกับบุตรสาวขุนนางจริง ๆ

“เหตุใดจึงหยุดเดินเล่า? หรือว่า...เราจะคุยกันตรงนี้เลยหรือ?” นางเอ่ยพลางยกคิ้ว

“เดินต่ออีกหน่อย จะถึงห้องหนังสือของข้าพวกเราจะคุยกันที่นั่น”

จ้าวหว่านชิงมิได้เอ่ยตอบรับทำเพียงก้าวตามไปอย่างสงบ สายตายังหันซ้ายขวามองหาบุตรสาวอย่างมีความหวังทว่าตลอดทางกลับไม่เห็นแม้เงาของซูเหยา

เพียงเวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงห้องหนังสืออันเงียบสงบ จ้าวหว่านชิงนั่งลงบนเก้าอี้อย่างสง่างามแต่ยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใดฉู่จิ่นหานก็รีบตัดบท

“ตอนนี้ข้าแต่งงานใหม่แล้ว เจ้ากลับไปหมู่บ้านแล้วใช้ชีวิตของเจ้าไปอย่าได้มาสร้างความวุ่นวายให้ข้าที่นี่”

สิ้นคำพูดของบุรุษตรงหน้าจ้าวหว่านชิงก็หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ นัยน์ตาคู่สวยมองฉู่จิ่นหานด้วยสายตาเย็นชาไร้ซึ่งไมตรีก่อนจะกล่าวสิ่งที่เป็นเป้าหมายที่แท้จริงของนางในวันนี้

“ข้ามิได้มาสร้างปัญหา เพียงแต่ตามกฎหมายเจ้าก็ยังเป็นสามีของข้าอยู่ข้าจึงมาขอหนังสือหย่าเพื่อให้พวกเราตัดขาดกันอย่าสมบูรณ์”

คำพูดนั้นทำให้ฉู่จิ่นหานชะงัก คิ้วเข้มขมวดแน่นดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เดิมทีเขาคิดว่าจ้าวหว่านชิงจะมาเรียกร้องทรัพย์สินหรือขอให้เขาคืนฐานะภรรยาให้

แต่เอาเถอะ....ในเมื่อเรื่องจบลงง่ายเช่นนี้ก็ถือว่าดี

“ข้าจะเขียนให้เดี๋ยวนี้”

ฉู่จิ่นหานสะบัดแขนเสื้อก้าวยาวตรงไปยังโต๊ะหนังสือ เขาหยิบพู่กันขึ้นมามือที่เคยมั่นคงกลับสั่นเล็กน้อยแต่ยังฝืนข่มความรู้สึกแล้วจรดหมึกลงบนกระดาษ ขีดเขียนทีละตัวอักษรอย่างเร่งรีบคล้ายต้องการให้ทุกอย่างจบสิ้นโดยเร็ว

ไม่นานนักแผ่นกระดาษที่มีลายพู่กันคมชัดก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของจ้าวหว่านชิง

“นี่คือหนังสือหย่า” เขาเอ่ยเสียงเรียบ

จ้าวหว่านชิงเอื้อมมือไปรับแววตาวูบไหวด้วยความพอใจ นางพลิกดูเนื้อความเพียงครู่ก่อนจะยกยิ้มเย็นบาง ๆ ราวกับได้ปลดพันธนาการที่ผูกมัดมาเนิ่นนาน ทว่ายังไม่ทันที่บรรยากาศจะสงบฉู่จิ่นหานก็เอ่ยเร่งเร้า

“ในเมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วเจ้าก็ออกไปจากจวนของข้าเสียที ก่อนที่...” เขากัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน “ก่อนที่ผู้อื่นจะพบเข้า”

ฉู่จิ่นหานหวาดหวั่นยิ่งนักโดยเฉพาะหากภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้ามารู้เรื่องนี้ ทว่า...จ้าวหว่านชิงกลับไม่ไหวติง นางยังคงนั่งสง่างามอยู่ที่เดิมหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเบา ๆ สายตาเย้ยหยันปรากฏชัดในแววตา

ฉู่จิ่นหานขมวดคิ้วหนักขึ้น “นี่เหตุใดเจ้ายังไม่ไปอีก ได้หนังสือหย่าแล้วมิใช่หรือ!”

หญิงสาววางถ้วยชาลงช้า ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากงดงามแต่กลับแฝงความลึกลับและเย้ยหยันในที

“ท่าน...ไม่อยากรู้หรือ?” เสียงนางก้องชัดท่ามกลางความเงียบของห้องหนังสือ “ว่าข้ารอดตายจากการถูกมารดาและพี่สะใภ้ของท่านฝังทั้งเป็นได้อย่างไร...”

สิ้นเสียงประโยคนั้นร่างสูงของฉู่จิ่นหานก็พลันสะท้านวูบราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางอก มือที่กำลังวางอยู่บนโต๊ะเผลอกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาใบหน้าซีดเผือดไปถนัดตา

“เจ้า....พูดเรื่องอะไร...ท่านแม่และพี่สะใภ้จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร” เสียงของเขาแผ่วพร่า ทั้งหวาดหวั่นทั้งไม่อยากเชื่อ

จ้าวหว่านชิงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่ความรื่นเริงแต่เป็นความขมขื่นที่กรีดแทงหัวใจผู้ฟัง นางเอียงหน้ามองเขาริมฝีปากคลี่ยิ้มบางอย่างผู้เหนือกว่า

“หากท่านไม่เชื่อข้าสามารถพาพยานมายืนยันได้ วันนั้นมีพยานที่เห็นแม่ของเจ้าและพี่สะใภ้ขุดหลุมฝังข้าที่สวนหลังบ้านก่อนที่พวกนางจะเดินทางมาเมืองหลวง”

“หะ...หากเจ้าจะมาพูดใส่ร้ายท่านแม่ของข้าเช่นนี้ก็ออกไปจากจวนข้าเสีย”

ฉู่จิ่นหานถอยหลังไปหนึ่งก้าวสายตาหวาดระแวงราวกับมองเห็นปีศาจตรงหน้า เสียงหัวใจเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะคิดเพียงว่าหลังจากจ้าวหว่านชิงออกไปจากจวนแล้วเขาต้องรีบไปไตร่ถามความจริงจากมารดาและพี่สะใภ้ในทันที

“เอาเถอะ...ในเมื่อข้ามาเจรจาดีดีแล้วพวกเจ้าไม่ต้องการ เช่นนั้นก็ให้ศาลยุติธรรมตัดสิ้นเรื่องนี้เถอะ แต่ว่านะจิ่นหาน....ข้าเคยได้ยินว่าคดีสังหารผู้อื่นมีโทษถึงประหารเลยไม่ใช่หรือ...”

มือฉู่จิ่นหานสั่นระริกตั้งใจจะอ้าปากเอ่ยโต้แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา นอกจากความเงียบงันอันกดดันที่ปกคลุมห้องหนังสือ นัยน์ตาคมมองแผ่นหลังของจ้าวหว่านชิงที่กำลังเดินจากไปอย่างหวาดหวั่น

และสุดท้ายเขาก็ยอมรับความพ่ายแพ้...

“เจ้าต้องการอะไร....”

จ้าวหว่านชิงยกยิ้มมุมปากรู้สึกดีใจกับชัยชนะยกแรกของตน แม้เรื่องที่ใช้ข่มขู่อีกฝ่ายเรื่องพยานจะเป็นเรื่องโกหกก็ตาม...

“บอกมาว่าเจ้าต้องการอะไรเพื่อแลกกับการที่จะไม่เอาผิดท่านแม่และพี่สะใภ้”

“ซูเหยา...ข้าต้องการให้ท่านยกซูเหยาให้ข้า”